Fruitful Writing

Σώπασε ψυχή μουΣώπασε μη σε ακούσει το μέλλον και πολλά μου ζητήσειΦύλαξε τις σκέψεις σουΜη!Μη μιλάς για όνειραΣε τούτου εδώτου σκοτεινιασμένου κόσμου τα κουτιάδε χωρούν μελωδίεςΚάθισε και μη χορεύειςΜη σε δει κανείςέτσι περίεργη καθώς είσαικαι πει πως δεν ταιριάζειςΚι αν κάποιος μπροστά μου σταθείΜη φοβάσαιΜε μάτια κενά θα τον κοιτάξωΜη…

Κοίταξε μας.Κάποτε θα πεθάνουμε πλήρης ημερών,κενοί απ’ του αγγίγματος μας τα άδεια χέρια,μέσα σε κλίνες περίτεχνες, με πρόσωπα οικεία δίπλα μας κι αγαπημένα.Κοίταξε μας.Δεν θα κοσμώ καμιά κορνίζα μέσα στο σπίτι σουκαι εκείνη η ρωγμή επάνω στο προσκεφάλι,δε θα είναι τίποτα παραπάνω από οτιδήποτε συνηθισμένουπήρξε στη ζωή σου.Ω, κοίταξε μας.Βίοι…

Αυτό που πάλλεται.Σε νιώθω,βιώνω την παρουσία της απουσίας σου σε κάθε έκφανση,κάθε στιγμή.Έρχεσαι.Είσαι η αυγή με όλες τις πιθανότητες της.Το πρώτο φως πάνω στην πόλη,μετέωρη,όπως όλοι μας.Όπως κανείς,που δεν ξέρει αν οφείλει να ξυπνήσει ή να μείνει για πάνταστην ασφαλή εμβρυακή του θέση.Αυτό που πάλλεται.Είσαι εσύ.Μέσα μου.Οι άνθρωποι κάνουν έρωτα…

Στην πέτρινη αυλή του νουπου φρόντιζα μ’  αγάπη,ήρθες χειμώνα φέρνονταςμια ροζ τριανταφυλλιά. Καλύτερα να κράταγεςκιτρινισμένα φύλλα, γυμνό κλαδί να ‘ρχόσουνα ν’ αντέξεις στο βοριά. Οι μοίρες αν προστάζανε,τις ρίζες του κορμού σουμε δάκρυα θα πότιζα,ζεστό να σε κρατώ. Την άνοιξη θα έχτιζαφωλιά στη φυλλωσιά σου,αηδόνι θα γινόμουνγια σε να κελαηδώ.…

Είπα να γίνω ποιητήςγια έρωτα να γράψωπάνω σε πορφυρό χαρτίτους χτύπους της καρδιάς. Κι έγινε ο στίχος θάλασσα,πανί να ταξιδέψεις,λευκό στη γλάστρα γιασεμί,δοξάρι στο βιολί. Έγινε αχτίδα λαμπερή,ανθού δροσοσταλίδα,μια πεταλούδα κόκκινηστο φως του δειλινού. Έγινε κόμπος στο λαιμό,στο στήθος χτυποκάρδικαι η ψυχή φτερούγισεμε μία σαϊτιά. Κι από την κρήνη της…

Να ήταν όλα τα λευκά μαζεμένασε μια στοίβα, να κρύβουν τα μαύρα. Μα τα πολύχρωμα;Τα ροζ, τα μπλε, τα κίτρινα;Να γίνουν λευκά.Παρθένα, αμόλυντα.Σαν άγραφοι καμβάδες. Να φτιάξουμε νέα χρώματα,πιο φωτεινά, πιο λαμπερά.Που κανένα μαύρο, μήτε το λευκό,να μη μπορεί να τα σκιάσει. Να μη χρειάζονται φόντο,να φέγγουν μοναχά απ’ τη…

