Ποιητικές Φωνές
-
Στο φρούδο σεληνόφως της νυχτιάςκυλάει μια κορδέλα στη θάλασσακι ασημίζει το Αυγουστιάτικο κύμα.Είναι ο δρόμος που το φεγγάρι χάραξεκαι μέσα του χορεύουν βαρκούλεςπου βγήκαν αργά για ψάρεμα.Λίγο πριν ο βασιλιάς ήλιοςέδινε την εντολή να πάρειτα σκήπτρα αυτή η σελήνη. Μαγεμένες στιγμέςμιας νύχτας ανύποπτηςπου πέρασε στου χρόνου τα γρανάζιατη γλυκιά γαλήνη της!Οι έρημες ακτές μυρίζουν νοτιάδεςκι…
-
Του ηλίου οι αχτίδεςείναι τόσο φωτεινέςκαι με χρώματα ζωηρά,όμως και βλαβερές,έπειτα από πολλώνωρών υπερέκθεση. Η αυγή απ’ το σκοτάδι,δίνει στον άνθρωπομια τελείως διαφορετικήοπτική αίσθηση. Το κάλλος του λαμπερούηλιακού φωτός,τη μέρα μας ομορφαίνει.Η νύχτα διαδέχεται το πρωίκαι το αντίστροφο,ξανά από την αρχή.Έτσι, δύο ερωτευμένοι,μένουν ξάγρυπνοι,ώσπου ν’ ανταλλάξουνμια “καληνύχτα”.Νιώθω ελεύθερη,σαν είμαι κοντά σουκι ατενίζουμε μαζίτον ορίζοντα. Ό,τι…
-
Ήλπιζα να φτάσουμε μαζίως τον πυθμένα της αβύσσου.Γύρω ο κόσμος φλέγεται,μα εσύ είσαι μακριά μου. Μέσα στην καρδιά μουσπινθηρίζουν δειλά οι ηλιαχτίδες του Αυγούστου.Παγωνιά τριγύρω και σκοτάδι,μα η θύμησή σου δώρο. Γνώρισα την αγάπη,εσύ ήσουν αυτή.Γνώρισα όμως και τον πόνο,εσύ είσαι αυτός. Χάθηκες παντοτινά,μα εγώ θα σε αναζητώ.Και σε όλη μου την ζωήμε ελπίδα την…
-
Μυρίζεις ηλιοβασίλεμα τελευταίων ημερών καλοκαιριού. Πίσω σου αφήνεις κύματα αύρας που το διαπερνούν πλάσματα παγανιστικής τελετής. Μυρίζεις βρεγμένο ξύλο ίδια η γη, αλλά και κάτι περισσότερο από αυτό. Μυρίζεις χρυσό φθινόπωρο, σύκα και μυστηριώδη αφροδισιακά που αγνοώ τα ονόματά τους. Μυρίζεις έρωτα μιας διαδρομής χωρίς επιστροφή νυχτερινό κολύμπι και ύπνο σε ταράτσα. Εισπνέω. Το ποίημα…
-
«Πάνω σε μια αναποδογυρισμένη καρέκλα στριμώχτηκαν όλες οι εκδοχές της ζωής μας.» — Γιώργος Σταυρακάκης, «Εκδοχές» απόσπασμα από την ποιητική συλλογή Εύθραυστον (εκδόσεις Μετρονόμος, 2026) Σήμερα στεκόμαστε για λίγο στη σιωπή που αφήνει η απώλεια του ποιητή Γιώργου Σταυρακάκη. Με θλίψη πληροφορηθήκαμε ότι ο Γιώργος Σταυρακάκης έφυγε πρόωρα από τη ζωή. Τον Μάρτιο του 2026…
-
Ποτέ δεν ακούω τα βήματά της το πρωί.Φεύγει αέρινα απ’ το σπίτισαν να συνεχίζει το δρόμο τηςπάνω στα σύννεφα.Ασύλληπτη, ομολογώ.Μ’ ένα μεγάλο καλάθι πρόσφορα,σύκα και κρασί, εξαγνίζειπλήθη αμαρτωλά, λέγοντας απλά:«ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».Να ’σου την μετά, ως Κυριακήφορτωμένη έρωτες βραδινούς,να λάμπει αποκαθαρμένητο φως της, – άνευ λόγουκαι αιτίας- να με καταβροχθίζειμε μαχαίρι και πιρούνι…
-
Ένα πέλαγος αντιδράσεων γεμάτο από παράδοξες φήμες στοιχειοθετεί έναν συμπαγή χαρακτήρα.Το κουδούνισμα του τηλεφώνου, αυτός ο ανεπαίσθητος ήχος προσομοιάζει μια γαλήνια θάλασσα.Ένα πακέτο από διάφανες αναμνήσεις και συγκροτημένη καλλιέργεια, παραβιάζει τα σύνορα της πιο ήσυχης συνείδησης.Παράδοξο φως αναβλύζει από τις κόγχες των ματιών σου, των δακρυσμένων σου ματιών, των ευαίσθητων…Η πρωινή αύρα ντύνει ένα πεντακάθαρο…
-
ΕΣΤΩ ΥΠΟ ΤΗΣ ΔΑΝΤΕΛΑΣΑν υπήρχε σώμα μέσα στο διάφανο τούλιΑν υπήρχε μια αίσθηση πάνω στη σάρκαΑν υπό της δαντέλας υπήρχε ασκούριαστο δέρμαΈνα στόμα να υφαίνει προσευχήΧέρια αρνούμενα να το παίξουν αθώαΒαμμένα κόκκινα χείλη ποθητάΒλέμμα που να μην είναι πόζαΑν η αφή της σιωπής ήταν ανεστραμμένηΑν το αδρό τρεμούλιασμα της ηδονήςκατείχε αποζημίωσης“Αν”….Τότε το ασίγαστο γυμνό μου…
-
Μια μπρούτζινη καμπάνανα αντηχεί την παλλόμενη ηρεμία εντός μουθέλω να κρούω αργόσυρτα,σημάδι πως είναι ώρανα διαρρηγνύονται τα στεγανά της αλήθειας,της κάθε αλήθειαςπου χρειάζεται ένα παραμύθι ή για ένα θαύμαγια να υπάρξει.Άλλοι το λένε έρωτα ή πίστη σε ιδανικάάλλοι το λένε ουτοπική πραγματικότηταγια να συνάδει με τους ανομολόγητους φόβους τους.Έτσι εξηγείται γιατί δεν ξεμπάρκαραν ποτέαπό το…
-
Ναι, εσένα είδα που αρμένιζες μ’ ένα βαρκάκι τέλος Οκτωβρίου στις τυρκουάζ κολυμπήθρες.Μα σε είδε και του κόσμου το φως.Και βρήκε, πάνω στο νεανικό ακόμη δέρμα, και πάνω στην αρυτίδωτη θάλασσα, έναν καθρέφτη να μου δείξει για μια φευγαλέα στιγμή, την εικόνα του Πάρη που ξεμυάλισε την ώριμη Ελένη.Δεν ήταν η ομορφιά,Ήταν ο Ήλιος που…