Ό,τι φυτεύεις μέσα σου σε θρέφει.
Μια στιγμή στον κήπο σου,
ένα άνθος στο χρώμα που σ’ αρέσει,
μια ηλιαχτίδα για φωτοσύνθεση κι ο κόσμος μυρίζει αγάπη.
Κάθε σκέψη, σπόρος που φυτρώνει,
κάθε δάκρυ, μια σταγόνα δροσιάς.
Κι η ελπίδα ποτίζει τον νου να ανθίζει
και την καρδιά να βγει στο φως… να ζήσει.
Κι αν φυσήξει ο άνεμος του φόβου
μην λυγίσεις, γίνε γη γόνιμη.
Γίνε η ρίζα που αγκαλιάζει την καταιγίδα
κι απ’ το σκοτάδι, πιο δυνατό θα ανασαίνει το φως.
🌹 🌹 🌹
Ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.