Συνέντευξη στην Σπυροπούλου Κατερίνα
Υποδεχόμαστε σήμερα στο Ποιητικό μας μικροσκόπιο την ποιήτρια και εκπαιδευτικό Άννα Σιμιτσοπούλου, με αφορμή τη βράβευση του ποιήματός της «Δυο χέρια ελεύθερα» ως Ποίημα του Μήνα για τον Μάιο 2026. Μέσα από την πρώτη της συλλογή με τίτλο «Ζητείται Φωνή», η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, η δημιουργός καταθέτει μια γραφή-καθρέφτη που απογυμνώνει τα κοινωνικά «πρέπει» και προτάσσει την ανάγκη για αυθεντικότητα.
Σχετικά με την ποιήτρια
Γνωρίζοντας την ποιήτρια, ανακαλύπτει κανείς μια πολυσχιδή προσωπικότητα που συνδυάζει την επιστήμη με την τέχνη. Απόφοιτος του Παιδαγωγικού Αθηνών με εξειδίκευση στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία και τις Νευροεπιστήμες, εργάζεται ως εκπαιδευτικός στο Κολλέγιο Αθηνών, ενώ παράλληλα είναι μητέρα διδύμων και επίσημη συνεργάτης για τη θεσμοθέτηση της Παγκόσμιας Ημέρας Καβάφη. Με ρίζες από τον Πειραιά και τη Μικρά Ασία, έχει ήδη αποσπάσει σημαντικές διεθνείς διακρίσεις, όπως το Cultural Award 2024, αποδεικνύοντας ότι η φωνή της έχει τη δύναμη να συγκινεί και να ξεπερνά τα σύνορα.
1. Στο ποίημά σας «Δυο χέρια ελεύθερα», ο ήρωας αρνείται τον ρόλο του σημαιοφόρου, ως εκπαιδευτικός στο Κολλέγιο Αθηνών, πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην καλλιέργεια της αριστείας και στην ανάγκη των παιδιών να κρατήσουν τα χέρια τους «ελεύθερα από προσδοκίες»;
Θα σας απαντήσω με ένα προσωπικό βίωμα. Στα μαθητικά μου χρόνια η μεγαλύτερη ένδειξη αριστείας ήταν να γίνεις σημαιοφόρος, κάτι που ονειρεύονταν οι δικοί μου μα όχι εγώ. Ο δρόμος με έπαθλο τη σημαία ήταν ανταγωνιστικός και βαθμοθηρικός. Κινήθηκα με τον τρόπο μου και τον χρόνο μου προς το μονοπάτια της αριστείας. Στο όνομα ενός συμβόλου, όπως είναι η σημαία μας, οι μαθητές δε έφεραν το «ευ» δίπλα στο «αγωνίζεσθαι» με τις ευλογίες γονέων και δασκάλων.
Το «αιέν αριστεύειν» είναι μια διαχρονική παρότρυνση που αφορά τη συνεχή βελτίωση και εξέλιξη σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το σχολείο δεν το αγάπησα ως μαθήτρια αλλά ως δασκάλα. Οι άριστες επιδόσεις ήρθαν όχι όταν «έπρεπε» αλλά όταν είχαν νόημα για εμένα. Το σχολείο επικροτούσε τα σταυρωμένα μα όχι τα ελεύθερα χέρια. Αυτό θέλω και για τους μαθητές μου.
Αρίστευσα σε βάθος χρόνου αποφοιτώντας από την Β’ βαθμια και Γ΄βαθμια , στις Μεταπτυχιακές μου σπουδές κι αυτά τα αριστεία δεν γέμισαν τα χέρια μου αλλά τα έκαναν πιο ικανά να δημιουργούν γιατί είχαν επιλέξει τη δική τους τέχνη.
Διπλή χαρά που διακρίθηκε αυτό το ποίημα, είναι σαν διακρίθηκε η επιλογή ζωής, να γίνω δασκάλα για να απ-ελευθερώνω τα χέρια των μαθητών μου.
