Συνέντευξη στην Σπυροπούλου Κατερίνα
Με αφορμή τη διάκριση του ποιήματος «Το Τελευταίο Νανούρισμα» ως Ποίημα του Μήνα |
Οκτώβριος 2025 στο Fruitful Writing, μιλήσαμε με την ποιήτρια Άννα Εμμανουήλ, η οποία
μοιράζεται μαζί μας τη διαδικασία γραφής, την έμπνευση πίσω από τους στίχους και τον
κόσμο που πλάθει η ποίηση στη ζωή της.
Σχετικά με την ποιήτρια
Η Άννα Εμμανουήλ γεννήθηκε το 2002 στον Βόλο. Σπουδάζει στο Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και παράλληλα ασχολείται με ποίηση και ψηφιακή τέχνη, δημιουργώντας έργα προσαρμοσμένα για άτομα με αναπηρίες όρασης όπου και έχει αποσπάσει το Α’ Βραβείο του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Digital Art by Kefalos (2024).
Έχει εκδώσει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Εστί Ηδονή» (ΑΩ Εκδόσεις), η οποία απέσπασε βραβείο λυρικής‐ερωτικής ποίησης (Βραβείο Ερατούς) στον Διαγωνισμό Καβάφης το 2024. Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από έντονο συναισθηματικό βάθος, βιωματικές εικόνες και λυρικότητα που αγγίζει τον αναγνώστη.
Ποιες είναι οι ρίζες σας, πώς έφτασε μια νέα ποιήτρια από τον Βόλο στο να εκδώσει την πρώτη της συλλογή στην Αθήνα; Τι σημαίνουν για εσάς οι σπουδές στην Ειδική Αγωγή και πώς επηρέασαν τη γραφή σας;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Βόλο, έναν τόπο που για μένα συνδέεται με τη μνήμη, τη θάλασσα και την εσωτερική παρατήρηση. Η απόσταση από την Αθήνα δεν λειτούργησε ποτέ ως εμπόδιο· αντίθετα, μου έδωσε τον χρόνο και την απομόνωση που χρειάζεται η γραφή για να ωριμάσει. Η έκδοση της πρώτης μου συλλογής ήταν αποτέλεσμα επιμονής και πίστης στη φωνή μου.
Οι σπουδές μου στην Ειδική Αγωγή επηρέασαν καθοριστικά τη γραφή μου: με έμαθαν να ακούω όσα δεν λέγονται εύκολα, να αφουγκράζομαι τις σιωπές και να προσεγγίζω τον άνθρωπο με ενσυναίσθηση. Αυτή η ματιά διαπερνά και την ποίησή μου.
Η πρώτη σας συλλογή «Εστί Ηδονή» απέσπασε σημαντική διάκριση. Πώς βιώσατε αυτή τη βράβευση και τι σημαίνει για εσάς ως δημιουργό;
Η βράβευση της «Εστί Ηδονή» ήταν μια βαθιά συγκινητική επιβεβαίωση. Όχι τόσο για το ίδιο το βραβείο, όσο για το γεγονός ότι ένα τόσο προσωπικό έργο βρήκε ανταπόκριση. Για μένα λειτούργησε ως ευθύνη: να συνεχίσω να γράφω με ειλικρίνεια, χωρίς να προδίδω το συναίσθημα για χάρη της αναγνώρισης.
Η θεματολογία της ποίησής σας αγγίζει πόνο, μνήμη, απώλειες. Από πού αντλείτε έμπνευση;
Η έμπνευση προέρχεται κυρίως από βιώματα, δικά μου ή παρατηρημένα στους άλλους. Με ενδιαφέρει όμως η μεταμόρφωση του προσωπικού σε καθολικό. Ο πόνος δεν ανήκει ποτέ μόνο σε έναν άνθρωπο· γίνεται γέφυρα επικοινωνίας όταν αποδοθεί με αλήθεια.
