Μια μπρούτζινη καμπάνα
να αντηχεί την παλλόμενη ηρεμία εντός μου
θέλω να κρούω αργόσυρτα,
σημάδι πως είναι ώρα
να διαρρηγνύονται τα στεγανά της αλήθειας,
της κάθε αλήθειας
που χρειάζεται ένα παραμύθι ή για ένα θαύμα
για να υπάρξει.
Άλλοι το λένε έρωτα ή πίστη σε ιδανικά
άλλοι το λένε ουτοπική πραγματικότητα
για να συνάδει με τους ανομολόγητους φόβους τους.
Έτσι εξηγείται γιατί δεν ξεμπάρκαραν ποτέ
από το λιμάνι της υδατοστεγούς εγκράτειας.
Μια γυάλινη καμπάνα που ακούγεται πέρα ως πέρα
χτυπώντας διαρκώς είναι η καρδιά μου
και έχει ραγίσει από τους χτύπους της.
*Η Γκέλη Ντηλιά είναι βραβευμένη ποιήτρια από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.