Μιά καθωσπρέπει μέρα – στό γαλάζιο ντυμένη
δέ θά καθίσει νά μετράει ἀπουσίες.
Θέλει ἡ καρδιά του νά χτυπήσει δυνατά
τά τύμπανά της· ν’ ἀκούσουν τά καμπαναριά
καί νά ζηλέψουν, νά ταραχθοῦνε οἱ φωλιές
τῶν πουλιῶν, νά σκιρτήσουν τ’ αὐγουλάκια τους
καί νά χορέψουν στόν χορό τοῦ ἥλιου·
κι ἄς βγοῦνε πρόωρα νά τιτιβίσουν, ἄν θελήσουν.
Ὁ δασονόμος νά γελάσει ἀπό χαρά
καί μέ τή βέργα εὐγενικά, τή λυγαριά
πού λύγισε ἀπ’ τ’ ἄνθη νά σηκώσει
καί τά τραγούδια ἀπ’ τό ξέφρενο μελισσολόϊ
ν’ ἀκούει ὡς τ’ ἀπόβραδο.
Μετά, θά βγεῖ κι ὁ ποιητής
ἀπό τῶν λέξεων τά μποστάνια, λεμονανθούς
καί γέλια, κοάσματα, νά εὐφρανθεῖ,
πρίν δώσει ἡ νύχτα τή θέση της
σέ πόνους, μοναξιές, κλεφτές παρηγορίες.
Το ποίημα δημοσιεύεται αποτελεί μέρος του αφιερώματος «Ό,τι Διασώθηκε από τον Ήλιο» της Γόνιμης Γραφής.
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.