Να ήταν όλα τα λευκά μαζεμένα
σε μια στοίβα, να κρύβουν τα μαύρα.
Μα τα πολύχρωμα;
Τα ροζ, τα μπλε, τα κίτρινα;
Να γίνουν λευκά.
Παρθένα, αμόλυντα.
Σαν άγραφοι καμβάδες.
Να φτιάξουμε νέα χρώματα,
πιο φωτεινά, πιο λαμπερά.
Που κανένα μαύρο, μήτε το λευκό,
να μη μπορεί να τα σκιάσει.
Να μη χρειάζονται φόντο,
να φέγγουν μοναχά απ’ τη φύση τους.
Όπως τα κίτρινα γαρύφαλλα
κι οι ροζ παπαρούνες.
Όχι για να ξεχάσουμε το κόκκινο,
μα για να θυμηθούμε ξανά:
το λευκό δεν είναι χρώμα,
είναι συνείδηση.
🌹 🌹 🌹
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 