Fruitful Writing

Όλα τα ποιήματά μου,Με κάποιες εξαιρέσεις,Για σένανε μιλάνε.Για την ΑγάπηΚαι τον Έρωτα,Που έχω για εσένα.Μούσα μου.Από το σκοτάδι,Στο φως,Με μια ματιά,Που κοιτάει απευθείας,Μέσα στην καρδιά.Και το μυαλό υπακούει,Κάτι άλλο δεν ακούει.Όλα τα έχω πει,Μέσα στα ποιήματά μου,Που αναβλύζουν,Μέσα από την καρδιά μου.Δεν θα τα ξαναπώ εγώ εδώ.Θα αφήσω τα ποιήματά…

Είσαι το αστέρι της Αυγής.Όταν σε έφερε η τέχνη της μοίρας στο δρόμο μουφώτισες κάθε σκοτεινή πτυχή μέσα στην καρδιά μου.Είμαι το αστέρι του Βορρά,που θα σε καθοδηγήσει στην ατραπό της αληθινής ζωήςπέρα από την άσεμνη κακοφωνία της καθημερινότητας.Όλο το βράδυ οι σκέψεις μου για σένα αναπαυότανμέσα στο πύρινο διαμάντι…

Σε ποιες ξένες αγκαλιές κοιμάσαι τα βράδια;Ποια χείλη ξεθωριάζουν τις πληγές σου;Θυμάσαι, άραγε, πού ξύπνησες χθες;Περνάς καλά εκεί που είσαι ή μήπως προσποιείσαι ευτυχία;Ποιος σε συντροφεύει, όταν κλαις;Ξέρεις ποιος είσαι εσύ; Ή μήπως έχασες ένα κομμάτι του εαυτού σου, την τελευταία φορά που δεν αντάμωσαν τα συναισθήματά σου με εκείνον…

Control Το χέρι πάνω στο νερόαν μείνει ακίνητο, τότε ο κόσμος καθρεφτίζεται.Αν τρέμει, όλα διαθλώνται. Ο έλεγχος δεν είναι σπείρωμα·είναι ισορροπία στην άκρη μιας κλωστής.Σαν το να κρατάς την ανάσα σουχωρίς να ξεχνάς πως κάποτε θα την αφήσεις. Ο έλεγχος του τώραδεν είναι δεσμωτήριο·είναι πυξίδα. Το πώς κρατάς την ανάσα…

Ω ΑγαπημένηΟ Νούς και ΛογισμόςΓια την Καρδιά σουΜυστικά που την αγαπάΕίναι πια δοσμένη.Ω ΑγαπημένηΑγάπα με τις Κρύες Νύχτες που παγώνωΚαι φέρε το τζάκι της καρδιάς σουΓια να με ζεστάνει, έρημο και μόνο.Δεν Θέλω την ανθρωπιάΤου πλούτου μεγαλείαΕγώ θα ζω για σένανεΓλυκιά μου Αναστασία.Ο Φόβος με κατέχειΣτην καρδιάΠου υποφέρωΜα να ήξεραΜ’…

Εάν θέλεις να ρωτήσω το Θεόπού έχει κρυμμένα τα χρυσάνθεμα,δώσε εντολή στον πιο κρυφό πόθο μουνα ξεδιπλωθεί. Εάν θέλεις τα χρυσάνθεμα.να ανατείλουν προς σου,δώσε μου ένα φιλίκαι έγινα δικός σου. Χρυσά είναι τα φύλλα σουκαι απορεί ἡ καρδιά μουκι όταν τα μάτια σου φιλώ,θα φύγουν μακριά μου. Ο πόθος θα…

Ανάμεσα σε δύο ανάσεςγεννιέται ο κόσμος.Ούτε πριν, ούτε μετά.Ταυτόχρονα όλα,εκεί που δεν είσαι κανείς και γίνεσαι τα πάντα. Η θάλασσα γαληνεύει,τα δέντρα δεν κουνιούνται.Ο ήχος των κυμάτωνείναι η ανάσα του βάθους. Το σώμα σωπαίνει.Η σκέψη διαλύεται.Μένει μόνο η αίσθησηπως όλα είναι σωστά,χωρίς λόγο μα με αιτία. Η αιτία του να…