Το ποίημα αρνείται τις προσδοκίες με τις οποίες κυρτώνουμε τις πλάτες των παιδιών μας, κόβοντας τα φτερά τους, ανακάμπτοντας την πορεία τους προς την ελεύθερη βούληση. Η αξία ενός παιδιού δεν ταυτίζεται με έναν ρόλο ούτε εξαρτάται από μια επίδοση. Οφείλουμε να σεβόμαστε τον ρυθμό μάθησης και ανάπτυξης, τις δεξιότητες, την ιδιοσυγκρασία, τον τρόπο που κάθε παιδί μαθαίνει αλλά και τη σχολική του ετοιμότητα. Η αριστεία λοιπόν έτσι, όπως είναι δομημένο το ελληνικό σύστημα, είναι κατά περιπτώσεις και συγκυριακή. «Η ανοικοδόμηση» της αριστείας ανεγείρεται αντάμα με την ουσιαστική μόρφωση, την παιδεία και είναι μακρόχρονη διαδικασία.
Αυτό είναι και το παιδαγωγικό μου προφίλ, στέκομαι πάντα διπλά σε παιδιά και γονείς, ποτέ απέναντι. Με σεβασμό, κατανόηση και ενσυναίσθηση τούς υπενθυμίζω, όταν χρειάζεται, πώς είμαστε μια ομάδα που κρατά τη φλόγα άσβεστη για να μπορέσει το παιδί να βαδίσει στα δικά του χνάρια, μακριά από το σκοτάδι και τον σκοταδισμό.
2. Η άρνηση των «δανεικών συμβόλων» είναι κεντρικό θέμα στο ποίημα. Ποια είναι εκείνα τα κοινωνικά «πρέπει» που δυσκολεύουν περισσότερο τον σύγχρονο άνθρωπο να βρει τη δική του, αυθεντική φωνή;
Μεγαλώνουμε μαθαίνοντας περισσότερο να ανταποκρινόμαστε σε «πρέπει», απαιτήσεις, προσδοκίες παρά να ακούμε τον εαυτό μας. Πρέπει να είμαστε επιτυχημένοι, διαρκώς παραγωγικοί, καλοί σύντροφοι, καλοί επαγγελματίες, πάντα διαθέσιμοι, πάντα δυνατοί. Και κάπου εκεί ανάμεσα, ξεχνάμε να αναρωτηθούμε: «Εγώ τι θέλω; Τι χρειάζομαι; Είναι δικές μου αυτές οι ανάγκες ή επιβάλλονται τεχνηέντως;»
Κάπως έτσι προκύπτουν και τα «δανεικά σύμβολα» του ποιήματος. Ρόλοι, ιδεολογίες, στάσεις ζωής που υιοθετήθηκαν, σχεδόν κληροδοτήθηκαν ώστε να καταλήγουμε να πιστεύουμε πως συγκροτούν την ταυτότητά μας. Η ομάδα, η ψήφος, το επάγγελμα, οι απόψεις, οι προκαταλήψεις, οι περιοριστικές πεποιθήσεις απαρτίζουν μερικά από τα δανεικά σύμβολα που υιοθετούμε άκριτα και χρειάζονται επανεξέταση και αμφισβήτηση.
Η αυθεντική φωνή βρίσκεται όταν αποκτήσουμε ενσυνειδητότητα και το θάρρος να είμαστε αυτόφωτοι, να μην ετεροπροσδιοριζόμαστε.
3. Έχετε εξειδίκευση στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία και τις Νευροεπιστήμες. Πώς επηρεάζει η κατανόηση του ανθρώπινου εγκεφάλου και της συμπεριφοράς τον τρόπο που δομείτε τις ποιητικές σας εικόνες;
Οι σπουδές αυτές μού έμαθαν να παρατηρώ τον άνθρωπο. Η ποίηση προέκυψε από την ανάγκη μου να τον ακούω, να τον συναισθανομαι, να τον ανακουφίζω, να συνδέομαι.
