Fruitful Writing

| Πούδη Άννα| Εκείνη τη νύχτα,το ρήγμα στην ψυχή μου ήταν μεγάλο,σχεδόν καταστροφικό. Έπεσε στο κενόκαι προκάλεσε την πιο μεγάλη έκρηξητοξικής χημικότητας,παρασύροντας στο πέρασμά τουθραύσματα εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Βαμμένα με αίμα. ποίημα Πούδη Άννα | Βιογραφικό

| Ανδρέου Δανιήλ | Καθώς ανέμιζαν οι ωδές της ημέρας στον αέρα,φωτίζοντας ο ήλιος τα δέντρα περπατούσα,μα γιατί δεν προσεχείς το κορμό μου; Ώσπου σε ειδώ να έρχεσαι μετά ριγμένα πέταλα των κήπων στα μαλλιά σου,χαιρετώντας το όμορφο απόγευμα του χειμώνα Πλησιάζεις την ευτυχία της ζωής,χαρίζοντας το φιλί σου σε…

| Ζορμπαλάς Γιάννης | Ήρθες- δροσιάς ψιλοβροχήστο διψασμένο στρώμα μου.Του έρωτα απαντοχή. Ελπίδας φύτρωσε δεντρίστο άγονο το σώμα μου.Ήρθες- βροχούλα δροσερή. Αγάπης σπέρμα στην ψυχή.Στ’ αφίλητο το στόμα μου,του έρωτα απαντοχή. Τώρα δεν είμαι μοναχή.Φως ιλαρό στο δώμα μου.Ήρθες- δροσιάς ψιλοβροχή,του έρωτα απαντοχή. Μια ηλιαχτίδα στη βροχή.Τώρα δεν είμαι μοναχή.…

| Σπληνάκη Δήμητρα | Εκείνο το βράδυ με συνόδευσεςστη μέση της πίσταςΤα μάτια μου έκλεισα ξανάκι αφέθηκα στην ηδονήτου αγγίγματός σου…Τα κορμιά μας χορευτέςπου δεν μπορούσαν να αντισταθούνσ’αυτόν τον τελευταίο χορό.Ρίγος τα διαπερνούσεκαθώς ενώνονταν για μιαν ακόμη φιγούρα.Τα πόδια μας μπερδεμένα,σέρνονταν ρυθμικά,χαϊδεύοντας το έδαφος,κινούμενα ανάμεσα σε αναμνήσεις…Με έσφιγγες πάνω σου.Ασφυκτικά…

Βάδιζες καθώς σκεφτόσουντι όμορφα θα ήταν όλα αν ήταν καινούργια.Αστράφτουν τα χάδιακάτω από τριμμένα σεντόνιακαι ξέπνοους ψιθύρουςΚάτω από νωχελικές καρέκλεςπληρωμένης συμπόνιας.Οι ξέγνοιαστες σελίδες της νιότης σουχλευάζουν το αστείο παρελθόν σουκαι το ακαθόριστο μέλλον σου.Αναρωτιέσαι που πήγε όλη η περηφάνειαμε κάποια ίχνη απογοήτευσηςκαι μερικά στοιχεία έρωτα.Μακρινές πολιτείες περιμένουντον γρήγορο ερχομό σουκαι…

Δεν πειράζει που είσαι σκληρός.Οι σκληροί άντρες όσα προβαίνουν τα εννοούν.Πειράζει, που δεν ακούς την καρδιά μουπώς χαροπαλεύει αδάμαστηστο στήθος σου όταν τη βάζεις.Πειράζει, που αγνοείς τα χείλη μουπώς περιμένουν ατάιστα και πάμπτωχανα τα φιλήσεις. *από την έκδοση Τρυφερά ανασαίνω | εκδόσεις Ιωλκός, 2020 ποίημα Δαραβάνη Ματίνα | Βιογραφικό

Αδιανόητο άπειρο,νεφέλες συρτές,χρονικές δίνεςμε ακμές ορατές και αόρατες στο κρακ του χρόνουό,τι υπήρξε μένει πίσω. Χρόνος ξεθωριασμένος,σε ατέρμονη αναμέτρηση με το μηδέν.Το σύμπαν συσπάται αθόρυβα,οι στιγμές στέκουνσαν σκιές που δεν επιστρέφουν. Και η αιωνιότητααναπνέει μόνη της,απαλή και αμετάβλητη. Εκεί, στο κρακ του χρόνου,έρχεται η Αναγέννηση. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό

Having the moonunder my armpitI am coming to shed lightto the darkness that hinders youfrom coming towards methus, you are getting lost all the timeretrogressingbetween the chaos of our two worldsthat haven’t met yet.I am comingand my armpit is bleedingthe way the moon, like a sickle,is cutting itevery time I…

Soul should connect love with body. Heart should penetrate love on the mind. And we should fight it, love. Soul should separate love from body. And as we drink the taste of love, the bitter taste of separation should separate love. We love to have each other. To live together.…

| Σταυροπούλου Αριστέα | Με ένα λάμδα. Με ένα, σου λέω.Έτσι γράφεται το χαμόγελο. Να έχει μια άκρηνα κρατιέται από τα χείλη.Δεν χρειάζεται να το στολίζεις πολύ.Του αρκεί η χαρά, το νοιάξιμο, η αλήθεια. Αλήθεια. Επίσης με ένα λάμδα. Ολιγαρκής κι αυτή.Θέλει βέβαια λίγο θάρρος παραπάνω,μα -αν την εμπιστευτείς- σε…