Δεν ξέρω ποιοι περπάτησανεδώ πριν από μας,πόδια μικρά κι αλαφροπάτητακι άλλα με μπόλικη βαρύτητα,χνάρια εκατομμύρια που σκόρπισετο κύμα και ο άνεμος του χρόνου.Δεν ξέρω ποιοι περπάτησανεδώ που περπατώ,μα νιώθω τις ανάσες τουςπάνω στο αλμυρό μου δέρμα,σκέψεις και συναισθήματαανάκατα με τη ζεστή τους σάρκα,που έγινε άυλη θερμότητακαι κάθε τόσο νιώθω σαν…

Στο λευκό τάφο σου, στα πλακάκια κρύα του μαρμάρου, βρίσκομαι μέσα. Ένα ποτάμι κόκκινο κυλάει, από μέσα μου, μια ζωή πεθαίνει μες στο λουτρό. Ακούω τα πόδια του να περπατούν απάνω στα σανίδια του δωματίου.Η σιωπή μου, κραυγή που τρεμουλιάζει στα κόκκινα ύδατα,Φωνάζει «Μάνα, μ’ακούς;» κι εγώ το ακούω, με…

Σπούδαγμα και ιερή διδαχή η εξιστόρηση των γεγονότων,η αναλυτική περιγραφή και ο χαρακτηρισμός προσώπωνμε εμπεριστατωμένη έρευνα δογμάτων και πίστωση αλήθειας,με τις γνώσεις, τις βεβαιότητες, τις υποθέσεις και πιθανολογίες,να είναι η ιστορία ερμήνευμα σωστό, συνταίριασμα και πίστη,ώριμη αποδοχή του χτες και το αύριο πρόβλεψη και δημιουργία. Στοχαστές λόγιοι και σοφοί, εραστές…

Τυλιγμένοι στα όνειρά μαςγυμνοί ξυπνάμε το πρωίστα χείλη στάζει ο έρωτάς μαςσαν το γλυκόπικρο κρασί Λες πως τίποτα δεν μένεικι όμως η γεύση απ’ το φιλίστα δάχτυλά μου, στα σεντόνιαθυμίζει αγάπη αληθινή Μισό φιλί καίει στο στόμαζει σαν σημάδι στο κορμίσαν μια φωτιά που σιγοκαίειαπ’ το σκοτάδι ως το πρωί…

Λουλούδι… ξυπνάς Λουλούδι, πρωινό αέριμύρισε μου να χαρώ Εσύ γελάςλουλουδάκιξυπνάςλουλουδάκι Στο σπίτι σου δε μιλάς ΜιλάςΞυπνάωκαι βλέπω έξω Γράφειςτα κοιτάζωσηκώνομαι και περπατάω μόνο Αμέσωςσε γνώρισα και κύλισαστο στόμα Τίποταμπροστά στο τώρα Καθαρά βλέπειςπως υπάρχω για αέραένα μοναδικόβλέμμα χωράω Άλλο φιλίδωσ’ μου στην άλλη πλευρά Έλα γύρισεκοίταξεχαμογελάω Πες μου να φύγωνοεράνα…

Ποίηση είναι όποιος διψάει για κάτιΝα το αφήσει και να κοιτάξει το αντίθετο.Ποίηση είναι μια γλυκόπικρη μέρα.Ποίηση είναι μια φοβισμένη ερείπωση,Ένα φθινοπωρινό, μελαγχολικό τέλος,Μια τολμηρή θάλασσα,Η σιωπή των ερωτευμένων κάτω από τα άστρα.Να κάθομαι στο τραπέζι και να γράφω για όλα τα πράγματα που αγάπησα στον κόσμοαυτό είναι ποίηση! ποίημα…

