Πληγή ανοιχτή στον ουρανό
απόψε το φεγγάρι·
φως κόκκινο στάζει στις στέγες.
Σιωπηλά τα σπίτια,
σιωπηλά τα δέντρα.
Μόνο ο άνεμος γυρίζει στις γωνίες,
αγκαλιά με τη νύχτα.
Κάτω απ’ το ματωμένο φεγγάρι
οι μνήμες μας ξυπνούν.
Λέξεις μισές,
φιλιά που δίστασαν.
Κι εκείνο, ψηλά,
σαν μάτι κουρασμένο από τους αιώνες,
φωτίζει τις μικρές μας απώλειες
και κοκκινίζει κι άλλο.
Μέχρι που η αυγή
να το ξεπλύνει αργά,
σαν να μην συνέβη τίποτα,
σαν να μην μάτωσε ποτέ ο ουρανός.
🌹 🌹 🌹
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 