Από τον κήπο των πουλιών και τα ψηλά τα δάση,
τα σύννεφα, τ΄ άστρα, την αυγή τη μοσχομυρωδάτη…
Φύλλο πλατάνι έστειλα, πνοή απ΄την πνοή μου,
στα χέρια μου σε άφησε, ήσουν εσύ ψυχή μου.
Μάτια μεγάλα γελαστά, χεράκια μου φτερούγες,
άσπρες αγγέλων μου φωνές με θεικές φιγούρες.
Σ΄ έκλεισα βαθιά μες στην καρδιά μου και το κλειδί
το πέταξα, γίναν τα όνειρα μου!
Μες στην πηγή μου σ΄ έβαλα στοργή για να σου δώσω,
να μη σου λείψει τίποτα, να μη σε βαλαντώσω!
Φτερούγες μες στον κόρφο μου, αρώματα και ήχοι…
Στόμα γλυκό μ΄ αγάπησες, τίποτα στην τύχη.
Δεν διάλεξε, σε διάλεξα, αγάπη να σου δώσω
και με χρυσά δεσμά μας ένωσες να σε μεγαλώσω!
Να γίνεις άντρας και σωστός και ότι σου ΄χω δώσει
ν΄ ανοιχτείς, να πορευτείς με σύμβουλο τη γνώση.
Θυμήσου πως κατάφερες και ήρθες στην αγκαλιά μου
και τις φτερούγες σου άνοιξε και πέταξε καρδιά μου!
Σκίσε τα όρη, τα βουνά, λαγκάδια και ραχούλες,
βρες το κλειδί που πέταξα, έτσι ξεκίνα γιέ μου.
Και εγώ, βράχος ακλόνητος πάντα εδώ ψυχή μου!
🌹 🌹 🌹
ποίημα Παναγοπούλου Νικολίτσα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 