Οι Νευροεπιστήμες και η Ψυχολογία εξηγούν πώς διαμορφώνονται οι εμπειρίες μας, πώς επηρεάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, συσχετιζόμαστε, μαθαίνουμε. Η ποίηση, ως μορφή τέχνης, έρχεται να φωτίσει, να αναδείξει το βίωμα, να ενώσει τους ανθρώπους με κοινές εμπειρίες, να σε βάλει στα «παπούτσια» του άλλου.
Ίσως γι’ αυτό στα ποιήματά μου οι εικόνες γεννιούνται συχνά από απλά, καθημερινά αντικείμενα. Ένα ζευγάρι χέρια. Μια ντουλάπα. Μια γωνία. Θέλω να δημιουργήσω κομμάτια σύνδεσης όπου ο αναγνώστης θα μπορέσει να αναγνωρίσει κάτι από τον δικό του εαυτό ίσως και να τον παρακινήσω σε έναν εσωτερικό διάλογο. Θέλω να ξορκίσω το αποπνικτικό «τα εν οίκω μη εν δήμω». Αν σε πνίγει, μοιράσου του, αν σε πονάει, φύγε, αν ο δεσμός είναι καταχρηστικός, κόψε τον.
Η επιστήμη μού δίνει τη γνώση. Η ποίηση μού δίνει τη δύναμη.
4. Είστε μητέρα διδύμων, εργαζόμενη γυναίκα και ενεργή ποιήτρια, πόσο εύκολο είναι να παραμένουν «ελεύθερα να δημιουργούν» τα χέρια μιας μητέρας στην απαιτητική καθημερινότητα;
Δεν είναι εύκολο. Και ίσως δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι είναι.
Γράφω όταν τα παιδιά μου κοιμούνται, όταν παίζουν δίπλα μου. Γράφω στο κενό ενός σχολικού διαλείμματος. Η έμπνευση δεν έρχεται όταν όλα είναι ιδανικά· προκύπτει μ’ ένα ερέθισμα, μια ένταση που ζητά να εκτονωθεί, ένα βίωμα που ζητά να ακουστεί, έναν άνθρωπο που ζητά να συνδεθεί ή και να από-συνδεθεί.
Απ’ όταν γεννήθηκαν τα παιδιά κάνω μικρά βήματα και συνάμα το μεγαλύτερο. Διεκδικώ τη δική μου φωνή. Διδάσκω στα παιδιά μου – βιολογικά και μη- να εκφράζονται ελεύθερα, να διεκδικούν, να οριοθετούν, να αψηφούν την κριτική, να βγαίνουν από τη ζώνη ασφαλείας τους και να τολμούν ….κι εγώ προσωπικά να μένω σιωπηλός θεατής της δικής μου ζωή; Δάσκαλε που δίδασκες….οφείλεις να είσαι το παράδειγμα με την υπόσταση σου. Το εξωτερικό κίνητρο έγινε σταδιακά εσωτερική παρώθηση, όπως λέμε οι εκπαιδευτικοί και… ιδού. Αν και διανύω μια απαιτητική καθημερινότητα, όπως όλοι μας, τα χέρια μου είναι πιο ελεύθερα και δημιουργικά από ποτέ.
Η μητέρα, η δασκάλα και η ποιήτρια είναι κομμάτια μου που άλλοτε αναδεικνύονται περισσότερο και άλλοτε λιγότερο αλλά συνυπάρχουν διαρκώς μέσα μου.
Υπάρχουν μέρες που όλα γίνονται σχεδόν μηχανικά και η καθημερινότητα σε παρασύρει και προσπαθείς απλώς να προλάβεις. Σίγουρα θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα αν η ελληνική κοινωνία στήριζε ουσιαστικά την εργαζόμενη μητέρα.