Πώς συνδυάζετε την ποίηση με την ψηφιακή και απτική τέχνη; Πόσο σημαντική είναι για εσάς η προσβασιμότητα στην τέχνη;
Για μένα η τέχνη είναι ενιαία. Η ποίηση, η ψηφιακή εικόνα και η απτική εμπειρία συνομιλούν. Η ενασχόλησή μου με την προσβάσιμη τέχνη προέκυψε φυσικά μέσα από τις σπουδές και την έρευνά μου. Πιστεύω βαθιά ότι η τέχνη οφείλει να είναι προσβάσιμη σε όλους — όχι ως παραχώρηση, αλλά ως αυτονόητο δικαίωμα.
Πώς προέκυψε το ποίημα «Το Τελευταίο Νανούρισμα» και τι ελπίζετε να νιώσει ο αναγνώστης;
Το ποίημα γεννήθηκε από την ανάγκη να ειπωθεί κάτι που δεν μπορούσε να ειπωθεί αλλιώς. Είναι ένα κείμενο αποχαιρετισμού, μνήμης και τρυφερότητας. Ελπίζω ο αναγνώστης να νιώσει ότι δεν είναι μόνος μέσα στις απώλειές του.
Πώς βλέπετε το μέλλον σας ως δημιουργός;
Με ενδιαφέρει η συνέχιση της ποιητικής γραφής, αλλά και η περαιτέρω σύνδεση της λογοτεχνίας με την έρευνα, την εκπαίδευση και τις πολυαισθητηριακές μορφές τέχνης. Δεν αποκλείω νέες συλλογές, αλλά ούτε και πειραματισμούς με άλλα μέσα.
Πώς ήταν η διαδικασία συγγραφής του ποιήματος;
Ήταν κυρίως καθαρτική. Υπήρχαν στιγμές επώδυνες, αλλά και στιγμές λύτρωσης. Η γραφή λειτούργησε ως τρόπος επεξεργασίας του συναισθήματος και όχι ως φυγή από αυτό.
Πόσο αντανακλά η προσωπική σας εμπειρία στην ευαισθησία της ποίησής σας;
Η εμπειρία μου στην Ειδική Αγωγή με έχει διδάξει να προσεγγίζω τον άνθρωπο με σεβασμό και λεπτότητα. Αυτή η στάση διαπερνά την ποίησή μου, όχι ως θεματική, αλλά ως τρόπος ύπαρξης μέσα στο ποίημα.
Τι θα συμβουλεύατε όσους διστάζουν να εκφραστούν μέσω της τέχνης;
Να μην περιμένουν την «κατάλληλη στιγμή». Η τέχνη δεν απαιτεί άδεια· απαιτεί ειλικρίνεια.
Η έκφραση δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι αληθινή.
Πώς βλέπετε τη σχέση ποίησης και κοινωνικής ευθύνης;
Η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο άμεσα, αλλά αλλάζει τον τρόπο που τον κοιτάμε. Και αυτό είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Όταν καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, τότε επιτελεί τον πιο ουσιαστικό της ρόλο.
Μοιραστείτε μαζί μας ένα δικό σας ποίημα…
Για σένα
Φοιτώ πάνω σε σκούρο πράσινο χαλί των ματιών σου και σέρνομαι νύχτες ολόκληρες,
θέλοντας να κάνω έρωτα ανάμεσα στα πόδια σου.
Σπαρμένη με τρία δάχτυλα ζαρωμένα, από της μάνας σου τον ρυτιδωμένο σταυρό να με αγιάζει
γιατί έγινα η αληθινή γυναίκα σου. Και εκείνα τα δάχτυλα πέσανε απ’ την κοκκινισμένη
καστανιά πέρα στον τόπο μου.
Φωνές υπόκωφες απορημένες, να σε λαλούν σα το πετεινό σαν τον πιο μεγάλο έρωτα.
Ναι, να δρέψουμε τις μικροσκοπικές χελώνες που διαβαίνουν μες στο μαλακό καυκί τους:
θυμίζουν την αφή σου.Αιφνίδια αποκάλυψη ζωής μου, με θαμπώνεις.
