Σε ποθώ
Και σε λαχταρώ
Σαν ναμαστε από πάντα ερωτευμένοι ,
Εσύ και εγώ.
Και σε καρτερώ
Και σε θέλω
Και τολμώ, ανάμεσα στους δειλούς,
Να χάνω τον κόσμο
Να χάνομαι και εγώ.
Και να σκορπάω ρίγος στη σιωπή σου.
Γιατί θέλω και μπορώ
Να σταθώ απέναντι σου.
Και να σε κοιτώ.
Γιατί μπορώ
Να σμιλεύω το χρόνο
Και να μένω στη ψυχή σου
Σαν σημάδι αιώνιο
Και αχνό , να γίνω φως στη θύμηση σου.
Και να τρυπώνω ,
Όπως ξέρω μόνο εγώ.
Να μετράω τις θάλασσες
Και να μπερδεύω στο βλέμμα σου,
Τα χρώματα.
Το σμαραγδένιο νερό
Και τα πράσινα πεύκα.
Να ρισκάρω τη ψυχή και το μυαλό μου.
Επειδή μπορώ.
Με δυο λέξεις να σε αγγίξω,
Να σε ταράξω ή να παρεξηγηθώ.
Να σε ξαφνιάσω ,
Γιατί είμαι εγώ ,
Ο αέρας που κλέβει την αφή σου
Και που σκαλώνω στα μαλλιά σου σαν περνώ.
Αφού μπορώ ,
Να παλεύω με τους δαίμονες
Και στους αγγέλους να γνέφω
Και να συνωμοτώ.
Γιατί το αντέχω .
Γιατί μπορώ.
ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 