Fruitful Writing

Τρέχαμε και ξοπίσω μαςΠέφτανε γαρύφαλλα Προοικονομώντας το τέλος που θα έρθειΚάναμε πως δεν τα βλέπαμεΠετάξαμε κάτω τα γυαλιά μας Τα τσαλαπατήσαμε με τα χρωματιστά παπούτσια μαςΉταν μονόχρωμα αλλά τα βλέπαμε πολύχρωμαΚαι ύστερα απορήσαμε με το χρώμα τους Αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόνΤα παπούτσια μας να βάφτηκαν μαύρα Θα τα έβαφα ξανά…

Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Ανθολογώ αιτήματαδύο γενιών χαμένων.Από τα παραπήγματακλέβω θαμπά συνθήματατων περιφρονημένων.Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Μελοποιώ τα κρίματααρχόντων κι αρχομένων.Των βουλευτών ταξίματα,διαφθοράς πατήματα-ρουσφετοβολεμένων.Νεοελλήνων πλέγματασ’ ακτές, δάση και ρέματα,ονείρων μαντρωμένων.Όσων προσμένουν θαύματαμέχρι βαθιά γεράματα.Των εξαπατημένων.Όσων ζητούν και εύσημακι ας κλέβουν φόρους κι ένσημα.Των διαπλεκομένων.Που ’ναι πάντα στα πράγματα.Σε δείπνα-σε θεάματα,κομμάτων συρραμμένων.Κι όσων…

Περιμένοντας την ελπίδα που χάθηκεστον ορίζοντα μαζί με ένα ηλιοβασίλεμα.Ο ήλιος την αγκάλιασε και την έκρυψε μακριά.Την ζήλεψε και αυτός.Ποιος ξέρει πότε θα την ανατείλει… Η μοναξιά πικρήαγναντεύει ένα πέλαγος συναισθημάτωνέτοιμο να υποδεχτεί όνειρα του χθεςπου σημάδεψαν την ζωή μου.Κρυφά σαν θεατήςπίσω από την κουρτίνα του μυαλού μουδεμένη με δαντέλες…

Απόσταση από τα μάτια του ήλιουΣώμα πίνακας ζωγραφικής που φοράμόνο την έμπνευση μιας ντυμένης λέξηςκαι χορεύει μεθυσμένοστις χρονοβόρεςπαραισθήσεις του ονείρου… Απόσταση, μοναξιάαπό το παράθυρο τωνεπιστολών του πόνουΓράμματα μακρινάΓράμματα πεταμέναστα σιωπηλά ταξίδιατων κρυφών σου αναζητήσεωνστα ναυαγισμένα καράβια του νόστου… Απόστασηχαρά ξεχασμένηστα ντουλάπιατης άγρυπνης τύχηςΜακριά τα σύνορατης αναζήτησης του εαυτού…Απόδραση σε απόστασηαναπνοής…

Πάρε από το σώμα μου τη μυρωδιά,την αίσθηση του δέρματος ανάμεσα στα δάχτυλακαι τις σταγόνες ιδρώτα όπως γεννιούνται. Πάρε τις σκιές που σχηματίζουν τα άκρα μουκαι τους ήχους από τις κινήσεις. Πάρε μαζί σου ένα ματοτσίνορο που έπεσεκαι το χνούδι που κάθισε στο γόνατό μου. Μην αφήσεις ούτε αμυχές απροσεξίαςούτε…

Σου μοιάζει το φεγγάρι, αγάπη μου.Κοίτα το πώς σε ζηλεύει,(κοίτα το) πώς δυσφορείׄ·απ’ την αέναη προσοχή που σου δείχνωμία τυφλή θαλπωρή ανομίαςξεπροβάλλειαπό τα μάτια τουόσο αργά κι αν είναι τα όνειρα. *από την έκδοση Τρυφερά ανασαίνω | εκδόσεις Ιωλκός, 2020 ποίημα Δαραβάνη Ματίνα | Βιογραφικό