Ναοί στάδια κρανία διαφανή τα απομεινάρια το παιδιού μας. Σαρκαστικός μάρτυρας ο Θεός.
Σα σιχαμερή πληγή μέσα στα σωθικά μου. Με λαβώνεις παιδί μου. Μες στον ήλιο έλα κι εσύ
αγαπημένε, πνοές μυρουδιάς να μπεις. Στη σκιά είναι κάθαρση το βουητό της σφήκας που
πετάει και ψάχνει τα χείλια σου. Τα χείλια μου. Όταν φιλιόμαστε. Πάντα με κάποια διακοπή
και ξεκίνημα τριγμού τζιτζικιών ν’ αγγίξουμε τα τρυφερά βλαστάρια της κληματαριάς.
Πιο μακριά στο βουνό ξαπλωμένος ο ελέφαντας, που κουβαλούσες για χρόνια μαζί σου,
δεμένοι κι οι δυο με σκοινί, σα τυφλός δίχως να βρεις στεριά να ξαποστάσεις το κορμί σου. Μα
δεν σου ταίριαξε ποτέ να κουβαλάς στο πλάι σου τέτοιο ζώο για να μοιράζεσαι τον έρωτα μήτε
την αγάπη.
Εδώ ο εχθρός ή ο πόλεμος κορόιδευαν τα πτώματα που πέρασαν από τ’ απόσπασμα μου και
απ’ τον λιμό της καρδιάς μου, όταν πέθανε η ζωή μέσα στην κοιλιά μου.
Σε περιβάλλω πάντα με μια μεγάλη αναμονή, όπως το ψωμί που κρατάει σφικτά στην παλάμη
του ο πεινασμένος. Σε περιέχω όπως τ’ αραχωβίτικο κιούπι το λάδι.
Σε ανασαίνω όπως ο θερμαστής του καραβιού ρουφάει μες στα πλεμόνια του το δειλινό τον
μπάτη.
Σ’ αγρικώ με την ίδια διάθεση που ο Ερυθρόδερμος κολλάει το αυτί του χάμω, για ν’ ακούσει
Τον καλπασμό του αλόγου. Κολλάω τα χείλη μου για να φιλώ τα μέρη που πάτησες.
Ναυτίλος μεγαλόπρεπος πάνω στο τραπέζι μου, είσαι. Κοχύλι άσπρο και πυρρό. Παλιό κέλυφος
ζώου με φροντίδα. Αν και το περίβλημα είναι πάντα έρμα. Εγώ όταν φύγω στο θάνατο το
κάλυμμα που θα ‘χω εκκρίνει δε θα ‘ναι παρά λόγια λογιών: των στίχων σου.
Αδιάκοπα ως τον ουρανό απ’ τα βάθη της γης και των ωκεανών, ως το αίμα μου
εισδύεις μες στο κόκαλο μου. Έχοντας μέσα μου στο χώμα θα σε βαστώ και θα μένει ακέραιος
εμπρός στον ήλιο, αγαπημένε. Σκοτωμένη από όλους τους θανάτους,
Κουβαλώντας σε. Εσύ. Αιώνιος. ΕΡΩΤΑΣ όχι μόνο ΠΡΩΤΟΣ. Έκαστος, μέχρι θανάτου.
Ο βίος μου ολόκληρος χαραγμένος στο όνομα σου..…
🌹 🌹 🌹
💠 Το Fruitful Writing είναι ένας ανεξάρτητος, μη εμπορικός χώρος. Κάθε ποίημα εδώ δημοσιεύεται με αγάπη, φροντίδα και προσωπικό κόστος – σε χρόνο, σκέψη και δημιουργική ενέργεια. Αν βρίσκεις αξία σε αυτό που διαβάζεις, μπορείς να το δείξεις απλά: με ένα like ή με μια κοινοποίηση. Κάθε στήριξη είναι μια ανάσα συνέχειας.
Fruitful Writing 