Φεβρουαρίου 2026
-
| Πούδη Άννα| Εκείνη τη νύχτα,το ρήγμα στην ψυχή μου ήταν μεγάλο,σχεδόν καταστροφικό. Έπεσε στο κενόκαι προκάλεσε την πιο μεγάλη έκρηξητοξικής χημικότητας,παρασύροντας στο πέρασμά τουθραύσματα εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Βαμμένα με αίμα. ποίημα Πούδη Άννα | Βιογραφικό
-
| Ανδρέου Δανιήλ | Καθώς ανέμιζαν οι ωδές της ημέρας στον αέρα,φωτίζοντας ο ήλιος τα δέντρα περπατούσα,μα γιατί δεν προσεχείς το κορμό μου; Ώσπου σε ειδώ να έρχεσαι μετά ριγμένα πέταλα των κήπων στα μαλλιά σου,χαιρετώντας το όμορφο απόγευμα του χειμώνα Πλησιάζεις την ευτυχία της ζωής,χαρίζοντας το φιλί σου σε εμένα. ποίημα Ανδρέου Δανιήλ |…
-
| Ζορμπαλάς Γιάννης | Ήρθες- δροσιάς ψιλοβροχήστο διψασμένο στρώμα μου.Του έρωτα απαντοχή. Ελπίδας φύτρωσε δεντρίστο άγονο το σώμα μου.Ήρθες- βροχούλα δροσερή. Αγάπης σπέρμα στην ψυχή.Στ’ αφίλητο το στόμα μου,του έρωτα απαντοχή. Τώρα δεν είμαι μοναχή.Φως ιλαρό στο δώμα μου.Ήρθες- δροσιάς ψιλοβροχή,του έρωτα απαντοχή. Μια ηλιαχτίδα στη βροχή.Τώρα δεν είμαι μοναχή. *ποίημα σε μορφή βιλανέλας (villanella)…
-
Συνέντευξη στην Σπυροπούλου Κατερίνα Ο Δεκέμβριος έκλεισε με ένα ποίημα που δεν ύψωσε τη φωνή του. Η «Νοσταλγία» της Σταματάκη Ραφαέλας στάθηκε χαμηλόφωνα, σχεδόν διακριτικά, εκεί όπου ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του χωρίς εξηγήσεις. Με εικόνες που μοιάζουν παιδικές και ταυτόχρονα αμετάκλητες, το ποίημα δεν αφηγείται το παρελθόν αλλά το αγγίζει, όπως αγγίζουμε κάτι…
-
| Σπληνάκη Δήμητρα | Εκείνο το βράδυ με συνόδευσεςστη μέση της πίσταςΤα μάτια μου έκλεισα ξανάκι αφέθηκα στην ηδονήτου αγγίγματός σου…Τα κορμιά μας χορευτέςπου δεν μπορούσαν να αντισταθούνσ’αυτόν τον τελευταίο χορό.Ρίγος τα διαπερνούσεκαθώς ενώνονταν για μιαν ακόμη φιγούρα.Τα πόδια μας μπερδεμένα,σέρνονταν ρυθμικά,χαϊδεύοντας το έδαφος,κινούμενα ανάμεσα σε αναμνήσεις…Με έσφιγγες πάνω σου.Ασφυκτικά ρομαντικός – όπως πάνταμε καλούσες…
-
Βάδιζες καθώς σκεφτόσουντι όμορφα θα ήταν όλα αν ήταν καινούργια.Αστράφτουν τα χάδιακάτω από τριμμένα σεντόνιακαι ξέπνοους ψιθύρουςΚάτω από νωχελικές καρέκλεςπληρωμένης συμπόνιας.Οι ξέγνοιαστες σελίδες της νιότης σουχλευάζουν το αστείο παρελθόν σουκαι το ακαθόριστο μέλλον σου.Αναρωτιέσαι που πήγε όλη η περηφάνειαμε κάποια ίχνη απογοήτευσηςκαι μερικά στοιχεία έρωτα.Μακρινές πολιτείες περιμένουντον γρήγορο ερχομό σουκαι φιλούν το όμορφό σου πρόσωπο.Περπατάς…
-
Δεν πειράζει που είσαι σκληρός.Οι σκληροί άντρες όσα προβαίνουν τα εννοούν.Πειράζει, που δεν ακούς την καρδιά μουπώς χαροπαλεύει αδάμαστηστο στήθος σου όταν τη βάζεις.Πειράζει, που αγνοείς τα χείλη μουπώς περιμένουν ατάιστα και πάμπτωχανα τα φιλήσεις. *από την έκδοση Τρυφερά ανασαίνω | εκδόσεις Ιωλκός, 2020 ποίημα Δαραβάνη Ματίνα | Βιογραφικό
-
Αδιανόητο άπειρο,νεφέλες συρτές,χρονικές δίνεςμε ακμές ορατές και αόρατες στο κρακ του χρόνουό,τι υπήρξε μένει πίσω. Χρόνος ξεθωριασμένος,σε ατέρμονη αναμέτρηση με το μηδέν.Το σύμπαν συσπάται αθόρυβα,οι στιγμές στέκουνσαν σκιές που δεν επιστρέφουν. Και η αιωνιότητααναπνέει μόνη της,απαλή και αμετάβλητη. Εκεί, στο κρακ του χρόνου,έρχεται η Αναγέννηση. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
-
Having the moonunder my armpitI am coming to shed lightto the darkness that hinders youfrom coming towards methus, you are getting lost all the timeretrogressingbetween the chaos of our two worldsthat haven’t met yet.I am comingand my armpit is bleedingthe way the moon, like a sickle,is cutting itevery time I change into higher gear. *Gelly…
Fruitful Writing 