Αυτός ο ήχος,
οι αδιάκοπες άσχημες εικόνες,
ο καθημερινός τρόμος,
τα σταθερά διασταλμένα μάτια,
τα στεγνωμένα βλέμματα.
Στο αντίκρισμα της πύρινης λαίλαπας
που κατακαίει το μέλλον, ανήμπορο πια,
δακρυϊκοί πόροι – κρατήρες
σε διαρκή έκρηξη
στάζουν δάκρυα σαν πύρινη λάβα.
Δάκρυα που κυλούν
προς τα μέσα πια,
βουβά, καυτά, ανελέητα,
και καθώς πλησιάζουν
το κέντρο της καρδιάς,
γίνονται πάλι πυρκαγιά…
Πώς ν’ αντιδράσει η καρδιά
όταν φτάσει εκεί ο πόνος;
Υπάρχει ελπίδα,
ή μήπως μιλάμε για ολοκαύτωμα;
Τι απομένει άραγε μετά;
Στάχτη; Κενό; Μια νέα γη; Ή τίποτα;
ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 