Τυλιγμένοι στα όνειρά μας
γυμνοί ξυπνάμε το πρωί
στα χείλη στάζει ο έρωτάς μας
σαν το γλυκόπικρο κρασί
Λες πως τίποτα δεν μένει
κι όμως η γεύση απ’ το φιλί
στα δάχτυλά μου, στα σεντόνια
θυμίζει αγάπη αληθινή
Μισό φιλί καίει στο στόμα
ζει σαν σημάδι στο κορμί
σαν μια φωτιά που σιγοκαίει
απ’ το σκοτάδι ως το πρωί
Μες στα σεντόνια ακόμα τρέμει
το σώμα που σε αναζητεί
η νύχτα που μας είχε δέσει
μένει ανάμνηση νωπή
Είπες δεν έχει σημασία
όμως με πνίγει αυτή η σιωπή
σαν ξεχασμένη μελωδία
που παίζει πάλι απ την αρχή
Κι αν φύγεις πριν να ξημερώσει
κι αν μείνει η αγάπη μας μισή
ένα φιλί σου ή θα με σώσει
ή θα με κάψει ως την ψυχή
Μες το ποτήρι σε γυρεύω
σαν μια γουλιά που δεν αρκεί
να μείνεις μέσα μου για πάντα
στιγμή μικρή – στιγμή μισή
🌹 🌹 🌹
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 