Ποιητικές Φωνές
-
Μεθυστικό κρασί η ανάσα σου.Ευωδιά θέρους πλανεύει τις αισθήσεις.Χίλια φιλιά με θεραπεύουν στοργικά, εξυφαίνοντας αμμουδιές χρυσαφένιες.Ακουμπάς επάνω μου, ιδρωμένη, ζεστή…Έρωτας υφάλμυρος σμίγει τα κορμιά μας…Εραστές από παλιά…Σε κουβαλάει η μνήμη του γερτού σπιτιού μυσταγωγικά.Φύλαξα ένα γράμμα σου να διαβάζω…Θεριεύει η μοναξιά…Δεν λησμονώ τις θάλασσες που μας φιλοξένησαν..Υπενθύμιση βουβή…. ποίημα Πούδη Άννα | Βιογραφικό
-
Όσες φορές μένει κρυμμένοςμπορώ κι εγώ να ‘μαι μια άλληΧαμογελώ, μιλάω ευγενικάπαίρνω βαθιά ανάσακοιτάω γύρω ατάραχηΈνα μικρό στόμα μού λέειπως ίσως να βρεθείκάπου μια χαραμάδακαι ξεπροβάλει αυτόςΚάτσε εκεί που είσαι,λέω, και μη μιλάςΚάνω για λίγο ακόμαπως ξεχνάω, πνίγωσχετικές θύμησεςκοιτάω από την άλληΚι άλλα χαμόγελανεύματα συγκατάθεσηςΥποκλίνομαιΣτους άλλους και σε μέναΌμως εκείνοςαν δεν είναι εδώαυτοπροσώπωςείναι πάντα κάτωαπ’…
-
Ξέρεις τι;Κρίμα.Ήθελα τόσο να το ξέρεις ήδη…πως δεν υπάρχουν είδη.Όχι όταν είναι αληθινή. Αγάπη.Μύθος, λες.Ό,τι βολεύει τον καθένα.Η βολή γεννά το ψέμα,το ψέμα… κι άλλο ψέμα…τόσο, που δεν χωράςούτε στο ίδιο σου το δέρμα. Μια είναι.Πάντα μία.Ή την βλέπεις – ή όχι.Ή την αγκαλιάζεις – ή σε προσπερνά. Κι εσύ;Πολλά τα ψέματα,τόσα, που δεν χωράς…
-
Μη με ρωτάς αν γιορτάζω τον έρωτα!Ο έρωτας δε γιορτάζεται…μόνο βιώνεταιΔεν ζει σε πλεγμένα δάχτυλα και χείληΕίναι ελεύθεροςΚρυμμένος στα πέταλα ενός λουλουδιού,Στις νότες και στις λέξεις,Στα χρώματα του ορίζονταΔεν έχει πρόσωπο ο έρωταςΟύτε δέκτη, ούτε αντικείμενοΟ έρωτας είναι ανάγκηΗ ανάγκη της ψυχής να θυμηθείΝα βρει χαμένες ιδέες και νοήματαΗ ανάγκη της να γίνει πάλι ολόκληρηΝα…
-
Πορεύτηκε στον ορίζοντα της ανατροπής,που τόλμησε να πιστέψει πως υπάρχεικαι κατάφερε ν’ ανθίσει προχωρημένα χρόνια,σπαταλημένα σε διάτρητους και γερασμένους αιώνες.Κι ανυψώθηκε πάνω απ’ την οικεία του άβυσσο,της σκοτεινής βεβαιότητας κι εγκαρτέρησης,αυτής που θεωρούσε ότι κατέχει και ελέγχεικαι την αρνήθηκε, υποκύπτοντας με σύνεσηστον ανυπότακτο κι αυτάρεσκο πειρασμό,να διαθέσει τον αξόδευτό του εαυτό,άλλοτε στη σώφρονα λήθη του…
-
Θα κόψω από τις λήθης τον κήποΈνα λουλούδι.Αρχαίο τραγούδι, που πέρασεςΚαι πας.Ο δρόμος σου έγινεΜαρμάρινη αλάναΚαι μάτια λάγνα,Στο διάβα συναντάς. Ένα κλαδάκι ελιάςΚαι λίγο χώμα.Όταν τελειώνει ο κόσμος,Πάλι θα αρχινάς.Τριγύρω όλα πεθαίνουν,Και εσύ στέκεις ακόμα.Γιατί γεννήθηκεςΤο παν να κυβερνάς. ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό
-
Από τον κήπο των πουλιών και τα ψηλά τα δάση,τα σύννεφα, τ΄ άστρα, την αυγή τη μοσχομυρωδάτη…Φύλλο πλατάνι έστειλα, πνοή απ΄την πνοή μου,στα χέρια μου σε άφησε, ήσουν εσύ ψυχή μου. Μάτια μεγάλα γελαστά, χεράκια μου φτερούγες,άσπρες αγγέλων μου φωνές με θεικές φιγούρες.Σ΄ έκλεισα βαθιά μες στην καρδιά μου και το κλειδίτο πέταξα, γίναν τα…
-
Θέλω πολύ, να πάμε οι δυο μας μια βόλτα.Κάποια βραδιά, σε μια ανώνυμη οδόπου φέγγουν τα φώτα, σε ένα πάρκο μικρό.Τρελά γεγονότα συμβαίνουν εδώ. Θέλω πολύ, το θαύμα ξανά να το ζήσω.Να το κρατήσω σε φανάρι κλειστό.Να το φυλακίσω και όταν σε δω.Τα φώτα θα σβήσω, να μείνεις εδώ. ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό
-
Στης άγρυπνης πόλης τα στενάκρέμασα το βλέμμα,κι η νύχτα ψιθύρισε απαλά:«στη μέρα ζει το ψέμα». Υγρό μπλε μετάξιη νύχτα γύρω μουκι εγώ πετάω αστέριαστην πόρτα του Θεού. Σαν ποιητής ή εραστής,κρύβω τη λέξη ή το φιλί,περιπλανιέμαι άγρυπνος,αδέσποτο σκυλί. Το λίγο φως της νύχταςστη σωστή στιγμήφωτίζει αλήθειεςκαι μου δίνει ζωή … Απ’ αυτή που ξέχασα να…
-
Πιστεύω στην ένταση του ανέμουπου κάνει τα φύλλα να πέφτουν.Πιστεύω σε μένα που επιμένωνα σκαλίζω τις πέτρεςλειαίνοντας τις γωνίες. Πιστεύω στη δροσιά της βροχήςπου ποτίζει τη διψασμένη γη.Πιστεύω σε σένα που ανοίγεις τον χάρτηγια να μετακινηθείς κάποια μέτρα. Πιστεύω σε μας που απαριθμούμεόλους τους πιθανούς κινδύνουςκι έπειτα τους διαπράττουμε.Πιστεύω στη λάμψη του ήλιουπου φωτίζει το…
Fruitful Writing 