Περιμένοντας την ελπίδα που χάθηκε
στον ορίζοντα μαζί με ένα ηλιοβασίλεμα.
Ο ήλιος την αγκάλιασε και την έκρυψε μακριά.
Την ζήλεψε και αυτός.
Ποιος ξέρει πότε θα την ανατείλει…
Η μοναξιά πικρή
αγναντεύει ένα πέλαγος συναισθημάτων
έτοιμο να υποδεχτεί όνειρα του χθες
που σημάδεψαν την ζωή μου.
Κρυφά σαν θεατής
πίσω από την κουρτίνα του μυαλού μου
δεμένη με δαντέλες του παρελθόντος
με προσδοκίες που ναυάγησαν και πνίγηκαν
αβοήθητες στα μέσα του πελάγου.
Ένα μεγάλο γιατί με κυβερνά
και με αφήνει αβοήθητη περιμένοντας
κάτι καινούριο να ξεπροβάλει.
Κάθε μέρα εκεί
στο πίσω σημείο του μυαλού μου
συλλέγω όμορφες εικόνες αγναντεύοντας
το φθινόπωρο από το παράθυρο μου.
Περιμένω πάλι εκείνο το καλοκαίρι
που θα ξαναγεννηθεί η ελπίδα της ψυχής μου…
🌹 🌹 🌹
ποίημα Θωμοπούλου Έλενα| Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 