Fruitful Writing

Όπως αγαπά το ποίημα τις άνω τελείες του
έτσι αγάπησα τα φύλλα που πέφτουν απ’ τα δέντρα.
Έτσι πήρα μια μικρή ανάσα για τα καινούρια φύλλα που θα βγουν.
Έτσι ξεφύλλισα τις σελίδες της ζωής.
Την κάθε στιγμή που έφευγε
χωρίς, ούτε μία, να κοιτάξει πίσω
να δει τα συντρίμμια του έρωτα.
Και πάντα φύτρωνε ένα νέο άνθος στην καρδιά.
Και φτιάχνανε οι μέλισσες φρέσκο μέλι.
Και το έβαζα στο ψωμί
και τάιζα τις αναποδιές της μέρας.
Τις γλύκαινα και βράδιαζαν
υψώνοντας κάθε φορά
ένα φεγγάρι όλο και πιο οικείο.
Όλο και πιο σιωπηλό.

Όπως αγαπά το ποίημα τα θαυμαστικά του
έτσι θαύμασα την αγάπη
που κρυβόταν σε κάθε στροφή του δρόμου
περιμένοντας να σε αγκαλιάσει μυστικά.
Να σου διηγηθεί την ιστορία
εκείνη που δεν έχει τέλος.
Εκείνη που δεν έχει απάντηση για όλα,
αλλά ξέρει πολύ καλά…

Όπως αγαπά το ποίημα τις τελείες του
έτσι αφήνω πίσω τον παλιό μου εαυτό.
Έτσι αναπνέω την κάθε καινούρια ανάσα.
Έτσι φλερτάρω τον κάθε μικρό θάνατο
που ανασταίνει το κάθε τι,
μαρτυρικά δικό μου.

🌹 🌹 🌹

ποίημα / φωτογραφία Μακρίδης Σταύρος | Βιογραφικό

❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.