Αυτές τις μέρες μου ‘ρχεται
βαθιά μες στην καρδιά μου,
τα όνειρα τα παιδικά
που φύγανε σταγόνες.
Είχα τα χέρια μου κοντά
δεν άπλωσα να πάρω,
λίγη ψυχή, λίγη καρδιά
και φύγανε σταγόνες.
Δεν ήταν δύσκολο να πεις,
μα ο άνεμος φυσούσε,
πήρε τα δάκρυα η βροχή
και γίνανε σταγόνες.
Και όλο αυτό που κράτησα
απ’ την παιδική μου εικόνα,
ήταν η πέτρα που ‘κατσα
και έκλαψα αιώνια.
Τώρα στη μέση που έφτασα
και λίγο παραπάνω
θαρρώ και πως δεν έκανα
τίποτα παραπάνω.
Μόνο που κράτησα κρυφό
ένα παιδί κοντά μου,
να κλαίει μέσα μου βαθιά
τα μαύρα όνειρα μου.
Έτσι μ’ αυτά προχώρησα,
τα χρόνια και τις μέρες,
μικρές σταγόνες μου ‘γιναν,
αΐσκιωτες ομπρέλες.
🌹 🌹 🌹
ποίημα Παναγοπούλου Νικολίτσα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 