Αυτές τις μέρες μου ‘ρχεταιβαθιά μες στην καρδιά μου,τα όνειρα τα παιδικάπου φύγανε σταγόνες. Είχα τα χέρια μου κοντάδεν άπλωσα να πάρω,λίγη ψυχή, λίγη καρδιάκαι φύγανε σταγόνες. Δεν ήταν δύσκολο να πεις,μα ο άνεμος φυσούσε,πήρε τα δάκρυα η βροχήκαι γίνανε σταγόνες. Και όλο αυτό που κράτησααπ’ την παιδική μου εικόνα,ήταν…

Η φυγή μου είναι άγρια και ανεξέλεγκτη,σαν καπνός που φεύγει από τις στάχτες του παρελθόντος,και αν κάποτε σταματήσει ο χρόνος,θα αναγεννηθώ με τις φλόγες της ελπίδας στα χέρια, προτού ακόμη η ζωή μου σβήσει. Στην αταξία μου, θα βρω τον δρόμο μου,εκεί που η σιωπή συναντά την έκρηξη,και η ελευθερία…

Ψυχή μου, μια άδεια χούφτα, που κρατάς αέρα και σκόνες,μνήμες που ξεθωριάζουν, σαν ανεμώνες…Στο τέλος κάθε φθινοπώρου, πάντα αθόρυβα και μυστικάΣτην αρχή φως, που μετά αγκαλιάζεται με το σκοτάδιΚαι μεταξύ μας, εμείς, ασήμαντοι και αιώνιοι,ψάχνουμε να καταλάβουμε τους αναστεναγμούς της ζωήςΤα παράλογα παιχνιδίσματα του χρόνουΟι σκέψεις μας περνούν απλές ρυτίδες…

Ένα βλέμμα σου να είχακαι ας έπεφτε ξανά σκοτάδι.Τα μαλλιά μου να χτένιζεςχίλιοι κόμποι ας γίνονταν πάλι. Στα ρούχα μου άρωμαας ήσουν να σε μυρίζωστη μοναξιά τόπο να έχωόπως παλιά για να γυρίζω. Ήλιος το χαμόγελο σου τηνύχτα να φώτιζε όπως παλιά.“Παιδί μου» να φώναζες«Μάνα» να άκουγεςκαι η σιωπή μετά.…

Κανέλα, σανταλόξυλο Βαρύ σαν το όνομα σουΚαρπός στο χώμα ώριμος. Κρασί ξεθυμασμένοΜοιάζει το άρωμα σουμεθοκόπι και όνειδος.Και τα ξανθά μαλλιά σουKολιέ κεχριμπαρένιο,Χρυσό ξεθωριασμένο.Μυρίζεις πεύκο σαν περνάςΚαι Έλατο όταν φεύγειςΣαν τη μυρτιά όταν μ’ αρνηθείςΚαι δάφνη όταν γυρνάς. *από τις εκδόσεις Κέφαλος ποίημαΜίγκλη Μαρία| Βιογραφικό

Όπως αγαπά το ποίημα τις άνω τελείες τουέτσι αγάπησα τα φύλλα που πέφτουν απ’ τα δέντρα.Έτσι πήρα μια μικρή ανάσα για τα καινούρια φύλλα που θα βγουν.Έτσι ξεφύλλισα τις σελίδες της ζωής.Την κάθε στιγμή που έφευγεχωρίς, ούτε μία, να κοιτάξει πίσωνα δει τα συντρίμμια του έρωτα.Και πάντα φύτρωνε ένα νέο…

Απροσπέλαστο ανάκτορο με γέφυρα διακεκομμένη παρόμοιο δεν θα αντικρίσω ξανάεχέμυθο τετράποδο αγναντεύει Ποσειδώνα τελειώματαορκιζόσουν πως ήξερε και δεν θα βγει τσιμουδιάφθινοπωρινή ψιχάλα με φόντο το γκρι όπως και εσύ η δημιουργία ζωγράφισεπροσωρινά το βάλαν στα πόδια οι εχθροί στους οποίους σήμερα κανείς δεν γονάτισεmanic pixie dream girl από μηχανής θεόςnosferatu…