Ο πόνος δεν περνά,απορροφάται.Γίνεται τοίχωμα,απ’ το ίδιο εκείνοπου φράζειτις αρτηρίες. Κι αν μοιάζω καλά,μέσα μου χτυπάμια φλέβα,έτοιμη να σπάσειαπ’ τον πόνο. Πόσο μου λείπεις.Κι αν ήθελα να σε ξεχάσω,κυλάς μέσα μουσαν αίμα,σαν ανάσα.Μάνα. Μέσα μου σφραγίστηκες.Από μέσα σου εγώ.Τώρα, μέσα μου,εσύ. Θα ’θελα απλάμια λέξη,λίγο ήχο απ’ τη φωνή σου.Λίγο…

Έφυγες νωρίς, έγινες φως,ότι θυμάμαι από εσένα είναιένα χαμόγελο, γλυκό, διαρκώς. Χαμόγελο, σαν ήλιος ζεστόςμετά από βαριά βροχή,που χαραμάδες στις ψυχές βρίσκεικαι τρυπώνει, παρηγοριά να βρει. Ποιος να το ξέρει…ίσως μόνο εσύ,το σώμα στη μάχη λύγισε,μα η ματιά σου, όχι…ακόμη λάμπει, ακόμη ζει. Τώρα, ταξιδεύεις σ’ ουρανούς γαλήνιους,κι αν έγινες…

Υποδόρια ρεύματα σε ριγούνμε κάθε απροσδόκητο άγγιγμα.Κάθε βλέμμα που ποθείςσε καταλύει, μόνο στη σκέψη. Με κλειστά βλέφαρα, σε ενόραση,αδημονείς να νιώσεις την ανάσα,μια μυστική υπόσχεση να σου ψιθυρίζεικαι σπάει το δέρμα σε λυγμούς. Το άυλο γίνεται σάρκα,η σιγή μεθάει το κορμί.Δεν χρειάζονται λέξεις,μόνο εκείνο το χάδιπου περιμένει να δοθεί. Υποδόρια…

Τι δεν μπορείς;ρώτησα. Όλα…και τίποτα,απάντησες. Κι όμως,ο χρόνος ανασαίνει βαριά,σκιά που περνάπριν φτάσει στο παρόν. Κανείς δεν ακολουθεί.Μόνο ο ήχος,από βήματαστο πάτωμα του ονείρου. Ξύπνα! Ήρθε η ώρα:του όλαή του τίποτα. Απέδρασεαπ’ τον λήθαργο. Τ Ω Ρ Α ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό

Αυτός ο ήχος,οι αδιάκοπες άσχημες εικόνες,ο καθημερινός τρόμος,τα σταθερά διασταλμένα μάτια,τα στεγνωμένα βλέμματα. Στο αντίκρισμα της πύρινης λαίλαπαςπου κατακαίει το μέλλον, ανήμπορο πια,δακρυϊκοί πόροι – κρατήρεςσε διαρκή έκρηξηστάζουν δάκρυα σαν πύρινη λάβα. Δάκρυα που κυλούνπρος τα μέσα πια,βουβά, καυτά, ανελέητα,και καθώς πλησιάζουντο κέντρο της καρδιάς,γίνονται πάλι πυρκαγιά… Πώς ν’ αντιδράσει…

Γεννιέσαι,στο φύλλωμά σου κρυμμένος.Σε θαυμάζω καθώς ανθίζεις!Θέλω, για μια στιγμή, να σε γευτώ,μα μην μ’ αφήνεις… Πριν πέσεις απ’ το κλαδί,πριν σε κλέψει ο ήλιος,άσε με να σε κρατήσω,να νιώσω το ρόδινό σου βάθος,την ώριμη σιωπή σου. Εσύ του Αυγούστου η σάρκα,το μυστικό ανάμεσα στα φύλλα,η γεύση που στο στόμαφέρνει…

Ό,τι φυτεύεις μέσα σου σε θρέφει.Μια στιγμή στον κήπο σου,ένα άνθος στο χρώμα που σ’ αρέσει,μια ηλιαχτίδα για φωτοσύνθεση κι ο κόσμος μυρίζει αγάπη. Κάθε σκέψη, σπόρος που φυτρώνει,κάθε δάκρυ, μια σταγόνα δροσιάς.Κι η ελπίδα ποτίζει τον νου να ανθίζεικαι την καρδιά να βγει στο φως… να ζήσει. Κι αν…