Η ποίηση είναι διέξοδος, ανακούφιση, στήριγμα… μπορείς με την πένα σου να βρίσκεσαι παντού ακόμη κι αν πρέπει να μείνεις σπίτι για μέρες φροντίζοντας τα παιδιά σου που ψήνονται στον πυρετό. Θυμηθείτε την Έμιλι Ντίκινσον, την ποιήτρια που δεν έβγαινε ποτέ από το σπίτι, τι κόσμους έπλασε με την ποίησή της!
5. Η πρώτη σας ποιητική συλλογή τιτλοφορείται «Ζητείται Φωνή». Η δική σας ποιητική φωνή πότε ένιωσε ότι βρήκε τον απόλυτο προορισμό της και ποιο ήταν το έναυσμα για να βγει προς τα έξω;
Δεν πιστεύω πως η φωνή βρίσκει ποτέ τον απόλυτο προορισμό μα πως όσο ζούμε, συνεχίζει να μετασχηματίζεται μαζί μας.
Η ποίηση είναι ένας προσωπικός τόπος, ένας ασφαλής χώρος όπου μπορώ να συναντώ τον εαυτό μου, να ξεγυμνώνω την ψυχή μου, να με ακούω χωρίς φίλτρο. Λειτουργεί ως ημερολόγιο, ως ψυχοθεραπεία. Ποιήματα υπήρχαν σε σημειωματάρια, σε σελίδες, σε συρτάρια. Χρειάστηκε να δουλέψω με τον εαυτό μου για να τολμήσω να καταθέσω, δημόσια, έργα που με αφήνουν διάφανη μπροστά στο αναγνωστικό κοινό.
Το έναυσμα ήταν η προσωπική ανάγκη να συμφιλιωθώ με τη δική μου φωνή. Να πάψω να τη χαμηλώνω για να χωρέσει στις προσδοκίες των άλλων, να σπάσω τα δεσμά του «καλού παιδιού» και κυρίως να υπερασπίζομαι τη γνώμη μου και τον εαυτό μου με όποιο κόστος. Να βρω κι άλλους σαν εμένα, με την ίδια στάση ζωής. Έτσι έχω πλέον τη χαρά να γνωρίζω ανθρώπους που αγαπούν την ποίηση κάνοντας συζητήσεις που ευφραίνουν την καρδιά και το πνεύμα. Και το πιο σημαντικό, το μοίρασμα. Όταν μοιράζεσαι ο πόνος διαιρείται και η χαρά πολλαπλασιάζεται. Όταν μοιράζεσαι δεν είσαι μόνος.
Η έκδοση αυτής της συλλογής, η όλη διαδικασία , η έκθεση, με έχουν συμπαρασύρει σε κάθε τομέα της ζωής μου να υιοθετήσω μια εξωστρεφή στάση. Όπως κάθε νέα κατάκτηση όμως, θέλει κι αυτή το μέτρο της!
Και αν εύχομαι κάτι, είναι όποιος κρατήσει τη «φωνή» μου στα χέρια του, να βρει λίγο περισσότερο τη δική του ή τουλάχιστον να αποφασίσει ότι αξίζει να την αναζητήσει.
6. Στο «Δυο χέρια ελεύθερα» γράφετε: «Γιατί να γίνει φορέας συμβόλων, δανεικής ιδεολογίας…». Πιστεύετε ότι η ποίηση στις μέρες μας μπορεί να λειτουργήσει ως ένα «αντίδοτο» απέναντι στην έτοιμη, κατασκευασμένη σκέψη που μας περιβάλλει;
Νιώθω πως αυτή ήταν πάντοτε μία από τις σημαντικότερες αποστολές της ποίησης. Γεννήθηκε για να αμφισβητεί, να ανοίγει ρωγμές στη σκέψη, να καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, να μας προσκαλεί να κοιτάξουμε τον κόσμο με νέα μάτια.
