Σπυροπούλου Κατερίνα
-
Εσύ το τέραςπου πια δε με τρομάζεις,ήρθες μια μέρα ανύποπταόλα να μου τα πάρεις.Σαν ξενιστής μέσα μουρίζωσες τον πόνο.Μάνιασες, λύσσαξες,τα δόντια σου έδειξες,με έκανες να λιώνω.Όμως αχρείε, ξέχασεςτο πιο σημαντικό,Πως την ψυχή μουδεν μπορεί κανείςνα την αγγίξει.Έτσι σειρά μου τώρανα γίνω εγώ το τέρας.Σε αφήνω μόνο σουμε σάρκες να παλεύεις.Και όσο εσύ σαν θηρευτήςτο σώμα…
-
Στης θάλασσας τη μοναξιάπαρέα έκανες κρύβονταςτην περηφάνια σου κάτωαπό το ψάθινο καπέλο σου. Κράτησες τα δάκρυαμοναχά για σένακαι κάθε που κύμα ερχότανεέπαιρνε και από ένακαι έτσι ποτέ δεν τα ‘δαμε. Στης θάλασσας τα αλμυρά νεράέκρυψες μιαν αγκαλιά.Ψάχνω στα κύματα να βρωγια να κρατήσω φυλαχτότα δάκρυα που άφησες για μένα. Για όσα μου έμαθες,σειρά μου τώρα…
-
Ξέρεις τι;Κρίμα.Ήθελα τόσο να το ξέρεις ήδη…πως δεν υπάρχουν είδη.Όχι όταν είναι αληθινή. Αγάπη.Μύθος, λες.Ό,τι βολεύει τον καθένα.Η βολή γεννά το ψέμα,το ψέμα… κι άλλο ψέμα…τόσο, που δεν χωράςούτε στο ίδιο σου το δέρμα. Μια είναι.Πάντα μία.Ή την βλέπεις – ή όχι.Ή την αγκαλιάζεις – ή σε προσπερνά. Κι εσύ;Πολλά τα ψέματα,τόσα, που δεν χωράς…
-
Πληγή ανοιχτή στον ουρανόαπόψε το φεγγάρι·φως κόκκινο στάζει στις στέγες. Σιωπηλά τα σπίτια,σιωπηλά τα δέντρα.Μόνο ο άνεμος γυρίζει στις γωνίες,αγκαλιά με τη νύχτα. Κάτω απ’ το ματωμένο φεγγάριοι μνήμες μας ξυπνούν.Λέξεις μισές,φιλιά που δίστασαν. Κι εκείνο, ψηλά,σαν μάτι κουρασμένο από τους αιώνες,φωτίζει τις μικρές μας απώλειεςκαι κοκκινίζει κι άλλο. Μέχρι που η αυγήνα το ξεπλύνει…
-
Αδιανόητο άπειρο,νεφέλες συρτές,χρονικές δίνεςμε ακμές ορατές και αόρατες στο κρακ του χρόνουό,τι υπήρξε μένει πίσω. Χρόνος ξεθωριασμένος,σε ατέρμονη αναμέτρηση με το μηδέν.Το σύμπαν συσπάται αθόρυβα,οι στιγμές στέκουνσαν σκιές που δεν επιστρέφουν. Και η αιωνιότητααναπνέει μόνη της,απαλή και αμετάβλητη. Εκεί, στο κρακ του χρόνου,έρχεται η Αναγέννηση. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
-
Εκεί που δεν φτάνει το βλέμμαμένει χώροςγια ένα χάδι. Όσα δεν άντεξε η καρδιάχώρεσαν σε μια παλάμη. Κι ύστερα,αυτά τα μπλε μάτιαπου δεν χωρούν πουθενά.. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
-
Πόσο με τρομάζουν οι σιωπέςόταν η καρδιά κάνει θόρυβο. Είναι αυτές οι στιγμέςπου θες να φωνάξεις δυνατά,να τα πεις όλα, μα οι λέξειςδεν χωρούν στην αγάπη. Μόνο κάποιες φευγαλέες ξεγλιστρούνγια να δηλώσουν το παρώνκαι μετά σιωπή ξανά. Στην αγάπη «σύμφωνα» δε χωρούνγια να φτιαχτούν οι λέξεις. Μια ματιά αρκείγια να ειπωθούν τα ανείπωτα. * από…
-
Ένα βλέμμα σου να είχακαι ας έπεφτε ξανά σκοτάδι.Τα μαλλιά μου να χτένιζεςχίλιοι κόμποι ας γίνονταν πάλι. Στα ρούχα μου άρωμαας ήσουν να σε μυρίζωστη μοναξιά τόπο να έχωόπως παλιά για να γυρίζω. Ήλιος το χαμόγελο σου τηνύχτα να φώτιζε όπως παλιά.“Παιδί μου» να φώναζες«Μάνα» να άκουγεςκαι η σιωπή μετά. Έστω για μια φορά… *από…
-
Control Το χέρι πάνω στο νερόαν μείνει ακίνητο, τότε ο κόσμος καθρεφτίζεται.Αν τρέμει, όλα διαθλώνται. Ο έλεγχος δεν είναι σπείρωμα·είναι ισορροπία στην άκρη μιας κλωστής.Σαν το να κρατάς την ανάσα σουχωρίς να ξεχνάς πως κάποτε θα την αφήσεις. Ο έλεγχος του τώραδεν είναι δεσμωτήριο·είναι πυξίδα. Το πώς κρατάς την ανάσα σου σήμερα,χαράζει τις σιωπές του…
-
Ανάμεσα σε δύο ανάσεςγεννιέται ο κόσμος.Ούτε πριν, ούτε μετά.Ταυτόχρονα όλα,εκεί που δεν είσαι κανείς και γίνεσαι τα πάντα. Η θάλασσα γαληνεύει,τα δέντρα δεν κουνιούνται.Ο ήχος των κυμάτωνείναι η ανάσα του βάθους. Το σώμα σωπαίνει.Η σκέψη διαλύεται.Μένει μόνο η αίσθησηπως όλα είναι σωστά,χωρίς λόγο μα με αιτία. Η αιτία του να υπάρχειςδεν είναι το “πρέπει” του…
Fruitful Writing 