Και ήταν, θαρρώ, σαν χθες,
όταν σε πρώτο αντίκρισα —
σαν το φως
που φτάνει στις χαραμάδες
και τις φωτίζει.
Γέμισε η σιωπή μου
με χρώματα και μελωδίες,
που ηχούν σε κάθε σημείο,
κρυφό και φανερό.
Ήμουν νύχτα.
Έγινα μέρα.
Ήμουν στο εδώ και στο εκεί
και στο κενό — χωρίς ζωή,
μέχρι που σε είδα την Αυγή.
Στιγμές μικρές και φευγαλέες
στα μάτια μου καθρεφτίστηκαν.
Οι σπηλιές — ανοίξανε.
Τα νερά — εξατμίστηκαν.
Το θάρρος — ξεχύθηκε
και με λύσσα αφέθηκε.
Μια ανάσα μεγάλη,
για ακόμα ένα βράδυ.
Ένα κεράκι στην άβυσσο, αναμμένο.
Μια δάδα που καίει —
αιώνων το φως.
Και όλα σαν χθες.
Πάντα σαν χθες.
Σαν την πρώτη μέρα που σε αντίκρισα
και πίσω πια δεν κοίταξα.
Σαν χθες μου φαίνεται
που ακόμα το ζω —
σαν μια αιώνια επανάληψη
η ζωή
από το Ανθολόγιο ποιημάτων «Θ-έρως» | iTravel Poetry (2025)
🌹 🌹 🌹
ποίημα Μισύρη Ραφαέλα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 