Είναι φορές που κοιτάζω γύρω μου, πίσω μου,κι όλα όσα με περιτριγυρίζουν σκοτεινιάζουνκαι με πλησιάζουν επικίνδυνα. Έρχονται να με πνίξουν,να με τυλίξουν και να χαθώ.Τις φορές εκείνες ακούω κάθε χτύπο της καρδιάς μου∙δυνατά και καθαρά.Μοιάζουν με τους χτύπους του ρολογιού στην απόλυτη ησυχία.Τις φορές εκείνες ακούω μέσα μου μια φωνή,μια…

Σώπασε ψυχή μουΣώπασε μη σε ακούσει το μέλλον και πολλά μου ζητήσειΦύλαξε τις σκέψεις σουΜη!Μη μιλάς για όνειραΣε τούτου εδώτου σκοτεινιασμένου κόσμου τα κουτιάδε χωρούν μελωδίεςΚάθισε και μη χορεύειςΜη σε δει κανείςέτσι περίεργη καθώς είσαικαι πει πως δεν ταιριάζειςΚι αν κάποιος μπροστά μου σταθείΜη φοβάσαιΜε μάτια κενά θα τον κοιτάξωΜη…

Κοίταξε μας.Κάποτε θα πεθάνουμε πλήρης ημερών,κενοί απ’ του αγγίγματος μας τα άδεια χέρια,μέσα σε κλίνες περίτεχνες, με πρόσωπα οικεία δίπλα μας κι αγαπημένα.Κοίταξε μας.Δεν θα κοσμώ καμιά κορνίζα μέσα στο σπίτι σουκαι εκείνη η ρωγμή επάνω στο προσκεφάλι,δε θα είναι τίποτα παραπάνω από οτιδήποτε συνηθισμένουπήρξε στη ζωή σου.Ω, κοίταξε μας.Βίοι…

Αυτό που πάλλεται.Σε νιώθω,βιώνω την παρουσία της απουσίας σου σε κάθε έκφανση,κάθε στιγμή.Έρχεσαι.Είσαι η αυγή με όλες τις πιθανότητες της.Το πρώτο φως πάνω στην πόλη,μετέωρη,όπως όλοι μας.Όπως κανείς,που δεν ξέρει αν οφείλει να ξυπνήσει ή να μείνει για πάνταστην ασφαλή εμβρυακή του θέση.Αυτό που πάλλεται.Είσαι εσύ.Μέσα μου.Οι άνθρωποι κάνουν έρωτα…

Στην πέτρινη αυλή του νουπου φρόντιζα μ’  αγάπη,ήρθες χειμώνα φέρνονταςμια ροζ τριανταφυλλιά. Καλύτερα να κράταγεςκιτρινισμένα φύλλα, γυμνό κλαδί να ‘ρχόσουνα ν’ αντέξεις στο βοριά. Οι μοίρες αν προστάζανε,τις ρίζες του κορμού σουμε δάκρυα θα πότιζα,ζεστό να σε κρατώ. Την άνοιξη θα έχτιζαφωλιά στη φυλλωσιά σου,αηδόνι θα γινόμουνγια σε να κελαηδώ.…

Είπα να γίνω ποιητήςγια έρωτα να γράψωπάνω σε πορφυρό χαρτίτους χτύπους της καρδιάς. Κι έγινε ο στίχος θάλασσα,πανί να ταξιδέψεις,λευκό στη γλάστρα γιασεμί,δοξάρι στο βιολί. Έγινε αχτίδα λαμπερή,ανθού δροσοσταλίδα,μια πεταλούδα κόκκινηστο φως του δειλινού. Έγινε κόμπος στο λαιμό,στο στήθος χτυποκάρδικαι η ψυχή φτερούγισεμε μία σαϊτιά. Κι από την κρήνη της…

Να ήταν όλα τα λευκά μαζεμένασε μια στοίβα, να κρύβουν τα μαύρα. Μα τα πολύχρωμα;Τα ροζ, τα μπλε, τα κίτρινα;Να γίνουν λευκά.Παρθένα, αμόλυντα.Σαν άγραφοι καμβάδες. Να φτιάξουμε νέα χρώματα,πιο φωτεινά, πιο λαμπερά.Που κανένα μαύρο, μήτε το λευκό,να μη μπορεί να τα σκιάσει. Να μη χρειάζονται φόντο,να φέγγουν μοναχά απ’ τη…