Θα πέφτει η βροχή στην προκυμαία
θα πέφτει και στο όνειρο η αυλαία
θα γράφεις στο τετράδιο
τραγούδια για το ράδιο
πως όλα στη ζωή είναι μοιραία.
Στα μπαρ τα σκοτεινά που θα τραβιέσαι
ανούσιες κουβέντες που βαριέσαι
και κάθε που θ’ αφήνεσαι
ναυάγιο θα γίνεσαι
σε ξένες αγκαλιές για να ξεχνιέσαι
Νωρίς, πολύ νωρίς που θα νυχτώνει
κι εσύ πιο μόνη ακόμα κι από μόνη
θα κρύβεις στο καπέλο σου
όχι και τα θέλω σου
παλεύοντας φαντάσματα στ’ αλώνι.
Στο άγριο νταμάρι της ζωής σου
θα σπέρνει πανικό η ιαχή σου
αντίλαλος που ράγισε
και σκόρπισε και σφράγισε
την πέτρα με το δείγμα της φωνής σου.
Παράξενη, σαν Κόρη τελευταία
σε λίθινη σιωπή γλιστράς, αρχαία
στα σκόρπια σου αισθήματα
απλήρωτα μαθήματα
θλιμμένη, μα περήφανα ωραία.
ποίημα Γεωργιάδου Κατερίνα | Βιογραφικό
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 