Στην ιστορία της λογοτεχνίας, η ποίηση υπήρξε πολλές φορές φωνή αντίστασης, καινοτομίας και επανάστασης. Όχι μόνο απέναντι σε καθεστώτα και φορεμένες ιδεολογίες αλλά και σε κάθε μορφή εσωτερικής ή συλλογικής αδράνειας. Η ποίηση δεν σου λέει τι να σκεφτείς, σε καλεί να το κάνεις. Όπως ακριβώς οφείλει και ο δάσκαλος.
Με τη «δανεική ιδεολογία» αναφέρομαι στην άκριτη υιοθέτησή. Πριν κρατήσουμε μια σημαία, πριν φορέσουμε ένα σύμβολο ή υπερασπιστούμε μια ιδέα, οφείλουμε να γνωρίζουμε την ιστορία της, να την έχουμε μελετήσει, να την έχουμε περάσει από το προσωπικό μας φίλτρο. Να μην την υιοθετούμε επειδή έτσι μας έμαθαν, ή επειδή αυτό κάνουν οι περισσότεροι κι έτσι εξασφαλίζεται αποδοχή και η αίσθηση του ανήκειν. Πόσες φορές δεν έχουν χειραγωγηθεί άνθρωποι επειδή κάποιοι καπηλεύτηκαν την αξία ενός συμβόλου.
Πιστεύω στη διαμόρφωση μιας προσωπικής φιλοσοφίας ζωής που αποτελεί έναν αρμονικό συνδυασμό όσων έχουμε διαβάσει, ερευνήσει, αξιολογήσει, βιώσει. Μια κοσμοθεωρία που ταιριάζει στα πιστεύω και την ιδιοσυγκρασία μας χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι κινούμαστε σε μονοπάτια που βλάπτουν το κοινό καλό με πρόσχημα την προσωπική μας ελευθερία.
Ελευθερία δεν είναι να απορρίπτεις αλλά να επιλέγεις συνειδητά ποια σύμβολα, αξίες και ιδέες θα σηκώσεις με τα δικά σου χέρια. Και τότε, αυτά τα χέρια παραμένουν πραγματικά ελεύθερα.
7. Κουβαλάτε μια βαριά πολιτισμική κληρονομιά, με καταγωγή από τον Πειραιά και ιδιαίτερη πατρίδα την Αττάλεια της Μικράς Ασίας, πώς εγγράφεται αυτό το ιστορικό αποτύπωμα στη γραφή σας;
Νομίζω πως οι ρίζες μας γράφουν μέσα μας πολύ πριν αρχίσουμε εμείς να γράφουμε στο χαρτί. Μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες- κομμάτια συλλογικής μνήμης ενός λαού που ξεριζώθηκε, χάνοντας την πατρίδα του μα όχι τις καταβολές του.
Οι παππούδες μου, πρόσφυγες της Μ. Ασίας, εγκαταστάθηκαν στην Καλλίπολη του Πειραιά, κουβαλώντας μαζί με τις πληγές του ξεριζωμού, τη μουσική, τις παραδόσεις, τη δημιουργικότητα και μια ισχυρή θέληση για ζωή.
Μαζί με τις λιγοστές αποσκευές τους έφεραν κι έναν ολόκληρο πολιτισμό. Πάλεψαν με προκαταλήψεις, με άδικες ετικέτες και κατάφεραν έμπρακτα και με μεράκι να κερδίσουν τη θέση τους στην ελληνική κοινωνία. Αυτό το βίωμα της αδικίας, της απώλειας αλλά και της αντοχής, υπάρχει βαθιά μέσα μου, υποκινώντας τη γραφή μου.
