Ποιητικές Φωνές
-
Θα έρθει η μέρα που θα σηκωθείς,από την άβυσσο θα συρθείς.Θα έρθει η μέρα που θα λυτρωθείς,και τα δίκαια θα βρεις. Το αίμα σου δεν θα καίει, ζωή δεν θα ρέει,όπως την είχες φανταστεί. Θα έρθει η μέρα που θα τερματίσεις,και τα θεριά μέσα σου θα ξυπνήσεις.Όταν πέσεις και στον πάτο φτάσεις,οι μέρες θα γίνουν…
-
Είχε μεγαλώσει,προτιμούσε όμως ακόμηνα παίζει σαν μικρό παιδί,αρνούμενη να αποχωριστείτα παιχνίδια της.Οι γονείς ανησύχησαν.Ο ψυχολόγος το είπεπαλιμπαιδισμό.Μια θεία το είδεως εκκεντρικότητα.Μα αν την κοιτούσαν προσεκτικά,θα έβλεπαν ότι δεν έπαιζε,προσποιούνταν,επειδή αρνούνταν να μπειστον κόσμο των μεγάλων,επειδή αρνούνταν να γίνειη ίδια το παιχνίδιστα χέρια των άλλων. *από την έκδοση Κινούμενη αλήθεια | Ενύπνιο (2024) ποίημα Θανάσης Γιώργος…
-
Είχα έναν έρωτα στα χέριαπου έψαχνε προορισμόπέρασε κρύα καλοκαίριαβρήκε φθινόπωρο ζεστό Τον αγκαλιάσανε τα φύλλατον ταξιδέψανε στη γηκαι της ξεδίψασε τα χείλιαμε το δικό του το φιλί Κι ύστερα έφτασε στο σύμπανμες στον απέραντο ουρανόεδώ ανήκεις τ´ άστρα του είπανστο χάραμα… στο δειλινό… Τότε τα βέλη σου να ρίχνειςτότε.. που οι ψυχές μιλούνμιλούν μονάχα για…
-
Τρέχαμε και ξοπίσω μαςΠέφτανε γαρύφαλλα Προοικονομώντας το τέλος που θα έρθειΚάναμε πως δεν τα βλέπαμεΠετάξαμε κάτω τα γυαλιά μας Τα τσαλαπατήσαμε με τα χρωματιστά παπούτσια μαςΉταν μονόχρωμα αλλά τα βλέπαμε πολύχρωμαΚαι ύστερα απορήσαμε με το χρώμα τους Αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόνΤα παπούτσια μας να βάφτηκαν μαύρα Θα τα έβαφα ξανά με μια μπογιά μπλεΝα μείνει…
-
Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Ανθολογώ αιτήματαδύο γενιών χαμένων.Από τα παραπήγματακλέβω θαμπά συνθήματατων περιφρονημένων.Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Μελοποιώ τα κρίματααρχόντων κι αρχομένων.Των βουλευτών ταξίματα,διαφθοράς πατήματα-ρουσφετοβολεμένων.Νεοελλήνων πλέγματασ’ ακτές, δάση και ρέματα,ονείρων μαντρωμένων.Όσων προσμένουν θαύματαμέχρι βαθιά γεράματα.Των εξαπατημένων.Όσων ζητούν και εύσημακι ας κλέβουν φόρους κι ένσημα.Των διαπλεκομένων.Που ’ναι πάντα στα πράγματα.Σε δείπνα-σε θεάματα,κομμάτων συρραμμένων.Κι όσων χαϊδεύουν τραύματαμιας χώρας όλο ράμματακαι…
-
Περιμένοντας την ελπίδα που χάθηκεστον ορίζοντα μαζί με ένα ηλιοβασίλεμα.Ο ήλιος την αγκάλιασε και την έκρυψε μακριά.Την ζήλεψε και αυτός.Ποιος ξέρει πότε θα την ανατείλει… Η μοναξιά πικρήαγναντεύει ένα πέλαγος συναισθημάτωνέτοιμο να υποδεχτεί όνειρα του χθεςπου σημάδεψαν την ζωή μου.Κρυφά σαν θεατήςπίσω από την κουρτίνα του μυαλού μουδεμένη με δαντέλες του παρελθόντοςμε προσδοκίες που ναυάγησαν…
-
Απόσταση από τα μάτια του ήλιουΣώμα πίνακας ζωγραφικής που φοράμόνο την έμπνευση μιας ντυμένης λέξηςκαι χορεύει μεθυσμένοστις χρονοβόρεςπαραισθήσεις του ονείρου… Απόσταση, μοναξιάαπό το παράθυρο τωνεπιστολών του πόνουΓράμματα μακρινάΓράμματα πεταμέναστα σιωπηλά ταξίδιατων κρυφών σου αναζητήσεωνστα ναυαγισμένα καράβια του νόστου… Απόστασηχαρά ξεχασμένηστα ντουλάπιατης άγρυπνης τύχηςΜακριά τα σύνορατης αναζήτησης του εαυτού…Απόδραση σε απόστασηαναπνοής από το σήμεραΜε την ίδια…
-
Πάρε από το σώμα μου τη μυρωδιά,την αίσθηση του δέρματος ανάμεσα στα δάχτυλακαι τις σταγόνες ιδρώτα όπως γεννιούνται. Πάρε τις σκιές που σχηματίζουν τα άκρα μουκαι τους ήχους από τις κινήσεις. Πάρε μαζί σου ένα ματοτσίνορο που έπεσεκαι το χνούδι που κάθισε στο γόνατό μου. Μην αφήσεις ούτε αμυχές απροσεξίαςούτε σημάδια μιας παιδικής ηλικίαςούτε τις…
-
Σου μοιάζει το φεγγάρι, αγάπη μου.Κοίτα το πώς σε ζηλεύει,(κοίτα το) πώς δυσφορείׄ·απ’ την αέναη προσοχή που σου δείχνωμία τυφλή θαλπωρή ανομίαςξεπροβάλλειαπό τα μάτια τουόσο αργά κι αν είναι τα όνειρα. *από την έκδοση Τρυφερά ανασαίνω | εκδόσεις Ιωλκός, 2020 ποίημα Δαραβάνη Ματίνα | Βιογραφικό
-
Αυτές τις μέρες μου ‘ρχεταιβαθιά μες στην καρδιά μου,τα όνειρα τα παιδικάπου φύγανε σταγόνες. Είχα τα χέρια μου κοντάδεν άπλωσα να πάρω,λίγη ψυχή, λίγη καρδιάκαι φύγανε σταγόνες. Δεν ήταν δύσκολο να πεις,μα ο άνεμος φυσούσε,πήρε τα δάκρυα η βροχήκαι γίνανε σταγόνες. Και όλο αυτό που κράτησααπ’ την παιδική μου εικόνα,ήταν η πέτρα που ‘κατσακαι έκλαψα…
Fruitful Writing 