Ο πόνος δεν περνά,
απορροφάται.
Γίνεται τοίχωμα,
απ’ το ίδιο εκείνο
που φράζει
τις αρτηρίες.
Κι αν μοιάζω καλά,
μέσα μου χτυπά
μια φλέβα,
έτοιμη να σπάσει
απ’ τον πόνο.
Πόσο μου λείπεις.
Κι αν ήθελα να σε ξεχάσω,
κυλάς μέσα μου
σαν αίμα,
σαν ανάσα.
Μάνα.
Μέσα μου σφραγίστηκες.
Από μέσα σου εγώ.
Τώρα, μέσα μου,
εσύ.
Θα ’θελα απλά
μια λέξη,
λίγο ήχο απ’ τη φωνή σου.
Λίγο χαμόγελο
απ’ την ψυχή σου.
Ένα άγγιγμα,
ένα βλέμμα,
μια αγκαλιά,
κι ας ήταν ψέμα.
Το έμαθα πια:
πλάι στη σιωπή
μένει μόνο η θλίψη.
Η μοναξιά.
Η ορφάνια.
Κι όταν δεν σ’ έχω,
σ’ αγαπώ.
🌹 🌹 🌹
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 