Σταματάκη Ραφαέλα
-
Συνέντευξη στην Σπυροπούλου Κατερίνα Ο Δεκέμβριος έκλεισε με ένα ποίημα που δεν ύψωσε τη φωνή του. Η «Νοσταλγία» της Σταματάκη Ραφαέλας στάθηκε χαμηλόφωνα, σχεδόν διακριτικά, εκεί όπου ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του χωρίς εξηγήσεις. Με εικόνες που μοιάζουν παιδικές και ταυτόχρονα αμετάκλητες, το ποίημα δεν αφηγείται το παρελθόν αλλά το αγγίζει, όπως αγγίζουμε κάτι…
-
Τρέχαμε και ξοπίσω μαςΠέφτανε γαρύφαλλα Προοικονομώντας το τέλος που θα έρθειΚάναμε πως δεν τα βλέπαμεΠετάξαμε κάτω τα γυαλιά μας Τα τσαλαπατήσαμε με τα χρωματιστά παπούτσια μαςΉταν μονόχρωμα αλλά τα βλέπαμε πολύχρωμαΚαι ύστερα απορήσαμε με το χρώμα τους Αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόνΤα παπούτσια μας να βάφτηκαν μαύρα Θα τα έβαφα ξανά με μια μπογιά μπλεΝα μείνει…
Fruitful Writing 