Ανάμεσα σε δύο ανάσες
γεννιέται ο κόσμος.
Ούτε πριν, ούτε μετά.
Ταυτόχρονα όλα,
εκεί που δεν είσαι κανείς και γίνεσαι τα πάντα.
Η θάλασσα γαληνεύει,
τα δέντρα δεν κουνιούνται.
Ο ήχος των κυμάτων
είναι η ανάσα του βάθους.
Το σώμα σωπαίνει.
Η σκέψη διαλύεται.
Μένει μόνο η αίσθηση
πως όλα είναι σωστά,
χωρίς λόγο μα με αιτία.
Η αιτία του να υπάρχεις
δεν είναι το “πρέπει” του κόσμου.
Είναι η στιγμή που αναπνέεις και απλά Είσαι.
🌹 🌹 🌹
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.