Τις νύχτες γίνομαι καπνός και ανεβαίνωΜέσα από τα στενά και πάνω από τις σκεπέςΚαι μόλις έρθει το πρωί παραβγαίνωΜε αυτά που γίνανε τώρα και χτες. Κρέμομαι από τα χείλη σουΣαν μου μιλάν και ύστερα σφίγγουν νευρικάΖηλεύω όταν βλέπουνε οι φίλοι σουΜέσα στα μάτια σου τα μελαγχολικά. Και όπως παλεύω να…

Και ήταν, θαρρώ, σαν χθες,όταν σε πρώτο αντίκρισα —σαν το φωςπου φτάνει στις χαραμάδεςκαι τις φωτίζει. Γέμισε η σιωπή μουμε χρώματα και μελωδίες,που ηχούν σε κάθε σημείο,κρυφό και φανερό. Ήμουν νύχτα.Έγινα μέρα.Ήμουν στο εδώ και στο εκείκαι στο κενό — χωρίς ζωή,μέχρι που σε είδα την Αυγή. Στιγμές μικρές και…

Εκεί που δεν φτάνει το βλέμμαμένει χώροςγια ένα χάδι. Όσα δεν άντεξε η καρδιάχώρεσαν σε μια παλάμη. Κι ύστερα,αυτά τα μπλε μάτιαπου δεν χωρούν πουθενά.. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό

Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαμε λέξεις σαν βροχής καρεκλοπόδαραχοντρά που αφήνουν στρογγυλό σημάδιεκεί που τη ρουφά το χώμα λαίμαργα Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαξαπλωμένο χειμωνιάτικο φεγγάριπου κάρφωσε στα σκοτεινά νερά του κόσμουτην αιώνια απόλυτη σοφία του Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαπέτρα αιχμηρή που δεν κατάφερενα τη λειάνει το ποτάμι που…

Βροχή και νοτισμένη γη,απάνθρωπη ξηρασία αναμοχλεύεικάτω από τα κιτρινισμένα φύλλα,μιας συγκομιδής σαπισμένων υποσχέσεων,μιας ουδέτερης στάσης των απαρχαιωμένων χρόνων,σταγόνες πέφτουν στο χώμα δειλάσαν ξεχασμέναετοιμόρροπα σύννεφα. ποίημα Συντέτα Γιώτα | Βιογραφικό

{Ακροστιχίδα – νέος χρόνος αθανασία ψυχής η αγάπη} Νέος χρόνος ήρθε με του Γενάρη το πρώτο λιόφωτο πρωινό.Έλα αγαπημένη, μαζί να χαρούμε της νέας χρονιάς τον ερχομό.Όνειρο μαγεμένο να μείνει η αγάπη μας, κρυφό και γιορτινό,Στο διάβα του χρόνου, τραγούδι να το ακούμε αγγελικό.*Χορό να στήσει η πλάση για το…

Πόσο με τρομάζουν οι σιωπέςόταν η καρδιά κάνει θόρυβο. Είναι αυτές οι στιγμέςπου θες να φωνάξεις δυνατά,να τα πεις όλα, μα οι λέξειςδεν χωρούν στην αγάπη. Μόνο κάποιες φευγαλέες ξεγλιστρούνγια να δηλώσουν το παρώνκαι μετά σιωπή ξανά. Στην αγάπη «σύμφωνα» δε χωρούνγια να φτιαχτούν οι λέξεις. Μια ματιά αρκείγια να…

Θα έρθει η μέρα που θα σηκωθείς,από την άβυσσο θα συρθείς.Θα έρθει η μέρα που θα λυτρωθείς,και τα δίκαια θα βρεις. Το αίμα σου δεν θα καίει, ζωή δεν θα ρέει,όπως την είχες φανταστεί. Θα έρθει η μέρα που θα τερματίσεις,και τα θεριά μέσα σου θα ξυπνήσεις.Όταν πέσεις και στον…

Είχε μεγαλώσει,προτιμούσε όμως ακόμηνα παίζει σαν μικρό παιδί,αρνούμενη να αποχωριστείτα παιχνίδια της.Οι γονείς ανησύχησαν.Ο ψυχολόγος το είπεπαλιμπαιδισμό.Μια θεία το είδεως εκκεντρικότητα.Μα αν την κοιτούσαν προσεκτικά,θα έβλεπαν ότι δεν έπαιζε,προσποιούνταν,επειδή αρνούνταν να μπειστον κόσμο των μεγάλων,επειδή αρνούνταν να γίνειη ίδια το παιχνίδιστα χέρια των άλλων. *από την έκδοση Κινούμενη αλήθεια |…

Είχα έναν έρωτα στα χέριαπου έψαχνε προορισμόπέρασε κρύα καλοκαίριαβρήκε φθινόπωρο ζεστό Τον αγκαλιάσανε τα φύλλατον ταξιδέψανε στη γηκαι της ξεδίψασε τα χείλιαμε το δικό του το φιλί Κι ύστερα έφτασε στο σύμπανμες στον απέραντο ουρανόεδώ ανήκεις τ´ άστρα του είπανστο χάραμα… στο δειλινό… Τότε τα βέλη σου να ρίχνειςτότε.. που…