Ο Δεκέμβριος μάς βρήκε να κοιτάμε πίσω. Όχι με λύπη, αλλά με εκείνη τη γλυκιά σιωπή που αφήνει η μνήμη όταν φωτίζεται από νοσταλγία.
Ποίημα του Μήνα αναδείχθηκε το «Νοσταλγία» της Σταματάκη Ραφαέλας.
Ένα ποίημα τρυφερό και αιχμηρό μαζί, όπου τα χρώματα ξεθωριάζουν, τα παιχνίδια του χρόνου αποκαλύπτονται, κι ο άνθρωπος μένει μόνος με ό,τι θυμάται και ό,τι έχασε.
Η «Νοσταλγία» δεν επιστρέφει στο παρελθόν. Το χαράζει απαλά, με ένα καβουρνιασμένο μολύβι σε ένα τοπίο που φωτίζεται μόνο τα βράδια.
«Νοσταλγία»
Τρέχαμε και ξοπίσω μας
Πέφτανε γαρύφαλλα
Προοικονομώντας το τέλος που θα έρθει
Κάναμε πως δεν τα βλέπαμε
Πετάξαμε κάτω τα γυαλιά μας
Τα τσαλαπατήσαμε με τα χρωματιστά παπούτσια μας
Ήταν μονόχρωμα αλλά τα βλέπαμε πολύχρωμα
Και ύστερα απορήσαμε με το χρώμα τους
Αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόν
Τα παπούτσια μας να βάφτηκαν μαύρα
Θα τα έβαφα ξανά με μια μπογιά μπλε
Να μείνει αιώνια στον χρόνο
Όπως το μπλε του ουρανού
Όπως το μπλε της θάλασσας
Μου πήρες τα πινέλα μου
Πέταξες τον καμβά μου
Με άφησες με ένα καβουρνιασμένο μολύβι
Να χαράσσω παλιές σκιές που χάθηκαν
Σε ένα τοπίο που λέγεται μνήμη
Και τα βράδια τα φωτίζει η νοσταλγία.
🌹 🌹 🌹
ποίημα Σταματάκη Ραφαέλα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.