ΕΣΤΩ ΥΠΟ ΤΗΣ ΔΑΝΤΕΛΑΣ
Αν υπήρχε σώμα μέσα στο διάφανο τούλι
Αν υπήρχε μια αίσθηση πάνω στη σάρκα
Αν υπό της δαντέλας υπήρχε ασκούριαστο δέρμα
Ένα στόμα να υφαίνει προσευχή
Χέρια αρνούμενα να το παίξουν αθώα
Βαμμένα κόκκινα χείλη ποθητά
Βλέμμα που να μην είναι πόζα
Αν η αφή της σιωπής ήταν ανεστραμμένη
Αν το αδρό τρεμούλιασμα της ηδονής
κατείχε αποζημίωσης
“Αν”….
Τότε το ασίγαστο γυμνό μου θα άντεχε
Η τελετουργία άλικης αφής θα ήταν ανατρέπουσα
Το πέπλο θα παραμέριζε το στάλαγμα προδοσίας
Το λευκό του θα γινόταν ορίζοντα σάλι
Η απουσία σου θα κυοφορούσε ζώσα παρουσία
Η εξάντληση θα ανέβλυζε πυρόλιθη δυνατότητα
Το ίσως θα φορούσε, ένα μπορεί
Το εγώ θα βαφόταν, εσύ
Κι όταν όλα τα πιθανά στοιχειώσουν,
θα μείνουν μοναχά τα εξόριστα υπολείμματα
Κι όλα τα “αν”
Κι ένα αθόρυβο “έστω”,
που δε ζητά απολύτως τίποτα
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.