Fruitful Writing

Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαμε λέξεις σαν βροχής καρεκλοπόδαραχοντρά που αφήνουν στρογγυλό σημάδιεκεί που τη ρουφά το χώμα λαίμαργα Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαξαπλωμένο χειμωνιάτικο φεγγάριπου κάρφωσε στα σκοτεινά νερά του κόσμουτην αιώνια απόλυτη σοφία του Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαπέτρα αιχμηρή που δεν κατάφερενα τη λειάνει το ποτάμι που…

Βροχή και νοτισμένη γη,απάνθρωπη ξηρασία αναμοχλεύεικάτω από τα κιτρινισμένα φύλλα,μιας συγκομιδής σαπισμένων υποσχέσεων,μιας ουδέτερης στάσης των απαρχαιωμένων χρόνων,σταγόνες πέφτουν στο χώμα δειλάσαν ξεχασμέναετοιμόρροπα σύννεφα. ποίημα Συντέτα Γιώτα | Βιογραφικό

{Ακροστιχίδα – νέος χρόνος αθανασία ψυχής η αγάπη} Νέος χρόνος ήρθε με του Γενάρη το πρώτο λιόφωτο πρωινό.Έλα αγαπημένη, μαζί να χαρούμε της νέας χρονιάς τον ερχομό.Όνειρο μαγεμένο να μείνει η αγάπη μας, κρυφό και γιορτινό,Στο διάβα του χρόνου, τραγούδι να το ακούμε αγγελικό.*Χορό να στήσει η πλάση για το…

Πόσο με τρομάζουν οι σιωπέςόταν η καρδιά κάνει θόρυβο. Είναι αυτές οι στιγμέςπου θες να φωνάξεις δυνατά,να τα πεις όλα, μα οι λέξειςδεν χωρούν στην αγάπη. Μόνο κάποιες φευγαλέες ξεγλιστρούνγια να δηλώσουν το παρώνκαι μετά σιωπή ξανά. Στην αγάπη «σύμφωνα» δε χωρούνγια να φτιαχτούν οι λέξεις. Μια ματιά αρκείγια να…

Θα έρθει η μέρα που θα σηκωθείς,από την άβυσσο θα συρθείς.Θα έρθει η μέρα που θα λυτρωθείς,και τα δίκαια θα βρεις. Το αίμα σου δεν θα καίει, ζωή δεν θα ρέει,όπως την είχες φανταστεί. Θα έρθει η μέρα που θα τερματίσεις,και τα θεριά μέσα σου θα ξυπνήσεις.Όταν πέσεις και στον…

Είχε μεγαλώσει,προτιμούσε όμως ακόμηνα παίζει σαν μικρό παιδί,αρνούμενη να αποχωριστείτα παιχνίδια της.Οι γονείς ανησύχησαν.Ο ψυχολόγος το είπεπαλιμπαιδισμό.Μια θεία το είδεως εκκεντρικότητα.Μα αν την κοιτούσαν προσεκτικά,θα έβλεπαν ότι δεν έπαιζε,προσποιούνταν,επειδή αρνούνταν να μπειστον κόσμο των μεγάλων,επειδή αρνούνταν να γίνειη ίδια το παιχνίδιστα χέρια των άλλων. *από την έκδοση Κινούμενη αλήθεια |…

Είχα έναν έρωτα στα χέριαπου έψαχνε προορισμόπέρασε κρύα καλοκαίριαβρήκε φθινόπωρο ζεστό Τον αγκαλιάσανε τα φύλλατον ταξιδέψανε στη γηκαι της ξεδίψασε τα χείλιαμε το δικό του το φιλί Κι ύστερα έφτασε στο σύμπανμες στον απέραντο ουρανόεδώ ανήκεις τ´ άστρα του είπανστο χάραμα… στο δειλινό… Τότε τα βέλη σου να ρίχνειςτότε.. που…

