Fruitful Writing

Συνέντευξη στην Σπυροπούλου Κατερίνα

Σχετικά με την ποιήτρια

Με αφορμή την ανάδειξη του ποιήματος «Ανεμώνες» ως Ποίημα του Μήνα | Νοέμβριος 2025, συνομιλούμε με την ποιήτρια Κλαρίτη Άννα.
Μια δημιουργό που δεν αντιμετωπίζει τη γραφή ως καταφύγιο, αλλά ως δοκιμασία· ως μια διαρκή προσπάθεια να δοθεί πνοή σε όσα μένουν άρρητα. Με λόγο χαμηλόφωνο, στοχαστικό και βαθιά ανθρώπινο, οι λέξεις της δεν επιβάλλονται …ψιθυρίζουν. Και μέσα σε αυτόν τον ψίθυρο, ο αναγνώστης καλείται να «ακούσει τη ζωή».
Ζώντας και δημιουργώντας στην Πάτρα, μητέρα δύο παιδιών, με επιστημονική κατάρτιση και πολυετή παρουσία στα γράμματα και τις τέχνες, η Κλαρίτη Άννα υφαίνει έναν ποιητικό κόσμο όπου η σιωπή έχει φωνή και κάθε ποίημα γίνεται μια μικρή πρόβα αιωνιότητας.

Στο βιογραφικό σας στο Fruitful Writing αναφέρεται πως η δημιουργική γραφή δεν είναι καταφύγιο για εσάς, αλλά δοκιμασία. Τι ακριβώς δοκιμάζεται κάθε φορά που ξεκινάτε να γράφετε;

Η γραφή μου είναι πάντα ένα ισοσκελές τρίγωνο δοκιμασίας.
Η πρώτη πλευρά είναι η τεχνική. “Σκέφτομαι. Μπορώ να πετάξω σε ένα λευκό χαρτί αυτό που στριφογυρίζει μέσα μου;”
H δεύτερη είναι η ψυχολογική. “Μπορώ να αντιμετωπίσω τις αδυναμίες μου
και να σταθώ μπροστά σε ό,τι μου λείπει;”
Και η τρίτη είναι η υπαρξιακή. “Αξίζει να ειπωθεί, αυτό που θέλω να πω;”
Ίσως η δοκιμασία, είναι απλά αυτό—να θυμάμαι, ότι η γραφή δεν είναι καταφύγιο—μα η ίδια η μάχη. Δοκιμάζεται η αλλαγή της φωνής μου, όπως αλλάζει κάποιος ένα παλτό. Πολεμώ την γνώση και την άγνοια μαζί με τα ίδια μου τα χέρια. Αντέχω; Κρατώ το άδειο και το γεμίζω με λέξεις που ίσως στάζουν έστω και λίγη ομορφιά. Τα καταφέρνω; Η γραφή δεν είναι φυγή—είναι γλώσσα, φαντασία και νόηση.

Ζείτε μόνιμα στην Πάτρα και δημιουργείτε μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Πόσο επηρεάζει ο τόπος τον εσωτερικό ρυθμό της γραφής σας;

Η πόλη μου έχει τους ρυθμούς της. Την αργή ροή του χειμώνα, τον ανοιξιάτικο άνεμο, την καλοκαιρινή νωθρότητα του λιμανιού. Ο χρόνος είναι μη βιαστικός. Και μαζί με αυτόν και η γραφή μου γίνεται πιο προσεκτική— δεν «βιάζεται». Οι ιδέες μου ωριμάζουν σαν το παλιό καλό κρασί, σαν την μαυροδάφνη της Πάτρας-αργά, υπομονετικά με γεύση και χρώμα.
Ξέρετε, οι θόρυβοι των μεγαλουπόλεων τείνουν να σκεπάζουν πολλές φορές εκείνες τις μικρές ιστορίες που θα ήθελαν τον χρόνο τους για να ριζώσουν.
Στην πόλη μου, ίσως να μην υπάρχουν λογοτεχνικοί σταθμοί σε κάθε γωνιά. Μα εγώ μεγαλώνω έναν πολιτισμό με παλμό μέσα μου—σημαντικός ο παλμός της δημιουργίας. Και αυτός ο παλμός για μένα κτυπά σταθερά παντού, σαν ένα παλαιικό ρολόι σε ήσυχο δωμάτιο.

