Μαρτίου 2026
-
Πορεύτηκε στον ορίζοντα της ανατροπής,που τόλμησε να πιστέψει πως υπάρχεικαι κατάφερε ν’ ανθίσει προχωρημένα χρόνια,σπαταλημένα σε διάτρητους και γερασμένους αιώνες.Κι ανυψώθηκε πάνω απ’ την οικεία του άβυσσο,της σκοτεινής βεβαιότητας κι εγκαρτέρησης,αυτής που θεωρούσε ότι κατέχει και ελέγχεικαι την αρνήθηκε, υποκύπτοντας με σύνεσηστον ανυπότακτο κι αυτάρεσκο πειρασμό,να διαθέσει τον αξόδευτό του εαυτό,άλλοτε στη σώφρονα λήθη του…
-
Για τον μήνα Φεβρουάριο 2026 ξεχώρισε το «Ο τελευταίος χορός» της Σπληνάκη Δήμητρας. Ένα ποίημα αισθησιακό και βαθιά νοσταλγικό, όπου ο έρωτας παίρνει μορφή μέσα από βήματα που ενώνονται και χάνονται στον ίδιο ρυθμό. Ένας χορός που δεν είναι απλώς κίνηση, αλλά αποχαιρετισμός· μια στιγμή που κρατά όσο μια ανάσα, μα μένει σαν ανάμνηση για…
-
Θα κόψω από τις λήθης τον κήποΈνα λουλούδι.Αρχαίο τραγούδι, που πέρασεςΚαι πας.Ο δρόμος σου έγινεΜαρμάρινη αλάναΚαι μάτια λάγνα,Στο διάβα συναντάς. Ένα κλαδάκι ελιάςΚαι λίγο χώμα.Όταν τελειώνει ο κόσμος,Πάλι θα αρχινάς.Τριγύρω όλα πεθαίνουν,Και εσύ στέκεις ακόμα.Γιατί γεννήθηκεςΤο παν να κυβερνάς. ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό
-
Συνέντευξη στην Σπυροπούλου Κατερίνα Ο Ιανουάριος μας σύστησε ένα ποίημα λιτό και ουσιαστικό. Το «Πώς γράφεται το Χαμόγελο;» φωτίζει την αξία της απλότητας και της αλήθειας, υπενθυμίζοντας πως τα πιο σημαντικά συχνά λέγονται χωρίς περίσσεια λέξεων. Σε αυτή τη συζήτηση, η ποιήτρια μιλά για τη γραφή, το βίωμα και όσα δεν χρειάζονται εξηγήσεις για να…
-
Από τον κήπο των πουλιών και τα ψηλά τα δάση,τα σύννεφα, τ΄ άστρα, την αυγή τη μοσχομυρωδάτη…Φύλλο πλατάνι έστειλα, πνοή απ΄την πνοή μου,στα χέρια μου σε άφησε, ήσουν εσύ ψυχή μου. Μάτια μεγάλα γελαστά, χεράκια μου φτερούγες,άσπρες αγγέλων μου φωνές με θεικές φιγούρες.Σ΄ έκλεισα βαθιά μες στην καρδιά μου και το κλειδίτο πέταξα, γίναν τα…
-
Θέλω πολύ, να πάμε οι δυο μας μια βόλτα.Κάποια βραδιά, σε μια ανώνυμη οδόπου φέγγουν τα φώτα, σε ένα πάρκο μικρό.Τρελά γεγονότα συμβαίνουν εδώ. Θέλω πολύ, το θαύμα ξανά να το ζήσω.Να το κρατήσω σε φανάρι κλειστό.Να το φυλακίσω και όταν σε δω.Τα φώτα θα σβήσω, να μείνεις εδώ. ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό
-
Στης άγρυπνης πόλης τα στενάκρέμασα το βλέμμα,κι η νύχτα ψιθύρισε απαλά:«στη μέρα ζει το ψέμα». Υγρό μπλε μετάξιη νύχτα γύρω μουκι εγώ πετάω αστέριαστην πόρτα του Θεού. Σαν ποιητής ή εραστής,κρύβω τη λέξη ή το φιλί,περιπλανιέμαι άγρυπνος,αδέσποτο σκυλί. Το λίγο φως της νύχταςστη σωστή στιγμήφωτίζει αλήθειεςκαι μου δίνει ζωή … Απ’ αυτή που ξέχασα να…
-
Πιστεύω στην ένταση του ανέμουπου κάνει τα φύλλα να πέφτουν.Πιστεύω σε μένα που επιμένωνα σκαλίζω τις πέτρεςλειαίνοντας τις γωνίες. Πιστεύω στη δροσιά της βροχήςπου ποτίζει τη διψασμένη γη.Πιστεύω σε σένα που ανοίγεις τον χάρτηγια να μετακινηθείς κάποια μέτρα. Πιστεύω σε μας που απαριθμούμεόλους τους πιθανούς κινδύνουςκι έπειτα τους διαπράττουμε.Πιστεύω στη λάμψη του ήλιουπου φωτίζει το…
-
Συννέφιασεσυννέφιασεη καλοσύνηκαι οι ρυτίδεςτης αναμονής γίναν πελώριαβουνάμε χιονισμένουςτους ώμους τουαπό τον πόνο της ματαιότητας…Συννέφιασεκαι δείπνησεη αγωνία μετον λαβύρινθοστην ψυχήτων συναισθημάτων…Συννέφιασεκαι τα μάτια του ουρανούδακρύσαν! ποίημα Βελούδας Πέτρος | Βιογραφικό
-
Όρθια στάσου σαν έρχεται το τέλοςμην σε λυγίσει των αλλονών ο πόνοςμη σε λυπήσει η γλάστρα που μαράθηκε.Όρθια στάσου στο κέντρο του κύκλου της ζωήςέχοντας επιτέλους πει αυτά που ήθελεςκαι ας μην έπρεπεκαι κυρίως έχοντας προλάβεινα χαμογελάσεις στη μαυρίλα του τίποτε.Όρθια στάσου, φτάνουν πια τα όνειραώρα των επόμενων τώρα για δουλειάγια να στεγάσουν το είναι…
Fruitful Writing 