Μυρίζεις ηλιοβασίλεμα τελευταίων ημερών καλοκαιριού. Πίσω σου αφήνεις κύματα αύρας που το διαπερνούν πλάσματα παγανιστικής τελετής. Μυρίζεις βρεγμένο ξύλο ίδια η γη, αλλά και κάτι περισσότερο από αυτό. Μυρίζεις χρυσό φθινόπωρο, σύκα και μυστηριώδη αφροδισιακά που αγνοώ τα ονόματά τους. Μυρίζεις έρωτα μιας διαδρομής χωρίς επιστροφή νυχτερινό κολύμπι και ύπνο σε ταράτσα. Εισπνέω. Το ποίημα…

Διαβάστε περισσότερα…