Εσύ το τέρας
που πια δε με τρομάζεις,
ήρθες μια μέρα ανύποπτα
όλα να μου τα πάρεις.
Σαν ξενιστής μέσα μου
ρίζωσες τον πόνο.
Μάνιασες, λύσσαξες,
τα δόντια σου έδειξες,
με έκανες να λιώνω.
Όμως αχρείε, ξέχασες
το πιο σημαντικό,
Πως την ψυχή μου
δεν μπορεί κανείς
να την αγγίξει.
Έτσι σειρά μου τώρα
να γίνω εγώ το τέρας.
Σε αφήνω μόνο σου
με σάρκες να παλεύεις.
Και όσο εσύ σαν θηρευτής
το σώμα μου θα παίρνεις
θύμα θα γίνεσαι και εσύ,
μαζί μου θα πεθαίνεις.
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 