Ο παππούς μου υπήρξε καθοριστική μορφή στη ζωή μου. Μεγάλωσα δίπλα στον άνθρωπο με την κιθάρα που πήρε τη ζωή στα χέρια του και κατάφερε να δημιουργήσει μια μεγάλη και αγαπημένη οικογένεια. Να μας διδάξει, όχι με λόγια αλλά με το παράδειγμά του, την αξιοπρέπεια, την εργατικότητα, την αγάπη και τη δύναμη της δημιουργίας. Ένας άνθρωπος τυφλός, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που ούτε μια φορά δεν παραπονέθηκε γι’ αυτό και ούτε παραιτήθηκε. Όταν έχεις δει νεκρούς να στοιβάζονται σε καμιόνια, σε τρυφερή ηλικία, η ζωή σου φαίνεται ευλογία σε κάθε περίπτωση.
Αν σήμερα γράφω, πιστεύω πως είναι και μια μορφή κληρονομιάς. Σαν να συνεχίζω μια αφήγηση που ξεκίνησε πολύ πριν από εμένα. Γιατί οι ιστορίες των ανθρώπων μας δεν ζητούν μόνο να τις θυμόμαστε· ζητούν να συνεχίσουμε να τους δίνουμε φωνή.
8. Είστε επίσημη συνεργάτης για τη θεσμοθέτηση της Παγκόσμιας Ημέρας Καβάφη. Τι σημαίνει για εσάς ο Καβάφης και ποιο στοιχείο της ποίησής του θεωρείτε ότι έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη η εποχή μας;
Ο Καβάφης ήταν από τους πρώτους ποιητές που με πήραν από το χέρι και με οδήγησαν στον κόσμο της ποίησης. Με δίδαξε έναν τρόπο να σκέφτομαι, να παρατηρώ και να υπάρχω.
Αξιοσημείωτο το «Πρώτο Σκαλί», ένα ποίημα που μιλά για την αξία του να τολμάς, να δοκιμάζεσαι . Σε νουθετεί να ανέβεις το πρώτο σκαλί με αξιοπρέπεια, χωρίς έπαρση αλλά και χωρίς να υποτιμάς την προσπάθειά σου.
Αυτό κάνω κι εγώ με το «Ζητείται Φωνή». Δεν αναζητώ την κορυφή. Τολμώ απλώς να ανέβω το πρώτο μου σκαλί κι έχω ακόμη δρόμο για να πολιτογραφηθώ στων ποιητών την πόλη, που δεν χωρά κανένας τυχοδιώκτης.
Ο Καβάφης μέσα από την ποίηση σε παροτρύνει για τα «υψηλά» και ουσιώδη.
Από τα ποιήματα που κουβαλώ πάντα μέσα μου είναι η «Πρόσθεσις». Ο στίχος «στη μεγάλη Πρόσθεση… δεν είμαι εγώ εκεί, από τες πολλές μονάδες μια», πιο επίκαιρος από ποτέ, μάς υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος καλείται να διατηρήσει τη μοναδικότητά του και να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του.
Με το ποίημα «Η Δυνάμωσις» μας καλεί να γκρεμίσουμε για να χτίσουμε ξανά πάνω σε πιο γερά θεμέλια. Αυτή η εικόνα συνοψίζει μια μεγάλη αλήθεια, δεν μπορούμε να εξελισσόμαστε, αν φοβόμαστε να αμφισβητήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα.
Ενθυμούμενη τις επιστημονικές επαναστάσεις, αμφισβητούμε για να αναζητήσουμε βαθύτερα την αλήθεια. Δανείζομαι τη φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη, «η κοινή ρίζα της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας είναι η αμφισβήτηση». Νομίζω πως αυτό υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή και ο Καβάφης: το θάρρος να σκέφτεται ελεύθερα και να καλεί τον αναγνώστη να κάνει το ίδιο.
Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο μάθημα που μας αφήνει σήμερα. Να μη δεχόμαστε έτοιμες βεβαιότητες, να έχουμε το θάρρος να ανεβαίνουμε το δικό μας πρώτο σκαλί, να γκρεμίζουμε ό,τι δεν μας εκφράζει πια και να χτίζουμε από την αρχή, με γνώση, επίγνωση και αλήθεια.