Όλα τα ποιήματά μου,Με κάποιες εξαιρέσεις,Για σένανε μιλάνε.Για την ΑγάπηΚαι τον Έρωτα,Που έχω για εσένα.Μούσα μου.Από το σκοτάδι,Στο φως,Με μια ματιά,Που κοιτάει απευθείας,Μέσα στην καρδιά.Και το μυαλό υπακούει,Κάτι άλλο δεν ακούει.Όλα τα έχω πει,Μέσα στα ποιήματά μου,Που αναβλύζουν,Μέσα από την καρδιά μου.Δεν θα τα ξαναπώ εγώ εδώ.Θα αφήσω τα ποιήματά…

Είσαι το αστέρι της Αυγής.Όταν σε έφερε η τέχνη της μοίρας στο δρόμο μουφώτισες κάθε σκοτεινή πτυχή μέσα στην καρδιά μου.Είμαι το αστέρι του Βορρά,που θα σε καθοδηγήσει στην ατραπό της αληθινής ζωήςπέρα από την άσεμνη κακοφωνία της καθημερινότητας.Όλο το βράδυ οι σκέψεις μου για σένα αναπαυότανμέσα στο πύρινο διαμάντι…

Σε ποιες ξένες αγκαλιές κοιμάσαι τα βράδια;Ποια χείλη ξεθωριάζουν τις πληγές σου;Θυμάσαι, άραγε, πού ξύπνησες χθες;Περνάς καλά εκεί που είσαι ή μήπως προσποιείσαι ευτυχία;Ποιος σε συντροφεύει, όταν κλαις;Ξέρεις ποιος είσαι εσύ; Ή μήπως έχασες ένα κομμάτι του εαυτού σου, την τελευταία φορά που δεν αντάμωσαν τα συναισθήματά σου με εκείνον…

Control Το χέρι πάνω στο νερόαν μείνει ακίνητο, τότε ο κόσμος καθρεφτίζεται.Αν τρέμει, όλα διαθλώνται. Ο έλεγχος δεν είναι σπείρωμα·είναι ισορροπία στην άκρη μιας κλωστής.Σαν το να κρατάς την ανάσα σουχωρίς να ξεχνάς πως κάποτε θα την αφήσεις. Ο έλεγχος του τώραδεν είναι δεσμωτήριο·είναι πυξίδα. Το πώς κρατάς την ανάσα…

Ω ΑγαπημένηΟ Νούς και ΛογισμόςΓια την Καρδιά σουΜυστικά που την αγαπάΕίναι πια δοσμένη.Ω ΑγαπημένηΑγάπα με τις Κρύες Νύχτες που παγώνωΚαι φέρε το τζάκι της καρδιάς σουΓια να με ζεστάνει, έρημο και μόνο.Δεν Θέλω την ανθρωπιάΤου πλούτου μεγαλείαΕγώ θα ζω για σένανεΓλυκιά μου Αναστασία.Ο Φόβος με κατέχειΣτην καρδιάΠου υποφέρωΜα να ήξεραΜ’…

Εάν θέλεις να ρωτήσω το Θεόπού έχει κρυμμένα τα χρυσάνθεμα,δώσε εντολή στον πιο κρυφό πόθο μουνα ξεδιπλωθεί. Εάν θέλεις τα χρυσάνθεμα.να ανατείλουν προς σου,δώσε μου ένα φιλίκαι έγινα δικός σου. Χρυσά είναι τα φύλλα σουκαι απορεί ἡ καρδιά μουκι όταν τα μάτια σου φιλώ,θα φύγουν μακριά μου. Ο πόθος θα…

Ανάμεσα σε δύο ανάσεςγεννιέται ο κόσμος.Ούτε πριν, ούτε μετά.Ταυτόχρονα όλα,εκεί που δεν είσαι κανείς και γίνεσαι τα πάντα. Η θάλασσα γαληνεύει,τα δέντρα δεν κουνιούνται.Ο ήχος των κυμάτωνείναι η ανάσα του βάθους. Το σώμα σωπαίνει.Η σκέψη διαλύεται.Μένει μόνο η αίσθησηπως όλα είναι σωστά,χωρίς λόγο μα με αιτία. Η αιτία του να…