«Ανεμώνες…»

Ψυχή μου, μια άδεια χούφτα, που κρατάς αέρα και σκόνες,
μνήμες που ξεθωριάζουν, σαν ανεμώνες…
Στο τέλος κάθε φθινοπώρου, πάντα αθόρυβα και μυστικά
Στην αρχή φως, που μετά αγκαλιάζεται με το σκοτάδι
Και μεταξύ μας, εμείς, ασήμαντοι και αιώνιοι,
ψάχνουμε να καταλάβουμε τους αναστεναγμούς της ζωής
Τα παράλογα παιχνιδίσματα του χρόνου
Οι σκέψεις μας περνούν απλές ρυτίδες στον αέρα,
σκιές πάνω στα νερά, που ποτέ δεν αγγίζουν τα βάθη!
Ο κόσμος καθρέφτισμα φόβων και ελπίδων
Και όμως το μόνο σταθερό – η ροή των χρόνων,
που περνούν και μας φέρνουν στους ίδιους δρόμους ξανά !
Και εμείς ανεμώνες, που στριφογυρίζουμε
Μετρώντας τα βήματα της μοναξιάς
Αναζητώντας γαλήνη σε ένα κόσμο δίχως αρχή
Έναν κόσμο που ξέρουμε, δεν έχει και τέλος
Και όμως η αλήθεια είναι εκεί, στα χνώτα του αγέρα
Στο κενό που αφήνουμε, όταν σιωπούμε…
Στον απόηχο της παλιάς γης, στο καφέ του κόσμου!
Στη στιγμή που το φως γεννιέται, από την καρδιά της σκοτεινιάς
Τότε η ψυχή καταλαβαίνει, ότι είναι το φως και το σκοτάδι,
η ζωή και θάνατος, που κρατούν την ίδια ανάσα!
Και οι ανεμώνες, μεταξένιες φωνές, στους αγρούς του χρόνου
Ανθίζουν ξανά και ξανά, με χρώματα που αναστενάζουν,
και μας θυμίζουν, πως η ψυχές μας, είναι σπίθες,
σε μια φλόγα, που ποτέ δεν καίει, αλλά φωτίζει!
Ήχοι είναι, πριν φτάσουν καν στα αυτιά μας
Και ό,τι αγγίζουμε είναι πάντα πέρα από το χέρι μας
Και η ζωή δεν είναι απάντηση…, είναι ερώτημα
Μια αγκαλιά είναι, ανάμεσα στο άπειρο και το τίποτα
Ανεμώνες είναι, που ανθίζουν πάντα με κάθε παύση,
με κάθε ψιθυριστή ανάσα, μέσα μας!

🌹 🌹 🌹

ποίημα Κλαρίτη Άννα | Βιογραφικό

❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.