Ποίηση είναι όποιος διψάει για κάτιΝα το αφήσει και να κοιτάξει το αντίθετο.Ποίηση είναι μια γλυκόπικρη μέρα.Ποίηση είναι μια φοβισμένη ερείπωση,Ένα φθινοπωρινό, μελαγχολικό τέλος,Μια τολμηρή θάλασσα,Η σιωπή των ερωτευμένων κάτω από τα άστρα.Να κάθομαι στο τραπέζι και να γράφω για όλα τα πράγματα που αγάπησα στον κόσμοαυτό είναι ποίηση! ποίημα Συμεωνίδου Μαρίκα | Βιογραφικό

Read more →

Είναι φορές που κοιτάζω γύρω μου, πίσω μου,κι όλα όσα με περιτριγυρίζουν σκοτεινιάζουνκαι με πλησιάζουν επικίνδυνα. Έρχονται να με πνίξουν,να με τυλίξουν και να χαθώ.Τις φορές εκείνες ακούω κάθε χτύπο της καρδιάς μου∙δυνατά και καθαρά.Μοιάζουν με τους χτύπους του ρολογιού στην απόλυτη ησυχία.Τις φορές εκείνες ακούω μέσα μου μια φωνή,μια φωνή μακρινή να μου μιλάει,…

Read more →

Σώπασε ψυχή μουΣώπασε μη σε ακούσει το μέλλον και πολλά μου ζητήσειΦύλαξε τις σκέψεις σουΜη!Μη μιλάς για όνειραΣε τούτου εδώτου σκοτεινιασμένου κόσμου τα κουτιάδε χωρούν μελωδίεςΚάθισε και μη χορεύειςΜη σε δει κανείςέτσι περίεργη καθώς είσαικαι πει πως δεν ταιριάζειςΚι αν κάποιος μπροστά μου σταθείΜη φοβάσαιΜε μάτια κενά θα τον κοιτάξωΜη δει πως υπάρχειςΜη θυμηθείΜη ζηλέψειΔιψάς…

Read more →

Κοίταξε μας.Κάποτε θα πεθάνουμε πλήρης ημερών,κενοί απ’ του αγγίγματος μας τα άδεια χέρια,μέσα σε κλίνες περίτεχνες, με πρόσωπα οικεία δίπλα μας κι αγαπημένα.Κοίταξε μας.Δεν θα κοσμώ καμιά κορνίζα μέσα στο σπίτι σουκαι εκείνη η ρωγμή επάνω στο προσκεφάλι,δε θα είναι τίποτα παραπάνω από οτιδήποτε συνηθισμένουπήρξε στη ζωή σου.Ω, κοίταξε μας.Βίοι παράλληλοι, στιγμές που δεν εφάπτονται,τα…

Read more →

Αυτό που πάλλεται.Σε νιώθω,βιώνω την παρουσία της απουσίας σου σε κάθε έκφανση,κάθε στιγμή.Έρχεσαι.Είσαι η αυγή με όλες τις πιθανότητες της.Το πρώτο φως πάνω στην πόλη,μετέωρη,όπως όλοι μας.Όπως κανείς,που δεν ξέρει αν οφείλει να ξυπνήσει ή να μείνει για πάνταστην ασφαλή εμβρυακή του θέση.Αυτό που πάλλεται.Είσαι εσύ.Μέσα μου.Οι άνθρωποι κάνουν έρωτα κι εγώ τους ακούω,ασθμαίνουν,ανάσες υπόκωφες.Αναγνωρίζω…

Read more →

Στην πέτρινη αυλή του νουπου φρόντιζα μ’  αγάπη,ήρθες χειμώνα φέρνονταςμια ροζ τριανταφυλλιά. Καλύτερα να κράταγεςκιτρινισμένα φύλλα, γυμνό κλαδί να ‘ρχόσουνα ν’ αντέξεις στο βοριά. Οι μοίρες αν προστάζανε,τις ρίζες του κορμού σουμε δάκρυα θα πότιζα,ζεστό να σε κρατώ. Την άνοιξη θα έχτιζαφωλιά στη φυλλωσιά σου,αηδόνι θα γινόμουνγια σε να κελαηδώ. Ψευδαίσθηση, γελάστηκα.Μες του μυαλού την…

Read more →

Είπα να γίνω ποιητήςγια έρωτα να γράψωπάνω σε πορφυρό χαρτίτους χτύπους της καρδιάς. Κι έγινε ο στίχος θάλασσα,πανί να ταξιδέψεις,λευκό στη γλάστρα γιασεμί,δοξάρι στο βιολί. Έγινε αχτίδα λαμπερή,ανθού δροσοσταλίδα,μια πεταλούδα κόκκινηστο φως του δειλινού. Έγινε κόμπος στο λαιμό,στο στήθος χτυποκάρδικαι η ψυχή φτερούγισεμε μία σαϊτιά. Κι από την κρήνη της καρδιάςως των ματιών την άκρηαργά…

Read more →

Να ήταν όλα τα λευκά μαζεμένασε μια στοίβα, να κρύβουν τα μαύρα. Μα τα πολύχρωμα;Τα ροζ, τα μπλε, τα κίτρινα;Να γίνουν λευκά.Παρθένα, αμόλυντα.Σαν άγραφοι καμβάδες. Να φτιάξουμε νέα χρώματα,πιο φωτεινά, πιο λαμπερά.Που κανένα μαύρο, μήτε το λευκό,να μη μπορεί να τα σκιάσει. Να μη χρειάζονται φόντο,να φέγγουν μοναχά απ’ τη φύση τους.Όπως τα κίτρινα γαρύφαλλακι…

Read more →

Ο πόνος δεν περνά,απορροφάται.Γίνεται τοίχωμα,απ’ το ίδιο εκείνοπου φράζειτις αρτηρίες. Κι αν μοιάζω καλά,μέσα μου χτυπάμια φλέβα,έτοιμη να σπάσειαπ’ τον πόνο. Πόσο μου λείπεις.Κι αν ήθελα να σε ξεχάσω,κυλάς μέσα μουσαν αίμα,σαν ανάσα.Μάνα. Μέσα μου σφραγίστηκες.Από μέσα σου εγώ.Τώρα, μέσα μου,εσύ. Θα ’θελα απλάμια λέξη,λίγο ήχο απ’ τη φωνή σου.Λίγο χαμόγελοαπ’ την ψυχή σου.Ένα άγγιγμα,ένα…

Read more →