9. Έχοντας αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις, όπως το Cultural Award 2024, νιώθετε ότι τα βραβεία λειτουργούν ως επιβεβαίωση ή προσθέτουν ένα νέο «βάρος προσδοκίας» στα χέρια σας;
Η διάκριση λειτουργεί κατ’ εμέ ως μια ήρεμη επιβεβαίωση ότι αυτά που γράφω αξίζει να τα διαβάσουν και άλλα μάτια, πέρα από εκείνα όσων με αγαπούν. Η αγάπη των ανθρώπων μας πολύτιμη αλλά δεν μπορεί να είναι το μόνο μας μέτρο.
Δεν πιστεύω ότι τα βραβεία ορίζουν την αξία ενός έργου. Η ποίηση είναι πολλές φορές υποκειμενική και συγκυριακή. Ένα ποίημα συναντά τον κατάλληλο άνθρωπο, τη σωστή στιγμή, τη συγκεκριμένη κριτική επιτροπή. Άλλες φορές όχι. Άλλωστε, η ιστορία της λογοτεχνίας είναι γεμάτη από δημιουργούς που αναγνωρίστηκαν πολύ αργότερα ή δεν βραβεύτηκαν ποτέ όσο ζούσαν. Αυτό δεν μειώνει ούτε τη δική τους αξία ούτε τη σημασία των βραβείων. Απλώς μας υπενθυμίζει ότι δεν είναι το μοναδικό μέτρο.
Ένα βραβείο δεν είναι περγαμηνή για να κρεμαστεί στον τοίχο ούτε παράσημο που προσδίδει κύρος. Είναι μια ενθάρρυνση να συνεχίσεις. Να επαναπροσδιοριστείς, να εξελιχθείς και να παραμείνεις πιστός σε αυτό που έχεις ανάγκη να εκφράσεις.
Το Cultural Award 2024 κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου όντας αναγνώριση της συνολικής μου παρουσίας στον χώρο των Γραμμάτων και του Πολιτισμού συμπεριλαμβανομένης και της παρουσίας μου στον χώρο της εκπαίδευσης. Συστήνομαι με υπερηφάνεια ως δασκάλα !
Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία διεκδικεί όλο και περισσότερο τον χρόνο και την προσοχή των μαθητών θεωρώ χρέος μου να τους εμφυσήσω ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια παρά τρόπος να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο.
Υπάρχει ένα βραβείο που δεν απονέμεται σε καμία σκηνή. Το ζω κάθε Ιούνιο, όταν αποχαιρετώ τους μαθητές μου. Όταν βλέπω δάκρυα στα μάτια των παιδιών, των γονέων και τα δικά μου. Αυτές οι στιγμές δεν γράφονται σε ένα βιογραφικό και δεν συνοδεύονται από μετάλλια. Μένουν μέσα μας. Και, πολλές φορές, αξίζουν περισσότερο από οποιαδήποτε διάκριση.
Το μεγαλύτερο παράσημο θα είναι η μέρα που τα παιδιά μου, έχοντας μεγαλώσει και διανύσει τη δική τους πορεία, θα μου πουν: «Έκανες καλή δουλειά, μαμά!». Αυτό θα είναι το βραβείο που θα κρατήσω περισσότερο από κάθε άλλο.
10. Η έκδοση του πρώτου σας βιβλίου, «Ζητείται Φωνή», αποτελεί αναμφίβολα έναν σημαντικό σταθμό. Τώρα που αυτά τα ποιήματα έχουν πλέον τυπωθεί και επικοινωνούν με τον κόσμο, νιώθετε ότι άλλαξε ο τρόπος που σκέφτεστε την ποίηση από εδώ και πέρα; Σηματοδοτεί αυτή η έκδοση μια νέα αρχή για τη γραφή σας;
Το «Ζητείται Φωνή» ήταν η αρχή μιας διαδρομής πρωτόγνωρης. Έγραφα κι εξακολουθώ να το κάνω επειδή το έχω ανάγκη, με πρωταρχικό μέλημα, ο αναγνώστης να είμαι εγώ.
