Πόση θάλασσα μπορεί να κρατήσει το χέρι σου;
Πόση απεραντοσύνη να κατανοήσει, η καρδιά σου;
Αλάτια πικρά και γλυκά, σμίγουν με χούφτες δακρύων,
που στάζουν από μνήμες ξεθωριασμένων όρκων
Άβυσσοι προκαλούν αντιφάσεις
Πώς μπορείς να βυθιστείς σε μια χούφτα θάλασσα,
χωρίς ποτέ να φτάσεις στον πυθμένα;
Και όταν το χέρι αδειάσει από νερό, ποιο αποτύπωμα θα μείνει,
να σου θυμίζει τα ίχνη σου στο βυθό;
Οι σιωπές ουρλιάζουν-
Οι αλήθειες πονάνε-
Οι μοναξιές βυθίζουν-
Οι νύχτες υποφέρουν-
Τα σκοτάδια γλιστρούν μέσα σου-
Τα όνειρα χάνουν τον δρόμο τους-
Οι φωνές βουλιάζουν-
Τα κουπιά σπάζουν-
Τα πανιά σκίζονται-
Η βάρκα μου βουλιάζει, σε μια χούφτα θάλασσα
Κλαδιά δεν υπάρχουν
Ο χρόνος ξεχάστηκε…
Και εγώ ναυαγός σε έρημο νησί με άδεια χέρια
Κενό σώμα
Ένα δάκρυ μου, σιωπηλό κυλά
Η ψυχή μου σπαρταρά για μια χούφτα φως
Και η θάλασσα παντού γύρω μου
Ξαναμπαίνω μέσα της, βαθιά της
Ξαναβαφτίζομαι στο αλμυρό νερό
Γίνομαι κύμα
Σκάω στην ακτή- μιας χούφτας θάλασσας…
🌹 🌹 🌹
ποίημα Κλαρίτη Άννα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 