Η επιστημονική σας εκπαίδευση απαιτεί ακρίβεια και μέθοδο. Πώς συνυπάρχει αυτή η πειθαρχία με την ελευθερία της ποίησης;

Η επιστημονική εκπαίδευση χρησιμοποιεί συνήθως τα πειράματα. Η ποίηση κάνει ακριβώς το ίδιο. Κάθε ποίημα είναι και ένα “πειραματικό στήσιμο”.
Φανταστείτε, ότι θέλω να χωρέσω σε 20 στίχους μία σκέψη. Άρα πρέπει να δώσω απόλυτη πειθαρχία, ακρίβεια και προσοχή στις λέξεις μου, ώστε να χωρέσει η ελεύθερη σκέψη μου, σε 20 στίχους. Έτσι κάπως ξεκινά η εξίσωση της ποίησης. Ανακατεύω μια εικόνα, μία σκέψη, με ένα ρυθμό, κάτω από μια συναισθηματική φόρτιση, προσθέτω καταλύτες, που μπορεί να είναι συναισθήματα δεδομένα ή και όχι, προσέχω, ζυγίζω με ακρίβεια, μετρώ, ελέγχω σχεδόν χειρουργικά κάθε στίχο και τελικά αναδύεται μια τρομερά απερίγραπτη συναισθηματική έκρηξη.
Με λίγα λόγια, πειθαρχώ ελεύθερα γράφοντας—η πειθαρχία και η ελευθερία δεν συνυπάρχουν απλά στη ποίηση, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται—ο συνδυασμός τους είναι μια μορφή της αφοσιωμένης αγάπης μου στον κόσμο.

Η μητρότητα αλλάζει την οπτική απέναντι στον χρόνο και την ευθύνη. Με ποιους τρόπους έχει μεταμορφώσει τον λόγο σας;

Ο λόγος μου ήταν, είναι και θα είναι η ίδια μου η ύπαρξη. Η μητρότητα απλώς διπλασίασε την όρασή μου. Βλέπω τον κόσμο γύρω μου με τα μάτια του «γονέα» που προστατεύει και του «παιδιού» που ανακαλύπτει. Κρατώ την αφέλεια μαζί με την επίγνωση του τί φυλάω, του πώς το εξηγώ. Ταξιδεύω από την παιδική αμεσότητα στη γνωστική ωριμότητα.
Η μητρότητα με δίδαξε επίσης πόσο χώρο μπορεί να καταλάβει μία απουσία και ότι το εγώ πρέπει να διαλύεται σε ένα πλατύτερο ζεστό εμείς, με αίσθημα φροντίδας και επίγνωσης. Τελικά η ζωή μας μας δεν είναι παρά σχέσεις και συνέχειες.

Προτρέπετε τους αναγνώστες να «ακούν τη ζωή», που δεν φωνάζει αλλά ψιθυρίζει. Πώς καλλιεργείται αυτή η ακρόαση, τόσο στη γραφή όσο και στην ανάγνωση;

Οι ψίθυροι της ζωής απευθύνονται πρώτα στην καρδιά μας.
Η σιωπηλή ακρόασή τους—που συχνά χάνουμε μέσα στις θορυβώδεις πόλεις—καλλιεργείται υπομονετικά με αμέριστη προσοχή.
Γράφω αφήνοντας το χώρο στις λέξεις να αναπνεύσουν με τις σιωπές, γεμίζοντας τα κενά τους με νοήματα, κρατώντας τις αλήθειες σφικτά. Χρησιμοποιώ το φως και τις σκιές γιατί και αυτά σιωπούν μιλώντας.
Διαβάζω πάντα με την καρδιά διάπλατα ανοιχτή. Ακούω το κάλλος που αδιάκοπα ανασαίνει. Διαισθάνομαι το αόρατο που χρωματίζει ακόμα και τα πιο απλά πράγματα.

