Having the moonunder my armpitI am coming to shed lightto the darkness that hinders youfrom coming towards methus, you are getting lost all the timeretrogressingbetween the chaos of our two worldsthat haven’t met yet.I am comingand my armpit is bleedingthe way the moon, like a sickle,is cutting itevery time I change into higher gear. *Gelly…

Read more →

Soul should connect love with body. Heart should penetrate love on the mind. And we should fight it, love. Soul should separate love from body. And as we drink the taste of love, the bitter taste of separation should separate love. We love to have each other. To live together. And as we grow older…

Read more →

| Σταυροπούλου Αριστέα | Με ένα λάμδα. Με ένα, σου λέω.Έτσι γράφεται το χαμόγελο. Να έχει μια άκρηνα κρατιέται από τα χείλη.Δεν χρειάζεται να το στολίζεις πολύ.Του αρκεί η χαρά, το νοιάξιμο, η αλήθεια. Αλήθεια. Επίσης με ένα λάμδα. Ολιγαρκής κι αυτή.Θέλει βέβαια λίγο θάρρος παραπάνω,μα -αν την εμπιστευτείς- σε ανταμείβειμε όλα της τα γράμματα.…

Read more →

Τις νύχτες γίνομαι καπνός και ανεβαίνωΜέσα από τα στενά και πάνω από τις σκεπέςΚαι μόλις έρθει το πρωί παραβγαίνωΜε αυτά που γίνανε τώρα και χτες. Κρέμομαι από τα χείλη σουΣαν μου μιλάν και ύστερα σφίγγουν νευρικάΖηλεύω όταν βλέπουνε οι φίλοι σουΜέσα στα μάτια σου τα μελαγχολικά. Και όπως παλεύω να κρυφτώ στη μνήμη σουΜου απευθύνεσαι…

Read more →

Και ήταν, θαρρώ, σαν χθες,όταν σε πρώτο αντίκρισα —σαν το φωςπου φτάνει στις χαραμάδεςκαι τις φωτίζει. Γέμισε η σιωπή μουμε χρώματα και μελωδίες,που ηχούν σε κάθε σημείο,κρυφό και φανερό. Ήμουν νύχτα.Έγινα μέρα.Ήμουν στο εδώ και στο εκείκαι στο κενό — χωρίς ζωή,μέχρι που σε είδα την Αυγή. Στιγμές μικρές και φευγαλέεςστα μάτια μου καθρεφτίστηκαν.Οι σπηλιές…

Read more →

Εκεί που δεν φτάνει το βλέμμαμένει χώροςγια ένα χάδι. Όσα δεν άντεξε η καρδιάχώρεσαν σε μια παλάμη. Κι ύστερα,αυτά τα μπλε μάτιαπου δεν χωρούν πουθενά.. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό

Read more →

| Ζέλκα Ελευθερία | Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαμε λέξεις σαν βροχής καρεκλοπόδαραχοντρά που αφήνουν στρογγυλό σημάδιεκεί που τη ρουφά το χώμα λαίμαργα Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαξαπλωμένο χειμωνιάτικο φεγγάριπου κάρφωσε στα σκοτεινά νερά του κόσμουτην αιώνια απόλυτη σοφία του Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαπέτρα αιχμηρή που δεν κατάφερενα τη λειάνει το ποτάμι που την…

Read more →

Βροχή και νοτισμένη γη,απάνθρωπη ξηρασία αναμοχλεύεικάτω από τα κιτρινισμένα φύλλα,μιας συγκομιδής σαπισμένων υποσχέσεων,μιας ουδέτερης στάσης των απαρχαιωμένων χρόνων,σταγόνες πέφτουν στο χώμα δειλάσαν ξεχασμέναετοιμόρροπα σύννεφα. ποίημα Συντέτα Γιώτα | Βιογραφικό

Read more →

{Ακροστιχίδα – νέος χρόνος αθανασία ψυχής η αγάπη} Νέος χρόνος ήρθε με του Γενάρη το πρώτο λιόφωτο πρωινό.Έλα αγαπημένη, μαζί να χαρούμε της νέας χρονιάς τον ερχομό.Όνειρο μαγεμένο να μείνει η αγάπη μας, κρυφό και γιορτινό,Στο διάβα του χρόνου, τραγούδι να το ακούμε αγγελικό.*Χορό να στήσει η πλάση για το αγκάλιασμα το γλυκό,Ρυάκι να γίνει…

Read more →

Πόσο με τρομάζουν οι σιωπέςόταν η καρδιά κάνει θόρυβο. Είναι αυτές οι στιγμέςπου θες να φωνάξεις δυνατά,να τα πεις όλα, μα οι λέξειςδεν χωρούν στην αγάπη. Μόνο κάποιες φευγαλέες ξεγλιστρούνγια να δηλώσουν το παρώνκαι μετά σιωπή ξανά. Στην αγάπη «σύμφωνα» δε χωρούνγια να φτιαχτούν οι λέξεις. Μια ματιά αρκείγια να ειπωθούν τα ανείπωτα. * από…

Read more →