Γεννιέσαι,
καλά κρυμμένος,
μα σε θαυμάζω καθώς ανθίζεις!
Θέλω, για μια στιγμή, να σε γευτώ,
μα μην μ’ αφήνεις…
Πριν πέσει το σκοτάδι,
και πριν σε κλέψει ο ήλιος,
άσε με να σε κρατήσω,
να νιώσω το ρόδινό σου βάθος,
την ώριμη σιωπή σου.
Εσύ του Αυγούστου η σάρκα,
το μυστικό ανάμεσα στα χείλη,
η γεύση που στο στόμα
φέρνει μαζί τα λόγια του καλοκαιριού
και το δάκρυ του Σεπτέμβρη.
Εσύ, ο εδώδιμος καρπός, του έρωτα η γεύση.
Ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.