Τρέχαμε και ξοπίσω μαςΠέφτανε γαρύφαλλα Προοικονομώντας το τέλος που θα έρθειΚάναμε πως δεν τα βλέπαμεΠετάξαμε κάτω τα γυαλιά μας Τα τσαλαπατήσαμε με τα χρωματιστά παπούτσια μαςΉταν μονόχρωμα αλλά τα βλέπαμε πολύχρωμαΚαι ύστερα απορήσαμε με το χρώμα τους Αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόνΤα παπούτσια μας να βάφτηκαν μαύρα Θα τα έβαφα ξανά…

Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Ανθολογώ αιτήματαδύο γενιών χαμένων.Από τα παραπήγματακλέβω θαμπά συνθήματατων περιφρονημένων.Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Μελοποιώ τα κρίματααρχόντων κι αρχομένων.Των βουλευτών ταξίματα,διαφθοράς πατήματα-ρουσφετοβολεμένων.Νεοελλήνων πλέγματασ’ ακτές, δάση και ρέματα,ονείρων μαντρωμένων.Όσων προσμένουν θαύματαμέχρι βαθιά γεράματα.Των εξαπατημένων.Όσων ζητούν και εύσημακι ας κλέβουν φόρους κι ένσημα.Των διαπλεκομένων.Που ’ναι πάντα στα πράγματα.Σε δείπνα-σε θεάματα,κομμάτων συρραμμένων.Κι όσων…

Περιμένοντας την ελπίδα που χάθηκεστον ορίζοντα μαζί με ένα ηλιοβασίλεμα.Ο ήλιος την αγκάλιασε και την έκρυψε μακριά.Την ζήλεψε και αυτός.Ποιος ξέρει πότε θα την ανατείλει… Η μοναξιά πικρήαγναντεύει ένα πέλαγος συναισθημάτωνέτοιμο να υποδεχτεί όνειρα του χθεςπου σημάδεψαν την ζωή μου.Κρυφά σαν θεατήςπίσω από την κουρτίνα του μυαλού μουδεμένη με δαντέλες…

Απόσταση από τα μάτια του ήλιουΣώμα πίνακας ζωγραφικής που φοράμόνο την έμπνευση μιας ντυμένης λέξηςκαι χορεύει μεθυσμένοστις χρονοβόρεςπαραισθήσεις του ονείρου… Απόσταση, μοναξιάαπό το παράθυρο τωνεπιστολών του πόνουΓράμματα μακρινάΓράμματα πεταμέναστα σιωπηλά ταξίδιατων κρυφών σου αναζητήσεωνστα ναυαγισμένα καράβια του νόστου… Απόστασηχαρά ξεχασμένηστα ντουλάπιατης άγρυπνης τύχηςΜακριά τα σύνορατης αναζήτησης του εαυτού…Απόδραση σε απόστασηαναπνοής…

Πάρε από το σώμα μου τη μυρωδιά,την αίσθηση του δέρματος ανάμεσα στα δάχτυλακαι τις σταγόνες ιδρώτα όπως γεννιούνται. Πάρε τις σκιές που σχηματίζουν τα άκρα μουκαι τους ήχους από τις κινήσεις. Πάρε μαζί σου ένα ματοτσίνορο που έπεσεκαι το χνούδι που κάθισε στο γόνατό μου. Μην αφήσεις ούτε αμυχές απροσεξίαςούτε…

Σου μοιάζει το φεγγάρι, αγάπη μου.Κοίτα το πώς σε ζηλεύει,(κοίτα το) πώς δυσφορείׄ·απ’ την αέναη προσοχή που σου δείχνωμία τυφλή θαλπωρή ανομίαςξεπροβάλλειαπό τα μάτια τουόσο αργά κι αν είναι τα όνειρα. *από την έκδοση Τρυφερά ανασαίνω | εκδόσεις Ιωλκός, 2020 https://iolcos.gr/eshop/titlos/tryfera-anasaino/ ποίημα Δαραβάνη Ματίνα | Βιογραφικό

