Fruitful Writing

Είναι φορές που κοιτάζω γύρω μου, πίσω μου,
κι όλα όσα με περιτριγυρίζουν σκοτεινιάζουν
και με πλησιάζουν επικίνδυνα.
Έρχονται να με πνίξουν,
να με τυλίξουν και να χαθώ.
Τις φορές εκείνες ακούω κάθε χτύπο της καρδιάς μου∙
δυνατά και καθαρά.
Μοιάζουν με τους χτύπους του ρολογιού στην απόλυτη ησυχία.
Τις φορές εκείνες ακούω μέσα μου μια φωνή,
μια φωνή μακρινή να μου μιλάει,
να μου μιλάει συνεχώς.
Δε μιλάει καθαρά·
όσα λέει είναι μπερδεμένα.
Τις φορές εκείνες νιώθω μια περίεργη ζέστη
κι έναν κρύο ιδρώτα να με λούζει.
Πνίξιμο, αγανάκτηση, αποπροσωποποίηση
Τα νεύρα έχουν σπάσει, έχουν θρυμματιστεί,
κι οι αντοχές έχουν μηδενίσει.
Για να ξεφύγω θέλω να τρέξω,
να τρέξω γρήγορα, ουρλιάζοντας.
Θέλω να ουρλιάξω τόσο δυνατά και να ακουστώ παντού,
το ουρλιαχτό μου να τρομάξει τη φωνή που μου μιλάει και να τη διώξει.
Για να ηρεμήσω, να πάρω ανάσα και να σταθώ μέσα στο χώρο,
μέχρι να έρθουν πάλι εκείνες οι φορές…

🌹 🌹 🌹

ποίημα Λάιου Ελένη | Βιογραφικό

❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.