Ποιητικές Φωνές
-
Όταν ήταν παιδί,οι γονείς του θέλησαν να τον δουν…σημαιοφόρο!Παράσημο αδιαμφισβήτητο,αριστείας και τιμής. Εκείνος όμως δεν θέλησε ποτένα σηκώσει σημαίες, λάβαρα ή πανό!Μόνο να έχει τα χέρια του ελεύθερα! Να λικνίζονται, να αγκαλιάζουν,να εμπνέουν, να δημιουργούν. Γιατί να γίνει φορέας συμβόλων,δανεικής ιδεολογίας,πρωτοπόρος ή πρωταγωνιστήςόπως του ορμήνεψαν; Αφού εκείνος θέλησεμονάχα δύο χέρια ελεύθερα! *από την ποιητική συλλογή…
-
Θα πέφτει η βροχή στην προκυμαίαθα πέφτει και στο όνειρο η αυλαίαθα γράφεις στο τετράδιοτραγούδια για το ράδιοπως όλα στη ζωή είναι μοιραία. Στα μπαρ τα σκοτεινά που θα τραβιέσαιανούσιες κουβέντες που βαριέσαικαι κάθε που θ’ αφήνεσαιναυάγιο θα γίνεσαισε ξένες αγκαλιές για να ξεχνιέσαι Νωρίς, πολύ νωρίς που θα νυχτώνεικι εσύ πιο μόνη ακόμα κι…
-
Μα εσένα το σκοτάδι δε θα σ’ αγγίξειΚλείνεις τα μάτια στους χειμώνεςΚαι περιμένεις να γευτείς το γλυκό χρώμα της ελπίδας….Και μεθάς με το πρώτο φωςΚαι κλείνεις μέσα στα χέρια σου ουρανούς και καλοκαίριαΚρατάς τον ήλιο σαν φυλαχτόΚαι τον σκορπάς στου κόσμου το γκρίζοΤι να σου πει εσένα το σκοτάδι;Εσύ το σκοτάδι το κέντησες κρατώντας για…
-
Σε ποθώΚαι σε λαχταρώΣαν ναμαστε από πάντα ερωτευμένοι,Εσύ και εγώ.Και σε καρτερώΚαι σε θέλωΚαι τολμώ, ανάμεσα στους δειλούς,Να χάνω τον κόσμοΝα χάνομαι και εγώ.Και να σκορπάω ρίγος στη σιωπή σου.Γιατί θέλω και μπορώΝα σταθώ απέναντι σου.Και να σε κοιτώ. Γιατί μπορώΝα σμιλεύω το χρόνοΚαι να μένω στη ψυχή σουΣαν σημάδι αιώνιοΚαι αχνό, να γίνω φως…
-
Στης θάλασσας τη μοναξιάπαρέα έκανες κρύβονταςτην περηφάνια σου κάτωαπό το ψάθινο καπέλο σου. Κράτησες τα δάκρυαμοναχά για σένακαι κάθε που κύμα ερχότανεέπαιρνε και από ένακαι έτσι ποτέ δεν τα ‘δαμε. Στης θάλασσας τα αλμυρά νεράέκρυψες μιαν αγκαλιά.Ψάχνω στα κύματα να βρωγια να κρατήσω φυλαχτότα δάκρυα που άφησες για μένα. Για όσα μου έμαθες,σειρά μου τώρα…
-
Συχνά περνούν τα βράδια και σκέφτομαι να μη μ’ εγκαταλέιψεις…Το φοβάμαι σα παιδί που φοβάται το σκοτάδι Κι όλο έρχεται στο νου μου αυτή η σκέψη… Εσύ που μου ‘μαθες τη θλίψη, την αγάπηκαι πως περιγράφεται η τρυφερότητα –που μου ‘μαθες πως σιγοκαίει το τσιγάρο. Θα μείνουν τόσοι στίχοι στο συρτάρι-κι όλοι μισοτελειωμένοι- Αν σε…
-
Όσο κι αν τον νου μου τριβελίζειςπως τάχα θα υπάρξει ανατροπή,προτού βρεθώ σε τέλμα,γνωρίζω καλά τη φυσική ακολουθία των πραγμάτων. Έχω διδαχθεί από τον Όμηρο σωστά την προοικονομία.Θέλω να ικανοποιήσω το δαιμόνιο,αυτό της πρόβλεψηςπου μετατρέπεται σε γεγονόςμπροστά στα μάτια μας.Γιατί θα είσαι κι εσύ εδώγια να το δεις να συμβαίνει.Η προοικονομία αχρηστεύεται,όταν κάθε ιστός του…
-
Είναι φορές που στην θάλασσα συναντώ την ψυχή μουκαι μιλάμε για τα ταξίδια που έμειναν στην μέση ανεκπλήρωτα.Είναι φορές που οι μέρες κυλάνε και έρχονται νύχτεςπου με βρίσκουν να κυνηγώ τα όνειρα μου. Και εκεί που αρχίζω να τα πιάνω τα χάνω μέσα από τα χέρια μουγιατί ξυπνώ και με βρίσκει το χάραμα να περπατώσε…
-
Πόση θάλασσα μπορεί να κρατήσει το χέρι σου;Πόση απεραντοσύνη να κατανοήσει, η καρδιά σου;Αλάτια πικρά και γλυκά, σμίγουν με χούφτες δακρύων,που στάζουν από μνήμες ξεθωριασμένων όρκωνΆβυσσοι προκαλούν αντιφάσειςΠώς μπορείς να βυθιστείς σε μια χούφτα θάλασσα,χωρίς ποτέ να φτάσεις στον πυθμένα;Και όταν το χέρι αδειάσει από νερό, ποιο αποτύπωμα θα μείνει,να σου θυμίζει τα ίχνη σου…
-
Παράξενο «τυρί»,μα το ερωτεύτηκα.Έλιωνε μες στο στόμα μουσαν σάπιο δόντι. Παράξενο «σφυρί»,μα το εμπιστεύτηκα.Σφυροκοπούσε τις ανάσες μουμεθοδικά, ακούραστα. Παράξενοι καιροίκαι τους αρνήθηκα.Κι ας υπνοβάτησα πλάι στους θησαυρούς τους.Ήτανε όνειρα κι αυτοίτου γελωτοποιού Θανάτου. ΥΓ: Και είμαι μόνο στη σελίδα 21. ποίημα Ζέλκα Ελευθερία| Βιογραφικό
Fruitful Writing 