Χαρακτηρίζετε κάθε ποίημά σας ως «μια μικρή πρόβα αιωνιότητας». Τι θα θέλατε να μείνει από εσάς, πέρα από το όνομα και τον χρόνο;

Για μένα αιωνιότητα δεν είναι ένα μέρος στο μέλλον, αλλά μια πράξη στο παρόν. Κάθε λέξη που διαλέγω, κάθε συλλαβή που ακούω—είναι μια μικρή πρόβα.
Αυτό που μένει τελικά δεν είναι ένα συγκεκριμένο ποίημα. Μένει η συνέχιση της πρόβας: άλλες φωνές, άλλα σώματα να παίρνουν την σκυτάλη.
Θέλω λοιπόν να μένει μια ανεπαίσθητη αλλαγή στον αέρα μετά το κελάϊδισμα ενός στίχου μου. Η ευωδιά της βροχής στην ξερή άσφαλτο που εξατμίζεται αμέσως, αλλά αποδεικνύει όμως, ότι η βροχή έπεσε.

Το ψευδώνυμο που χρησιμοποιείτε λειτουργεί ως προστατευτικό πέπλο ή ως πιο ειλικρινής έκφραση του εαυτού σας;

Πιστεύω, ότι ένα ψευδώνυμο βοηθά τον ποιητή να βλέπει πιο καθαρά και τον αναγνώστη να ακούει πιο βαθιά, χωρίς τον θόρυβο και το βάρος μιας ταυτότητας. Ο λόγος μετατρέπεται σε ένα σύμβολο, και η ειλικρίνειά του, η προσπάθειά του να πιάσει ένα συναίσθημα, η μάχη του με την γλώσσα ή η αποτυχία του— δεν είναι πλέον βιογραφική, αλλά ποιητική.
Το Άννας Θέα, το δικό μου ψευδώνυμο, είναι για μένα τελικά ο πιο καθαρός εαυτός μου—μια επιγραφή στην πύλη ενός κήπου, όπου ο καθένας μπορεί να μπει και να βρει εκεί ίσως ένα δικό του φως.

Έχετε λάβει βραβεία και τιμητικές διακρίσεις σε διαφορετικά πεδία τέχνης. Πώς βιώνετε την αναγνώριση και τι σημαίνει πραγματικά για εσάς;

Για μένα όλα τα βραβεία και οι τιμητικές διακρίσεις είναι μια επιβεβαίωση, ότι η διαδρομή των λέξεων μου, η σύνθεση των εικόνων μου, η συναισθηματική μου ακολουθία…, αγγίζουν κάτι ανθρώπινο.
Από όλες τις διακρίσεις μου κρατώ την ενέργεια που αυτές εκλύουν. Την δύναμη να συνεχίζω να δοκιμάζω, να δοκιμάζομαι, να ανακατεύω, να ψάχνω νέους τρόπους να μεταφράζω το ανείπωτο.
Ίσως τελικά αυτό θέλω να μείνει—πέρα από οποιαδήποτε τιμητική διάκριση—Ότι κάποιος, κάπου, κάποτε, μετά από μια πρότασή μου, ένιωσε λιγότερο μόνος, είδε πιο καθαρά ή σταμάτησε για μερικά δευτερόλεπτα για να αναπνεύσει λίγο πιο διαφορετικά. Μακάρι, έστω και για μια στιγμή να έχω γίνει ή να γίνω ο ήχος μιας ξένης σιωπής.

Στο ποίημα «Ανεμώνες» η φθορά και η αναγέννηση συνυπάρχουν χωρίς υπερβολή. Είναι αυτή η ισορροπία στάση ζωής ή ποιητική επιλογή;

Δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι η αποκάλυψη, ότι η ίδια η ζωή είναι αυτή η ισορροπία—που η ποίηση απλώς την αντηχεί, όταν είναι αρκετά ήσυχη για να ακούσει.
Το ποίημά μου δεν επιλέγει να είναι ισορροπημένο—αναγνωρίζει, ότι η ισορροπία είναι η μοναδική αληθινή κατάσταση. Και αυτή η αναγνώριση είναι ταυτόχρονα η πιο βαθιά ποιητική πράξη και η πιο γνήσια στάση ζωής.

