Έφυγες νωρίς, έγινες φως,
ότι θυμάμαι από εσένα είναι
ένα χαμόγελο, γλυκό, διαρκώς.
Χαμόγελο, σαν ήλιος ζεστός
μετά από βαριά βροχή,
που χαραμάδες στις ψυχές βρίσκει
και τρυπώνει, παρηγοριά να βρει.
Ποιος να το ξέρει…ίσως μόνο εσύ,
το σώμα στη μάχη λύγισε,
μα η ματιά σου, όχι…
ακόμη λάμπει, ακόμη ζει.
Τώρα, ταξιδεύεις σ’ ουρανούς γαλήνιους,
κι αν έγινες φτερό στο σκοτεινό κενό,
στον πόνο ήσουν φως, παραμένεις εδώ.
Γιατί όποιος γελά με ψυχή και ζωή,
ποτέ στ’ αλήθεια δεν φεύγει… στις καρδιές μας για πάντα ζει.
[Για την αγαπημένη μας Νίκη,
που φωτογράφιζε το φως, και τώρα είναι μέρος του.
Καλό σου ταξίδι.]
🌹 🌹 🌹
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 