Ποτέ δεν ακούω τα βήματά της το πρωί.
Φεύγει αέρινα απ’ το σπίτι
σαν να συνεχίζει το δρόμο της
πάνω στα σύννεφα.
Ασύλληπτη, ομολογώ.
Μ’ ένα μεγάλο καλάθι πρόσφορα,
σύκα και κρασί, εξαγνίζει
πλήθη αμαρτωλά, λέγοντας απλά:
«ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».
Να ’σου την μετά, ως Κυριακή
φορτωμένη έρωτες βραδινούς,
να λάμπει αποκαθαρμένη
το φως της, – άνευ λόγου
και αιτίας- να με καταβροχθίζει
με μαχαίρι και πιρούνι στο κρεβάτι
προσεκτικά, μην τη λεκιάσουν
οι κραυγές μου.
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.