Το φως της αυγής και το σκοτάδι της αβύσσου
αέναος πόλεμος εντός σου.
Κάθε μέρα στέκεις στο παράθυρο, κοιτάς, αναζητώντας σωτηρία από την πνιγμονή της ανάγκης.
Εγώ κάπου εκεί, δίπλα σου, σε μια γωνιά αποσκιερή,
περίκλειστη αγάπης, εκεί, που η αγκαλιά γίνεται γιατρικό
και το φιλί κλάσμα πνοής, ήταν που σου είπα «ψάξε και θα βρεις αλλού το καλοκαίρι».
Σύννεφα μπρος, το σκοτάδι υγρό,
η ανάγκη για λύτρωση, θηρίο που κροταλίζει στο κελί του.
Η ζωή μού λες είναι εμπαιγμός.
Μα εγώ σου ψιθυρίζω, «Μ̀̀̀ὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν».
Ξάφνου, μια αστραπή, λες από χέρι θεϊκό, την ελπίδα ανασταίνει.
Στο τζάμι το είδωλό σου πια δεν μπορείς να δεις,
δεκάδες ακτίνες φωτός επάνω του προσκρούουν.
Κι εγώ που φοβόμουν πως αυτό ποτέ δεν θα συμβεί,
δες…το καλοκαίρι είναι εκεί, μέσα σου.
ποίημα Πάτσιου Ελένη | Βιογραφικό
🌹 🌹 🌹
❤️ Αν σου άρεσε το ποίημα, δείξε το με ένα like ή μια κοινοποίηση.
Με αυτόν τον τρόπο στηρίζεις το Fruitful Writing να παραμένει ένας ανεξάρτητος χώρος ποίησης.
Fruitful Writing 