Όταν όμως ένα βιβλίο εκδοθεί, συμβαίνει κάτι μαγικό. Παύει να σου ανήκει ολοκληρωτικά. Αρχίζει να ανήκει και σε όσους το κρατούν στα χέρια τους. Ο καθένας αναγνωρίζει μέσα στους ίδιους στίχους μια διαφορετική ιστορία, πληγή ή ελπίδα.
Μου δίνει θάρρος το γεγονός ότι οι αναγνώστες μού επισημαίνουν ότι τα ποιήματά μου λειτουργούν ως σημεία σύνδεσης με δικές τους στιγμές, βιώματα, σιωπές. Εκεί καταλαβαίνω πως η ποίηση, όπως τη οραματίζομαι χαράζει τον δρόμο της προς διάφορα μονοπάτια-ψυχές. Από τη στιγμή που ένα ποίημα παύει να αφορά αποκλειστικά τον δημιουργό του και γίνεται καταφύγιο ή καθρέφτης για έναν άλλον άνθρωπο, τότε έχει πετύχει τον σκοπό του.
Γράφω μόνο όταν έχω πραγματικά κάτι να καταθέσω. Η ποίηση δεν είναι παραγωγή. Είναι ανάγκη, είναι καταφύγιο, παρέα… είναι ψυχοθεραπεία.
Η επόμενη δημιουργική μου διαδρομή στρέφεται προς το κοινωνικό βίωμα. Το «Ζητείται Φωνή» γεννήθηκε κυρίως από την ανάγκη να συμφιλιωθώ με τη δική μου φωνή. Το επόμενο έργο νιώθω πως γεννιέται από την ανάγκη να αφουγκραστώ τις φωνές των άλλων· εκείνες που συχνά δεν ακούγονται, που παραμένουν στο περιθώριο ή χάνονται μέσα στον θόρυβο της εποχής μας.
Κλείνοντας αυτή την όμορφη συζήτηση, και αφού σας ευχαριστήσουμε θερμά, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας ένα ακόμη ποίημά για να ταξιδέψουμε λίγο ακόμα στον κόσμο σας.
Ένα μικρό ποιηματάκι άτιτλο, φτιαγμένο σαν άσκηση από τη σελίδα της Ποιητικής Έλξης, που μιλάει γι’ αυτήν ακριβώς την έγνοια που δεν μ’ αφήνει να αφεθώ μόνο στις όποιες χαρές της ζωής:
Ανώφελες πτήσεις
-Πετάει ο γάιδαρος, η μαμά;
-Πετάει.
-Πετάει ο γάιδαρος, η δασκάλα;
-Πετάει.
-Πετάει ο γάιδαρος, προϊστάμενος;
-Πετάει.
-Πετάει ο γάιδαρος, ο σύντροφος;
-Πετάει.
Με τόσους γαϊδάρους που πετάνε, φοβάμαι
μην προσγειωθεί κανένας στο κεφάλι μου.
Καλύτερα να απαγορεύσω ρητώς
τις ανώφελες πτήσεις τετράποδων/ή και δίποδων
στον δικό μου ουρανό.
*Ποίημα από την ανέκδοτη συλλογή « Ομερτά» : Εκτός Σχεδίου πόλεως
🌹 🌹 🌹
💠 Το Fruitful Writing είναι ένας ανεξάρτητος, μη εμπορικός χώρος. Κάθε ποίημα εδώ δημοσιεύεται με αγάπη, φροντίδα και προσωπικό κόστος – σε χρόνο, σκέψη και δημιουργική ενέργεια. Αν βρίσκεις αξία σε αυτό που διαβάζεις, μπορείς να το δείξεις απλά: με ένα like ή με μια κοινοποίηση. Κάθε στήριξη είναι μια ανάσα συνέχειας.