Ναι, εσένα είδα που αρμένιζες μ’ ένα βαρκάκι τέλος Οκτωβρίου στις τυρκουάζ κολυμπήθρες.
Μα σε είδε και του κόσμου το φως.
Και βρήκε, πάνω στο νεανικό ακόμη δέρμα, και πάνω στην αρυτίδωτη θάλασσα, έναν καθρέφτη να μου δείξει για μια φευγαλέα στιγμή, την εικόνα του Πάρη που ξεμυάλισε την ώριμη Ελένη.
Δεν ήταν η ομορφιά,
Ήταν ο Ήλιος που χτύπησε το αριστερό μάγουλο και του ‘δωσε την ντροπαλότητα της νιότης.
Ήταν ο ήλιος που χτύπησε το αριστερό καπάκι από τα βλέφαρα, και νόμισα πως θα μπορούσα να κάνω τσουλήθρα ανέμελη, για τελευταία φορά, εκεί κάπου στα 65 μου χρόνια, χωρίς να λογαριάσω τα βρακιά μου που φαίνονταν, και τα δάκρυα που έτρεχαν από το ξέφρενο γλίστρημα.
Ήταν ο Ήλιος που χτύπαγε τ’ αλάτι, κι έμοιαζε χρυσάφι βρώσιμο, κι έπεσα με τα μούτρα.
Ήξερα πως ήταν χώμα.
Το ‘ξερα.
Μ’ ανέβηκα στην τσουλήθρα, τέλος Οκτωβρίου, 65 χρονών, σε μια ανελέητη κατάβαση, γεμάτη πάθος.
Το είπαν Τρωικό Πόλεμο,
Μα τά παν λάθος
Σημείωμα της ποιήτριας
Το ποίημα που θέλω να το εξηγήσω.
Τους χαρακτήρες Ελένη, Πάρης, Τρωικός πόλεμος τους ξέρετε, φυσικά. Αν η Ελένη πήγε με τη θέλησή της, εάν ήταν αρπαγή ή εάν, κατά τον Ευριπίδη, δεν πήγε ποτέ στην Τροία, είναι ένα αναπάντητο ερώτημα.
Η δική μου κατάθεση έχει να κάνει με τα ψήγματα θείας ροής έρωτα που σταλάζουν στην καθημερινότητά μας από γύρω μας, σε απροσδόκητες στιγμές. Κάποιες φορές λέμε ότι μας τα δημιουργούν οι ίδιοι οι άνθρωποι. Ναι, συμβαίνει και αυτό. Εδώ όμως πρόκειται για τη Θεία τάξη πραγμάτων. Αυτήν όπου ο Έρωτας αφορά την ένωση της μικρής ψυχής του καθενός με το μεγάλο σχέδιο της αιώνιας αγάπης.
Έχει αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, μια και ο “Πάρης” μας υπήρξε το έναυσμα, ο καμβάς πάνω στον οποίο χτύπησε το απόλυτο ωραίο, κι εγώ είχα την ευτυχία να “δω” τη στιγμή. Να δω το πρόσωπο της δημιουργίας για μια στιγμή.
Το ποίημα που είναι σε ανθρώπινα, γυναικεία μέτρα. Δεν έχω να σας εξηγήσω κάτι πάνω σε αυτό. Η επεξήγηση ήρθε από την ανάγκη, εδώ στον μικρό μας τόπο όπου οι άνθρωποι έχουμε ονοματεπώνυμο, να διώξω πάνω από την πηγή της έμπνευσής μου την αμηχανία που ενδεχομένως του προκάλεσα.
Να είσαι καλά που ήσουν εκεί και βρέθηκες καθρέφτης για να δω.»
Ελένη Φωκιανού
Στη φωτογραφία η παράδοση του πίνακα στον καταξιωμένο Έλληνα γλύπτη και εικαστικό Αριστείδης Πατσόγλου
Είναι σε καλά χέρια.
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.