Αν οι «Ανεμώνες» μπορούσαν να αφήσουν μόνο ένα ίχνος στον αναγνώστη, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;

Οι «Ανεμώνες» αφήνουν ένα και μόνο ίχνος :
Tο εφήμερο δεν είναι τραγωδία, αλλά ο ρυθμός της αιωνιότητας.
Καθένας μας μια ανεμώνη που στριφογυρίζει—μα αυτός ο στριφογυρισμός δεν είναι χαμένος. Είναι ο ίδιος ο τρόπος που η ύπαρξη ανθίζει ξανά.
Η ζωή μας δεν λιώνει από την φθορά—αναπνέει μέσα από αυτήν.
Και εμείς— είμαστε ταυτόχρονα—
και ο αναστεναγμός
και ο αέρας που τον κουβαλά!

Μοιραστείτε μαζί μας ένα δικό σας ποίημα…

«O Θεός που δεν ήρθε»

Τον περίμενα
Η νύχτα βάρυνε πριν καν αρχίσει
Ο άνεμος—σιωπηλή πίεση
Οι ψίθυροι πίεζαν το μυαλό μου
Το δωμάτιο μύριζε κλεισούρα και θάνατο—
που δεν είχε φτάσει ακόμα
Στον αέρα κρεμόταν η σκιά μου, μακριά, παράξενη,
σα να είχε μάθει να κινείται μόνη!
Τον περίμενα, με την επιμονή της απελπισίας
Σκέφτηκα πως η προσμονή του—
η πιο ύπουλη μορφή πίστης,
δεν αποζητά θαύματα, μα ζητά αναβολή ευθύνης
Συνειδητοποίησα, πως δε θα έρθει
Το κενό του—πνιγηρή σιωπή
Δεν μου άφησε χώρο για προσευχή
Το κενό του με διαπερνά, με αναπνέει
Ο χρόνος—ποτάμι, που δεν διαλέγει τις όχθες του
Έγινα μάρτυρας της ίδιας απουσίας
Ο Θεός που δεν ήρθε ήταν παντού και πουθενά
Ο Θεός που δεν ήρθε δεν ήταν απόντας
Ήταν ζωντανός μέσα στο κενό του,
σε κάθε αναλαμπή του τρόμου μου,
που δεν είχα που να κρύψω
Κάθε κύτταρό μου κρατούσε την απουσία του
Μου τρυπούσε τα νεύρα, σα σίδερο καυτό
Το βράδυ άναψα το καντήλι στο ραγισμένο εικονοστάσι
Το άφησα να καίει χωρίς σκοπό
Δεν ήθελα να τον καλέσω
Ήθελα να δω, αν αντέχω το δωμάτιο, όπως είναι.
Οι σκιές δεν έφυγαν, αλλά έμαθα τον χορό τους
Κόλλησαν στα πόδια μου και με οδηγούσαν
Ο Θεός που δεν ήρθε, δε με δοκίμασε
Με παρέδωσε στη νύχτα να τη φυλάω— χωρίς όνομα
Ο Θεός που δεν ήρθε, έγινε ερώτημα
Και το ερώτημα δε ζητά απάντηση από τον ουρανό,
αλλά από κείνον, που μπαίνει μέσα του, ακούγοντας
Ο Θεός που δεν ήρθε, έγινε σκόνη
Από την σκόνη της “μή επίσκεψής” του,
άναψαν φώτα, που δεν ήξερα καν πως υπήρχαν
Η αγκαλιά της γήινης ύπαρξης—
Ο ιδρώτας στους κόρφους της νύχτας—
Οι λυρικές ωδές των αδέσποτων—
Τα βήματα που σταμάτησαν—
Και τότε κατάλαβα!
Ο Θεός εγκατέλειψε κάθε μέρος—
για να μείνει παντού!

(Από την Ποιητική Συλλογή «Σκουριασμένο Ψαλτήρι)

🌹 🌹 🌹

💠 Το Fruitful Writing είναι ένας ανεξάρτητος, μη εμπορικός χώρος. Κάθε ποίημα εδώ δημοσιεύεται με αγάπη, φροντίδα και προσωπικό κόστος – σε χρόνο, σκέψη και δημιουργική ενέργεια. Αν βρίσκεις αξία σε αυτό που διαβάζεις, μπορείς να το δείξεις απλά: με ένα like ή με μια κοινοποίηση. Κάθε στήριξη είναι μια ανάσα συνέχειας.