Αυτό που πάλλεται.
Σε νιώθω,
βιώνω την παρουσία της απουσίας σου σε κάθε έκφανση,
κάθε στιγμή.
Έρχεσαι.
Είσαι η αυγή με όλες τις πιθανότητες της.
Το πρώτο φως πάνω στην πόλη,
μετέωρη,
όπως όλοι μας.
Όπως κανείς,
που δεν ξέρει αν οφείλει να ξυπνήσει ή να μείνει για πάντα
στην ασφαλή εμβρυακή του θέση.
Αυτό που πάλλεται.
Είσαι εσύ.
Μέσα μου.
Οι άνθρωποι κάνουν έρωτα κι εγώ τους ακούω,
ασθμαίνουν,
ανάσες υπόκωφες.
Αναγνωρίζω τα σημάδια τους στο κορμί μου,
μια χαραυγή επάνω μου,
ένα ξύπνημα μαζί σου,
μνήμη από ένα κάποτε-
το νιώθω ακόμη.
Τρέμουν τα φύλλα απ’ τον άνεμο, μα ίσως και να είναι η καρδιά μου
που τρέμει στη θύμηση.
Μια ριπή απ’ το μισάνοιχτο παράθυρο αγγίζει το γυμνό κορμί τους,
το βάρος σου επάνω μου ένα αρχέγονο αίσθημα.
Ένα χάδι πρόωρα ξεχασμένο.
Όμως είμαι εδώ,
μαζί με σένα.
Στον κόσμο ξημερώνει.
Αναπνέω.
🌹 🌹 🌹
ποίημα Λυκάκη Νίκη | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 