Είναι φορές που στην θάλασσα συναντώ την ψυχή μου
και μιλάμε για τα ταξίδια που έμειναν στην μέση ανεκπλήρωτα.
Είναι φορές που οι μέρες κυλάνε και έρχονται νύχτες
που με βρίσκουν να κυνηγώ τα όνειρα μου.
Και εκεί που αρχίζω να τα πιάνω τα χάνω μέσα από τα χέρια μου
γιατί ξυπνώ και με βρίσκει το χάραμα να περπατώ
σε δύσβατα μονοπάτια που η ίδια η ζωή μου χάραξε.
Και όλα πάλι από την αρχή.
Με βρίσκω να παραμιλώ ψάχνοντας
να βρω έναν δρόμο ήρεμο να κατασταλάξω.
Η μόνη παρηγοριά η θάλασσα μου μα και αυτή χάνεται στο σκοτάδι.
Και επαναλαμβάνεται το ίδιο όνειρο.
Και έτσι βρίσκομαι στις κατακόμβες ενός ονείρου να κυνηγώ
τον χαμένο θησαυρό της ψυχής μου.
Εκεί συλλέγω τα κομμάτια μου για να φτιάξω το πιο μεγάλο όνειρο της ζωής μου
που θα με οδηγήσει στο πιο μεγάλο ταξίδι εκεί που θα ηρεμήσει η ψυχή μου..
🌹 🌹 🌹
ποίημα Θωμοπούλου Έλενα| Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.







