Του ηλίου οι αχτίδες
είναι τόσο φωτεινές
και με χρώματα ζωηρά,
όμως και βλαβερές,
έπειτα από πολλών
ωρών υπερέκθεση.
Η αυγή απ’ το σκοτάδι,
δίνει στον άνθρωπο
μια τελείως διαφορετική
οπτική αίσθηση.
Το κάλλος του λαμπερού
ηλιακού φωτός,
τη μέρα μας ομορφαίνει.
Η νύχτα διαδέχεται το πρωί
και το αντίστροφο,
ξανά από την αρχή.
Έτσι, δύο ερωτευμένοι,
μένουν ξάγρυπνοι,
ώσπου ν’ ανταλλάξουν
μια “καληνύχτα”.
Νιώθω ελεύθερη,
σαν είμαι κοντά σου
κι ατενίζουμε μαζί
τον ορίζοντα.
Ό,τι διασώθηκε απ’ τον ήλιο,
θαρρώ πως είναι η μελαγχολική
μορφή σου, τα τρυφερά φιλιά
που μου έδινες,
η ευγένεια που σε διακρίνει,
τα μεγάλα σου μάτια
πού έντονα με κοιτούσαν
κι υποσχέσεις … της στιγμής,
συνεχώς μου ζητούσαν!
Θα θυμάμαι πάντα μ’ αγάπη
της αγκαλιάς σου τη ζεστασιά
και το χαμόγελο ανακούφισης,
καθώς λύσεις σου έδινα
στ’ απέραντα προβλήματά σου.
Του χάους τα διλήμματα,
με μια και μόνο λέξη μου
ξεχνούσες,
κι υποσχέσεις …της στιγμής
συνεχώς μου ζητούσες!
Το ποίημα δημοσιεύεται για πρώτη φορά και αποτελεί μέρος του αφιερώματος «Ό,τι Διασώθηκε από τον Ήλιο» της Γόνιμης Γραφής.
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.