Αυτές τις μέρες μου ‘ρχεταιβαθιά μες στην καρδιά μου,τα όνειρα τα παιδικάπου φύγανε σταγόνες. Είχα τα χέρια μου κοντάδεν άπλωσα να πάρω,λίγη ψυχή, λίγη καρδιάκαι φύγανε σταγόνες. Δεν ήταν δύσκολο να πεις,μα ο άνεμος φυσούσε,πήρε τα δάκρυα η βροχήκαι γίνανε σταγόνες. Και όλο αυτό που κράτησααπ’ την παιδική μου εικόνα,ήταν…

Η φυγή μου είναι άγρια και ανεξέλεγκτη,σαν καπνός που φεύγει από τις στάχτες του παρελθόντος,και αν κάποτε σταματήσει ο χρόνος,θα αναγεννηθώ με τις φλόγες της ελπίδας στα χέρια, προτού ακόμη η ζωή μου σβήσει. Στην αταξία μου, θα βρω τον δρόμο μου,εκεί που η σιωπή συναντά την έκρηξη,και η ελευθερία…

Ψυχή μου, μια άδεια χούφτα, που κρατάς αέρα και σκόνες,μνήμες που ξεθωριάζουν, σαν ανεμώνες…Στο τέλος κάθε φθινοπώρου, πάντα αθόρυβα και μυστικάΣτην αρχή φως, που μετά αγκαλιάζεται με το σκοτάδιΚαι μεταξύ μας, εμείς, ασήμαντοι και αιώνιοι,ψάχνουμε να καταλάβουμε τους αναστεναγμούς της ζωήςΤα παράλογα παιχνιδίσματα του χρόνουΟι σκέψεις μας περνούν απλές ρυτίδες…

Ένα βλέμμα σου να είχακαι ας έπεφτε ξανά σκοτάδι.Τα μαλλιά μου να χτένιζεςχίλιοι κόμποι ας γίνονταν πάλι. Στα ρούχα μου άρωμαας ήσουν να σε μυρίζωστη μοναξιά τόπο να έχωόπως παλιά για να γυρίζω. Ήλιος το χαμόγελο σου τηνύχτα να φώτιζε όπως παλιά.“Παιδί μου» να φώναζες«Μάνα» να άκουγεςκαι η σιωπή μετά.…

Κανέλα, σανταλόξυλο Βαρύ σαν το όνομα σουΚαρπός στο χώμα ώριμος. Κρασί ξεθυμασμένοΜοιάζει το άρωμα σουμεθοκόπι και όνειδος.Και τα ξανθά μαλλιά σουKολιέ κεχριμπαρένιο,Χρυσό ξεθωριασμένο.Μυρίζεις πεύκο σαν περνάςΚαι Έλατο όταν φεύγειςΣαν τη μυρτιά όταν μ’ αρνηθείςΚαι δάφνη όταν γυρνάς. *από τις εκδόσεις Κέφαλος ποίημα Μιγκλή Μαρία | Βιογραφικό

Όπως αγαπά το ποίημα τις άνω τελείες τουέτσι αγάπησα τα φύλλα που πέφτουν απ’ τα δέντρα.Έτσι πήρα μια μικρή ανάσα για τα καινούρια φύλλα που θα βγουν.Έτσι ξεφύλλισα τις σελίδες της ζωής.Την κάθε στιγμή που έφευγεχωρίς, ούτε μία, να κοιτάξει πίσωνα δει τα συντρίμμια του έρωτα.Και πάντα φύτρωνε ένα νέο…

Απροσπέλαστο ανάκτορο με γέφυρα διακεκομμένη παρόμοιο δεν θα αντικρίσω ξανάεχέμυθο τετράποδο αγναντεύει Ποσειδώνα τελειώματαορκιζόσουν πως ήξερε και δεν θα βγει τσιμουδιάφθινοπωρινή ψιχάλα με φόντο το γκρι όπως και εσύ η δημιουργία ζωγράφισεπροσωρινά το βάλαν στα πόδια οι εχθροί στους οποίους σήμερα κανείς δεν γονάτισεmanic pixie dream girl από μηχανής θεόςnosferatu…