Συχνά περνούν τα βράδια και σκέφτομαι να μη μ’ εγκαταλέιψεις…
Το φοβάμαι σα παιδί που φοβάται το σκοτάδι
Κι όλο έρχεται στο νου μου αυτή η σκέψη…
Εσύ που μου ‘μαθες τη θλίψη, την αγάπη
και πως περιγράφεται η τρυφερότητα –
που μου ‘μαθες πως σιγοκαίει το τσιγάρο.
Θα μείνουν τόσοι στίχοι στο συρτάρι
-κι όλοι μισοτελειωμένοι-
Αν σε χάσω δε θα ‘χω τι να γράψω πια…
🌹 🌹 🌹
ποίημα Μώρος Τηλέμαχος| Βιογραφικό
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.