Σπυροπούλου Κατερίνα
-
Τυλιγμένοι στα όνειρά μαςγυμνοί ξυπνάμε το πρωίστα χείλη στάζει ο έρωτάς μαςσαν το γλυκόπικρο κρασί Λες πως τίποτα δεν μένεικι όμως η γεύση απ’ το φιλίστα δάχτυλά μου, στα σεντόνιαθυμίζει αγάπη αληθινή Μισό φιλί καίει στο στόμαζει σαν σημάδι στο κορμίσαν μια φωτιά που σιγοκαίειαπ’ το σκοτάδι ως το πρωί Μες στα σεντόνια ακόμα τρέμειτο…
-
Να ήταν όλα τα λευκά μαζεμένασε μια στοίβα, να κρύβουν τα μαύρα. Μα τα πολύχρωμα;Τα ροζ, τα μπλε, τα κίτρινα;Να γίνουν λευκά.Παρθένα, αμόλυντα.Σαν άγραφοι καμβάδες. Να φτιάξουμε νέα χρώματα,πιο φωτεινά, πιο λαμπερά.Που κανένα μαύρο, μήτε το λευκό,να μη μπορεί να τα σκιάσει. Να μη χρειάζονται φόντο,να φέγγουν μοναχά απ’ τη φύση τους.Όπως τα κίτρινα γαρύφαλλακι…
-
Ο πόνος δεν περνά,απορροφάται.Γίνεται τοίχωμα,απ’ το ίδιο εκείνοπου φράζειτις αρτηρίες. Κι αν μοιάζω καλά,μέσα μου χτυπάμια φλέβα,έτοιμη να σπάσειαπ’ τον πόνο. Πόσο μου λείπεις.Κι αν ήθελα να σε ξεχάσω,κυλάς μέσα μουσαν αίμα,σαν ανάσα.Μάνα. Μέσα μου σφραγίστηκες.Από μέσα σου εγώ.Τώρα, μέσα μου,εσύ. Θα ’θελα απλάμια λέξη,λίγο ήχο απ’ τη φωνή σου.Λίγο χαμόγελοαπ’ την ψυχή σου.Ένα άγγιγμα,ένα…
-
Έφυγες νωρίς, έγινες φως,ότι θυμάμαι από εσένα είναιένα χαμόγελο, γλυκό, διαρκώς. Χαμόγελο, σαν ήλιος ζεστόςμετά από βαριά βροχή,που χαραμάδες στις ψυχές βρίσκεικαι τρυπώνει, παρηγοριά να βρει. Ποιος να το ξέρει…ίσως μόνο εσύ,το σώμα στη μάχη λύγισε,μα η ματιά σου, όχι…ακόμη λάμπει, ακόμη ζει. Τώρα, ταξιδεύεις σ’ ουρανούς γαλήνιους,κι αν έγινες φτερό στο σκοτεινό κενό,στον πόνο…
-
Υποδόρια ρεύματα σε ριγούνμε κάθε απροσδόκητο άγγιγμα.Κάθε βλέμμα που ποθείςσε καταλύει, μόνο στη σκέψη. Με κλειστά βλέφαρα, σε ενόραση,αδημονείς να νιώσεις την ανάσα,μια μυστική υπόσχεση να σου ψιθυρίζεικαι σπάει το δέρμα σε λυγμούς. Το άυλο γίνεται σάρκα,η σιγή μεθάει το κορμί.Δεν χρειάζονται λέξεις,μόνο εκείνο το χάδιπου περιμένει να δοθεί. Υποδόρια ρεύματα σε καταλύουν.Άσε το χάδι…
-
Τι δεν μπορείς;ρώτησα. Όλα…και τίποτα,απάντησες. Κι όμως,ο χρόνος ανασαίνει βαριά,σκιά που περνάπριν φτάσει στο παρόν. Κανείς δεν ακολουθεί.Μόνο ο ήχος,από βήματαστο πάτωμα του ονείρου. Ξύπνα! Ήρθε η ώρα:του όλαή του τίποτα. Απέδρασεαπ’ τον λήθαργο. Τ Ω Ρ Α ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
-
Αυτός ο ήχος,οι αδιάκοπες άσχημες εικόνες,ο καθημερινός τρόμος,τα σταθερά διασταλμένα μάτια,τα στεγνωμένα βλέμματα. Στο αντίκρισμα της πύρινης λαίλαπαςπου κατακαίει το μέλλον, ανήμπορο πια,δακρυϊκοί πόροι – κρατήρεςσε διαρκή έκρηξηστάζουν δάκρυα σαν πύρινη λάβα. Δάκρυα που κυλούνπρος τα μέσα πια,βουβά, καυτά, ανελέητα,και καθώς πλησιάζουντο κέντρο της καρδιάς,γίνονται πάλι πυρκαγιά… Πώς ν’ αντιδράσει η καρδιάόταν φτάσει εκεί ο…
-
Γεννιέσαι,καλά κρυμμένος,μα σε θαυμάζω καθώς ανθίζεις!Θέλω, για μια στιγμή, να σε γευτώ,μα μην μ’ αφήνεις… Πριν πέσει το σκοτάδι,και πριν σε κλέψει ο ήλιος,άσε με να σε κρατήσω,να νιώσω το ρόδινό σου βάθος,την ώριμη σιωπή σου. Εσύ του Αυγούστου η σάρκα,το μυστικό ανάμεσα στα χείλη,η γεύση που στο στόμαφέρνει μαζί τα λόγια του καλοκαιριούκαι το…
-
Ό,τι φυτεύεις μέσα σου σε θρέφει.Μια στιγμή στον κήπο σου,ένα άνθος στο χρώμα που σ’ αρέσει,μια ηλιαχτίδα για φωτοσύνθεση κι ο κόσμος μυρίζει αγάπη. Κάθε σκέψη, σπόρος που φυτρώνει,κάθε δάκρυ, μια σταγόνα δροσιάς.Κι η ελπίδα ποτίζει τον νου να ανθίζεικαι την καρδιά να βγει στο φως… να ζήσει. Κι αν φυσήξει ο άνεμος του φόβουμην…