Μια ποιητική αλυσίδα έντεκα φωνών που ένωσαν τις λέξεις τους για να δημιουργήσουν ένα ενιαίο ποιητικό μωσαϊκό.
Κάθε στροφή, ένας δημιουργός
«Ουρανός Απών»
Πώς να ονειρευτείς χωρίς ουρανό…
σαν να ζητάς η φύση να μην ανθίζει,
μα η ψυχή, επίμονη, γυρεύει φως,
να έχει τόπο να ακουμπά, να μην λυγίζει.
Κι αν πολεμάει μέρα νύχτα τα χτικιά
Και βρίσκει θάρρος που δεν έχει, μα το κάνει
Να ψάξεις μέσα σου τη δύναμη, βαθιά
Το μόνο σίγουρο; ποτέ · κανείς · δεν χάνει.
Στο άπειρο η αλμύρα της ψυχής δακρύζει
Για τα γυάλινα πελάγη που δεν ξαστερώνουν,
Δίχως στέγη να πλαισιώνουν την αιωνιότητα,
Δίχως αστέρια την αλήθεια να εξημερώνουν.
Και ο ουρανός ψηλά, να μην τον φτάνεις,
όσο και αν προσπαθείς μένει ψηλά
Το ύψος σου λιγάκι αν μεγαλώσεις,
Μπορεί να πας εκεί που πάνε τα πουλιά.
Πουλιά που άλλοτε καθόντουσαν
σε ένα πεντάγραμμο από καλώδια τάσης υψηλής
Και σαν μετείκασμα σχημάτισαν αυθαίρετα
Την απουσία μιας σελήνης μυθικής.
Και αφού η Σελήνη χάθηκε, κάπου ψηλά στα ουράνια…
Ψάχνω να βρω μια ξαστεριά, να διώξω τα σκοτάδια.
Χωρίς το φως της μπλέχτηκα, σε άγνωστά μου χάδια
Και δύναμη χρειάζομαι να βγω χωρίς σημάδια!
Κι αν τα σημάδια μείνουν και την ψυχή βαθιά χαράξουν,
Κι αν ο ουρανός κοντύνει και το φως σχεδόν λιγοστέψει,
Πάντα θα μένει η ελπίδα πως η μουσική δεν θα στερέψει.
Κάποιος μού υποσχέθηκε: Τα πουλιά θε’ να πετάξουν!
Νέος ορίζοντας φοράει ραφές απ’ τις δικές μας σιωπές
μα οι καιροί στον απόντα ουρανό άλλες ράγες μιμούνται
το φως δε θα μένει για πάντα ενεό εκεί που το φοβούνται
η μνήμη και η συνήθεια μετρούν τις κρυφές μας εκτροπές
Η σιωπή αρπάζει τον λόγο και μιλάει.
Μέχρι τον ουρανό φτάνει η κραυγή.
Όσο κι αν με τα μαύρα του σύννεφα
κόντρα σου πάει,
μια ελπίδα για την ξαστεριά
στο βάθος θα φανεί.
Τα μάτια τρέχουν σαν κοπάδι
λύκων πεινασμένο
αδιάκοπα πίσω απ’ το είδωλό σου
στο γαλάζιο που μένει κρυμμένο.
Την πείνα τους λυπήσου κι εμφανίσου
Σαν σύννεφο, ηλιαχτίδα ή αστραπή
Νέκταρ αιώνιο η αιθέρια μορφή σου
Στα χείλη μου κυλούσε πριν χαθείς.
Σε πείσμα των καιρών τα μάτια υψώνω.
Πόσο αναίτια ξοδεύτηκε το γαλανό σου πέπλο, ουρανέ…
Ατίθαση, ανυπόμονη, ονειρεύεται τον έρωτα η ψυχή…
κι από το φως του ξαναγεννιέσαι πιο λαμπρός από ποτέ.
Κι αν λείπεις, ουρανέ μου, η ψυχή σε ξαναπλάθει,
με φως που σιωπηλά μάζεψε στη λάθος διαδρομή·
μέχρι η καρδιά ξανά να βρει ό,τι ψάχνει·
κι ο χαμένος ουρανός μέσα απ’ τη γη να ξαναγεννηθεί.
Συμμετέχοντες (σε σειρά στροφών):
Πρώτη και τελευταία στροφή: Σπυροπούλου Κατερίνα (δημιουργός & συντονίστρια της ΣυνΠοίησης)
- Μουλακάκη Ανδριανή
- Λεονίτση Εβίτα
- Τζαφέρη Σοφία
- Μαντάς Νίκος
- Νικολάου Ελεάννα
- Λεονίτση Τάνια
- Αδαμάκης Χρήστος
- Τσέλιου Ελπινίκη
- Ζέλκα Ελευθερία
- Χαλκιαδάκη Αρετή
- Τσουκνίδα Μαρία
Συνδεθείτε με τη βασική στήλη
Για περισσότερα συλλογικά ποιήματα και για να ενημερώνεστε για τα επόμενα έργα, επισκεφθείτε:
ΣυνΠοίηση – η στήλη
🌹 🌹 🌹
💠 Το Fruitful Writing είναι ένας ανεξάρτητος, μη εμπορικός χώρος. Κάθε ποίημα εδώ δημοσιεύεται με αγάπη, φροντίδα και προσωπικό κόστος – σε χρόνο, σκέψη και δημιουργική ενέργεια. Αν βρίσκεις αξία σε αυτό που διαβάζεις, μπορείς να το δείξεις απλά: με ένα like ή με μια κοινοποίηση. Κάθε στήριξη είναι μια ανάσα συνέχειας.
Fruitful Writing 