Μίγκλη Μαρία
-
Σε ποθώΚαι σε λαχταρώΣαν ναμαστε από πάντα ερωτευμένοι,Εσύ και εγώ.Και σε καρτερώΚαι σε θέλωΚαι τολμώ, ανάμεσα στους δειλούς,Να χάνω τον κόσμοΝα χάνομαι και εγώ.Και να σκορπάω ρίγος στη σιωπή σου.Γιατί θέλω και μπορώΝα σταθώ απέναντι σου.Και να σε κοιτώ. Γιατί μπορώΝα σμιλεύω το χρόνοΚαι να μένω στη ψυχή σουΣαν σημάδι αιώνιοΚαι αχνό, να γίνω φως…
-
Θα κόψω από τις λήθης τον κήποΈνα λουλούδι.Αρχαίο τραγούδι, που πέρασεςΚαι πας.Ο δρόμος σου έγινεΜαρμάρινη αλάναΚαι μάτια λάγνα,Στο διάβα συναντάς. Ένα κλαδάκι ελιάςΚαι λίγο χώμα.Όταν τελειώνει ο κόσμος,Πάλι θα αρχινάς.Τριγύρω όλα πεθαίνουν,Και εσύ στέκεις ακόμα.Γιατί γεννήθηκεςΤο παν να κυβερνάς. ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό
-
Θέλω πολύ, να πάμε οι δυο μας μια βόλτα.Κάποια βραδιά, σε μια ανώνυμη οδόπου φέγγουν τα φώτα, σε ένα πάρκο μικρό.Τρελά γεγονότα συμβαίνουν εδώ. Θέλω πολύ, το θαύμα ξανά να το ζήσω.Να το κρατήσω σε φανάρι κλειστό.Να το φυλακίσω και όταν σε δω.Τα φώτα θα σβήσω, να μείνεις εδώ. ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό
-
Τις νύχτες γίνομαι καπνός και ανεβαίνωΜέσα από τα στενά και πάνω από τις σκεπέςΚαι μόλις έρθει το πρωί παραβγαίνωΜε αυτά που γίνανε τώρα και χτες. Κρέμομαι από τα χείλη σουΣαν μου μιλάν και ύστερα σφίγγουν νευρικάΖηλεύω όταν βλέπουνε οι φίλοι σουΜέσα στα μάτια σου τα μελαγχολικά. Και όπως παλεύω να κρυφτώ στη μνήμη σουΜου απευθύνεσαι…
-
Κανέλα, σανταλόξυλο Βαρύ σαν το όνομα σουΚαρπός στο χώμα ώριμος. Κρασί ξεθυμασμένοΜοιάζει το άρωμα σουμεθοκόπι και όνειδος.Και τα ξανθά μαλλιά σουKολιέ κεχριμπαρένιο,Χρυσό ξεθωριασμένο.Μυρίζεις πεύκο σαν περνάςΚαι Έλατο όταν φεύγειςΣαν τη μυρτιά όταν μ’ αρνηθείςΚαι δάφνη όταν γυρνάς. *από τις εκδόσεις Κέφαλος ποίημαΜίγκλη Μαρία| Βιογραφικό
Fruitful Writing 